თქვენი ინფორმაციის მოწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებსა და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომსახურების მიმწოდებლებს, რომლებმაც ასევე შეიძლება დაამუშაონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდების მიზნით. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. რედაქტორის შენიშვნა: ეს რეცენზია თავდაპირველად 2025 წლის ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის დროს გამოქვეყნდა. „Honey Bunch“ Shudder-ზე 2026 წლის 13 თებერვალს, პარასკევს, შედგება. „ნათების“ მსგავსად, დასტი მანჩინელისა და მადლენ სიმს-ფუერის „Honey Bunch“ იწყება იმით, რომ მისი პერსონაჟები მიემართებიან სოფლად, რაც მაშინვე მიანიშნებს გარე სამყაროსგან იზოლაციაზე. ცენტრალური წყვილი, ჰომერი (ბენ პეტრი) და დიანა (გრეის გლოვიკი), მიდიან ექსპერიმენტულ თერაპიულ ინსტიტუტში, სადაც იმედოვნებენ, რომ დიანას მეხსიერებისა და მოძრაობის კონტროლის პრობლემები, გამოწვეული ავტოკატასტროფით, განიკურნება. როგორც კი წყვილი ამ განცალკევებულ დაწესებულებაში ჩადის, ფილმი მაშინვე იღებს 70-იანი წლების „გიჟური სახლის“ თრილერების ესთეტიკას, როგორიცაა გორ ვერბინსკის „ჯანმრთელობის წამალი“ და პიტერ სტრიკლენდის ნეო-ჯალო. ჰომერი და დიანა მანქანიდან გადმოდიან და მათ ფანჯრიდან დანაწევრებული POV კადრი უყურებს, რომელიც ნელ-ნელა უახლოვდება მათ სათვალთვალო პარანოიით. ინსტიტუტის სამედიცინო პერსონალიდან ერთ-ერთი, ფარა (ქეით დიკი), მათ ხვდება კლინიკური თავაზიანობით, რომელიც გარეგნულად დამამშვიდებელ მისალმებას შფოთის მომგვრელი განცალკევებით უთავსებს. ფილმის პირველი საათის განმავლობაში, „Honey Bunch“ ნელი ტემპით მიიწევს წინ, ჩაძირული ბაროკოს სტილის მამულის ერთდროულად დამამშვიდებელ და გამომყოფ თვისებებში, რომელიც ინსტიტუტმა თერაპიულ ცენტრად გადააქცია. ნელი პანორამები და მასშტაბირებები აჩვენებს ფართო დერეფნებს შიგნით და დიდ ტერიტორიას შენობის გარშემო. დამამშვიდებელი ტემპი სრულად ვერ მალავს ცენტრის გარე სამყაროსგან სრულ იზოლაციას და მის კედლებში არსებულ უამრავ ადგილს, სადაც შეიძლება საიდუმლოებები იმალებოდეს. ოთახები გადაღებულია მზის სხივების ოქროსფერ ტონებში, რომლებიც ფანჯრებიდან შემოდის, რაც ყველაფერს ნათელ, გამჭვირვალე ნისლში ახვევს. ეს წინასწარმეტყველებს დიანას სულ უფრო დაძაბულ ხედვებს აღდგენილი მოგონებების შესახებ და სხვა, ნაკლებად პირად ჰალუცინაციებს იდუმალი, დამახინჯებული ფიგურების შესახებ სხვადასხვა ავადმყოფურ მდგომარეობაში, რომლებიც დასდევენ უზარმაზარი მამულის დერეფნებსა და სალონებში. სანამ ეს შემაშფოთებელი დეტალები გროვდება, მსახიობები დროს იყენებენ იმისათვის, რომ პერსონაჟები მარტივი ჟანრული ტიპებიდან უფრო რთულ ადამიანურ არსებებად აქციონ. გლოვიკის თავდაპირველად ცოტა რამ აქვს გასაკეთებელი დიანას როლში, გარდა იმისა, რომ იბრძვის ჰიპნოზისა და სხვა ტექნიკების გამოყენებით თერაპიის