Screen Rant დაესწრო ჰოლივუდში გამართულ SCL-ის მე-7 ყოველწლიურ დაჯილდოებას და შესაძლებლობა მიეცა ესაუბრა ჰოლივუდის უდიდეს კომპოზიტორებსა და სიმღერების ავტორებს. კინოსა და ტელევიზიის წამყვანი მუსიკოსების აღსანიშნავად გამართულ SCL Awards-ს წელს კევინ ბეკონი და მისი ძმა მაიკლი უძღვებოდნენ. მთავარ გამარჯვებულებს შორის იყვნენ ფილმები/პროექტები „ცოდვილები“ (Sinners), „KPop დემონებზე მონადირეები“ (KPop Demon Hunters) და „მატარებლის ოცნებები“ (Train Dreams). Screen Rant ღონისძიებაზე იმყოფებოდა და ესაუბრა ზოგიერთ ნომინანტს, მათ შორის ოსკარზე 17-ჯერ ნომინირებულ სიმღერების ავტორ დაიან უორენს, ოსკარზე ნომინირებულ „KPop დემონებზე მონადირეების“ ტექსტის თანაავტორ მარკ სონენბლიკს და ემის ნომინანტ „ანდორის“ კომპოზიტორ ბრენდონ რობერტსს. საუბარი შეეხო მათ მუსიკას, თანამშრომლებსა და შთაგონებას. SR: წელს დიდი მუსიკალური ფილმების ნამდვილი ტალღა იყო. როგორი შეგრძნებაა იყო ამის ნაწილი? მარკ სონენბლიკი: რა თქმა უნდა, საოცარია. ეს მუსიკალური ფილმების წელი იყო; იმდენად ბევრი მუსიკალური თხრობა იყო. ცხადია, უამრავი საუნდტრეკი გახდა პოპულარული, მაგრამ ისეთები, რომლებიც [წელს] გამოვიდა, ღრმად არის ჩაქსოვილი ამბის თხრობაში. მე მუსიკალური თეატრიდან მოვდივარ, ამიტომ „Wicked: For Good“-ის, ფაქტობრივი მიუზიკლის ნახვა კარგი იყო. „KPop დემონებზე მონადირეები“ ერთგვარი მუსიკალური/პოპ ჰიბრიდია. „ცოდვილები“ მუსიკისა და თხრობის ისეთი მშვენიერი კომბინაციაა. ამ ყველაფრის ხილვა ამაღელვებელია წელს. SR: „Golden“ წელს უამრავ ჯილდოზე იყო ნომინირებული. იყო თუ არა რაიმე დებატები იმის შესახებ, თუ რომელი სიმღერა უნდა წარედგინათ განსახილველად? მთელი საუნდტრეკი, „Golden“-ის ჩათვლით, თავდაპირველად ფანებმა აღმოაჩინეს. „Your Idol“ იყო ის, რაც მაშინვე ჩარტების სათავეში მოექცა, და „Golden“ მას უკან მოჰყვებოდა. სახალისო გაგებით, ეს ჰგავს იმას, რომ ფილმი რეალურ ცხოვრებაში ვითარდებოდა, მაგალითად, „მოიგებს თუ არა ჰანტრიქსი საჯა ბოიზს?“ ვფიქრობ, გარკვეულ ეტაპზე, „Golden“ იყო ის, რაც დარჩა და რასაც ხალხი მართლაც გამოეხმაურა. და, რა თქმა უნდა, ფილმში ის დაიწერა რუმისთვის საკვანძო პერსონაჟის მომენტისთვის, და მისი მოგზაურობა არის ამ ფილმის გული, რომელიც მეგი [კანგმა] და კრის [აპელჰანსმა] შექმნეს და წარმოიდგინეს. ამ ამბის ამ საკვანძო ნაწილის სიმღერაში დაწერა, რაზეც ხალხი რეაგირებს? ვფიქრობ, ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც ყველა მონაწილე ერთგვარად ამბობდა: „ეს ისეთი სიმღერაა, რაზეც ჩვენ აქ საუბარი გვექნება.