სესიებზე, მაგრამ როგორც კი დიანა იბრუნებს თავის დაკარგულ მოგონებებს, ის იწყებს წინააღმდეგობის გაწევას თავისი ადრეული მორჩილი, თვინიერი ბუნების მიმართ. სულ უფრო მეტად ეჭვობს როგორც ექიმებში, ასევე ქმარში, დიანა მაინც პოულობს მომენტებს, რათა უფრო ღრმად დაუკავშირდეს მათ, რადგან მისი ცნობისმოყვარეობა ვრცელდება ელემენტარულ ადამიანურ ურთიერთობებზე მინიშნებების ძიების პარალელურად. დიანა, რომელიც უკვე იბრძვის გონებრივი შესაძლებლობების სრულად აღსადგენად, არიდებს ამ ეჭვების ყურადღების ცენტრში მოქცევას და გლოვიკი შესანიშნავად ასრულებს იმ როლს, რომელიც ჩვეულებრივ სიგიჟის ექსპრესიონისტულ გამოვლინებებში გადადის, ნაცვლად დახვეწილი მინიშნებებისა — სწრაფი მეორე მზერა, უდანაშაულო ცნობისმოყვარეობის იძულებითი ტონი, რომელიც გამოიყენება შეკითხვების დასმისას — რათა ქალის მზარდი სტრესი აჩვენოს. ანალოგიურად, პეტრი გონივრულ ბალანსს ინარჩუნებს მზრუნველ, ყურადღებიან ქმარს, რომელიც ცდილობს დაეხმაროს ცოლს გამოჯანმრთელებაში, და მისი პიროვნების ბნელი მხარის გამოვლინებებს შორის. ჰომერის მუდმივი „ჩამოკიდება“ შეიძლება იყოს გადამეტებული, და არსებობს მინიშნებები, რომ მისი დამახრჩობლად ინტენსიური ფოკუსირება დიანას გამოჯანმრთელებაზე ნიღბავს დანაშაულს მათი ქორწინების წარსული სირთულეების გამო. ამავე დროს, ის გულწრფელი სითბო, რომლითაც ჰომერი ცდილობს დიანას დახმარებას, ხელს უშლის პერსონაჟს სწრაფად წარმოჩნდეს, როგორც კონტროლიორი მეუღლე. ორივე მთავარი გმირი ეყრდნობა ისტორიის გაურკვევლობებს გრძელვადიანი ურთიერთობის კონტურების შესასწავლად და იმისათვის, თუ როგორ ართულებს მას დიდი ტრავმა, ისეთი გზებით, რომლებიც შეიძლება იყოს როგორც დადებითი, ასევე გამაღიზიანებელი. ფილმის ნახევრის შემდეგ, ნელი-წვადი ფსიქოლოგიური თრილერიდან ფილმი გადადის უფრო გროტესკულ, თანამედროვე სხეულის საშინელებათა ჟანრის აღორძინებაში, რადგან დაწესებულების მკურნალობის ნამდვილი ბუნება ვლინდება. ეს გადასვლა თავდაპირველად არღვევს რიტმს, კარგავს პერსონაჟების დეტალების ფრთხილად გადანაწილებას სიუჟეტური გართულებებისა და ცვლილებების სერიის სასარგებლოდ და დიდწილად ცვლის კინემატოგრაფიული მინიშნებების ერთ კომპლექტს მეორით. ფილმის ღირსება ის არის, რომ ის ერთ-ერთია იმ ბოლოდროინდელ სხეულის საშინელებათა ფილმებს შორის, რომელიც აღიარებს ჟანრის ტრაგედიის პოტენციალს ალეგორიული განცხადებებისა და შოკისმომგვრელი ღირებულების ნაცვლად. მიუხედავად ამისა, რეჟისორები გვერდზე გადადიან და ყურადღებას ამახვილებენ უეცრად გამოვლენილ ყველა ამაზრზენ მუტაციაზე, რაც ზიანს აყენებს როგორც ნარატიულ დაძაბულობას, ასევე მთავარი გმირების ნიუანსირებულ შესრულებას. გლოვიკი და პეტრი მეორე ნახევრის დიდ ნაწილს ატარებენ თავიანთი ნატურალისტური სხეულის ენისა და ორაზროვანი ქცევის დატოვებაში ექსპლიციტური კონფრონტაციების სასარგებლოდ, რომლებიც ძალიან თამამად უსვამენ ხაზს იმას, რაც იმ დრომდე უთქმელი რჩებოდა.