“ SR: რა იყო ყველაზე დიდი სიურპრიზი, რომელიც „KPop დემონებზე მონადირეების“ წარმოების დროს განიცადეთ? მარკ სონენბლიკი: ამ ფილმის ნაწილი იმდენი მნიშვნელოვანი რამ იყო, მაგრამ თავიდანვე, ჯერ კიდევ მის გამოსვლამდე, სანამ ვინმემ იცოდა, როგორ გაჟღერდებოდა, ჩემთვის ამაღელვებელი იყო თანამშრომლობა. ეს იყო ისტორია, რომლის მოყოლაც [„KPop დემონებზე მონადირეების“ რეჟისორებს, მეგი კანგსა და კრის აპელჰანსს] სურდათ და რომელიც მაშინვე გამოეხმაურა რუმის ამბავს. ეს იყო ადამიანი, რომელსაც ასწავლეს საკუთარი თავის ნაწილის სიძულვილი და ამ ნაწილის დამალვა. ამ ამბის მოყოლის შესაძლებლობა ისეთ წარმოუდგენელ K-Pop ავტორებთან ერთად, როგორებიც არიან Black Lebel, EJAE, სტივენ კირკი და ჯენა ენდრიუსი – მე არ ვიცნობდი ამ ადამიანებს, როდესაც მოვედი, მხოლოდ ის მუსიკა ვიცოდი, რაც მომისმენია და მიყვარდა. შემდეგ იყო იან აიზენდრატი, რომელიც მთელი ალბომის მუსიკალური პროდიუსერია და მართლაც ბევრი მუსიკის მთავარი ნაწილი. ის იყო ჩემი მეგობარი, რომელმაც მომიყვანა და მითხრა: „ეს ნამდვილი თანამშრომლობა იქნება.“ ჩემთვის, ეს საწყისი მომენტი იყო ამაღელვებელი. თვიდან თვემდე, წლიდან წლამდე, ის, რაც ჩემი აზრით მუდმივად გასაკვირი იყო, ის არის, რომ როდესაც თანამშრომლობ ადამიანებთან, რომლებიც ყველა სხვადასხვა ადგილიდან მოდიან, შეგიძლია შექმნა რაღაც შენს თავზე დიდი. ვფიქრობ, ეს ფილმი ამის დასტურია ძალიან ღრმა გაგებით. SR: როგორ მიუდექით მუსიკალური გაფორმების შექმნას, რომელიც არა მხოლოდ ნიკოლას ბრიტელის მიერ პირველ სეზონში შექმნილი ნამუშევრის გაგრძელება იქნებოდა, არამედ „ვარსკვლავური ომების“ მუსიკის უფრო ფართო მემკვიდრეობის ნაწილიც? ბრენდონ რობერტსი: ჯერ, წარმოუდგენელი შიში გეუფლება [სიცილი]. შემდეგ თავს ხელში იყვან, რადგან საქმე გასაკეთებელია. ნელ-ნელა აკეთებ ყველაფერს. ტონი გილროისგან ძალიან კარგი მითითებები მქონდა. ის ძალიან მკაფიო იყო იმაში, თუ რა სურდა. მე მოვხვდი ძალიან კარგ „გემზე“, რომელიც უკვე მოძრაობდა. ამ მხრივ ძალიან გამიმართლა. სცენარი, მთელი პროდუქცია, უკვე ძალიან კარგი იყო და ვგრძნობდი, რომ მუსიკა იყო „ნაყინზე ალუბალი“. ამ ეტაპზე, მე შემეძლო მრავალი მუსიკალური ტერიტორიის შესწავლა, რისი გაკეთებაც არ ვიცოდი, რომ შემეძლო. თქვენ შედიხართ მუსიკის სამყაროში, რომელიც არის ისეთი მუსიკა, რამაც ჩემი მრავალი კოლეგა მუსიკაში საერთოდ მოიყვანა. ასე რომ, მე სუპერინფორმირებული ვიყავი მემკვიდრეობის ასპექტზე და მართლაც ვცდილობდი მივდგომოდი მას ისე, რომ წლების შემდეგ, როდესაც მე დიდი ხნის წასული ვიქნები, ხალხმა მაინც იგრძნოს, რომ ეს იყო თანმიმდევრული ამბავი პირველ და მეორე სეზონებს შორის. SR: „ანდორში“ ბევრი რამ ხდება, ნედლი მასშტაბისა და სკალის თვალსაზრისით. როგორ მიუდექით ამ ტონალურ ბალანსს? ადამიანური მომენტების პოვნა, ჩემი აზრით, ადვილი იყო, რადგან მსახიობობა და სცენარი იმდენად კარგია. ჩემთვის ყველაზე რთული იყო...