დანიელა არის თავისუფალი ჟურნალისტი, რომელსაც ორი წლიანი გამოცდილება აქვს გართობის სფეროში. ის არის Collider-ის თავისუფალი გუნდის უფროსი მწერალი და ასევე გამოქვეყნებულა სხვა პლატფორმებზე, მაგალითად Elite Daily-ზე. როცა ის არ წერს, ჩაუღრმავდება დამაფიქრებელ, ეგზისტენციალისტურ ფილმებსა და კლასიკურ ლიტერატურას. ჰორორი კინოს ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი და მრავალმხრივი ჟანრია, თუმცა მას ხშირად აუფასურებენ ან არასაკმარის ყურადღებას აქცევენ. ზოგიერთი რეჟისორი სისხლისღვრასა და მოულოდნელ დაძაბულ მომენტებს ანიჭებს უპირატესობას, სხვები კი ბევრად უფრო ფსიქოლოგიურად უდგებიან იმას, რასაც გვიჩვენებენ და იმ ისტორიებს, რომლებსაც გვიყვებიან, კანქვეშ აღწევენ და სისხლიანი სპლეტერის ნაცვლად შფოთვას ამჯობინებენ. აღმოჩნდა, რომ ბევრი რეჟისორი არ კმაყოფილდება მაყურებლის უბრალოდ შეშინებით; ისინი მიზნად ისახავენ, რომ ემოციურად გაგვანადგურონ, რაც უფრო ხშირად ცხვირსახოცებისკენ გვახედებს, ვიდრე თვალების დაფარვისკენ. ჟანრის მიერ შემოთავაზებული ყველა ამაღელვებელი ისტორიის აღსანიშნავად, ჩვენ გადავხედავთ რამდენიმე ჰორორ ფილმს, რომლებიც უფრო სევდიანია, ვიდრე საშინელი, და განვიხილავთ, რა ხდის ამ ისტორიებს გულსა და წარმოსახვას თანაბრად მტანჯველს. „მოწამეების“ შეუბრალებელი სხეულებრივი ჰორორიდან „იაკობის კიბის“ PTSD-ის გამოკვლევებამდე, ეს არის ზოგიერთი ყველაზე გულისამაჩუყებელი ჰორორ ფილმი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ჟანრი შეიძლება იყოს ისეთივე დამანგრეველი, როგორც შემზარავი. მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ ძალადობრივი ფილმია, „მოწამეები“ ასევე გამოირჩევა იმით, თუ რამდენად უდავოდ პირქუში და გულისამაჩუყებელია. სიუჟეტი მოგვითხრობს ლუსიზე (მილენ ჟამპანუა), ახალგაზრდა ქალზე, რომელიც შურს იძიებს იმ ადამიანებზე, ვინც ბავშვობაში აწამეს იგი, მას უერთდება მისი მეგობარი ანა (მორჯანა ალაუი). ეს ორი ქალი აღმოაჩენს ორგანიზაციას, რომელიც მსხვერპლებს სასტიკ წამებას უყენებს, რათა შექმნას „მოწამეები“, რომლებსაც შეუძლიათ შეხედონ შემდგომ სიცოცხლეს. არ გაგვიგოთ არასწორად — „მოწამეები“ უდავოდ შემზარავია. მისი შემაშფოთებელი გამოსახულებები თავისთავად საკმარისია ერთი კვირის კოშმარებისთვის. თუმცა, შეუძლებელია გულგრილი დარჩე არა მხოლოდ მისი დაუნდობელი სისასტიკის, არამედ სიუჟეტის გულისამაჩუყებელი ქვეტექსტების მიმართ, სადაც ძლიერი აქცენტი კეთდება ფსიქოლოგიურ ტანჯვაზე, ტრავმასა და სასოწარკვეთაზე. Eye For Film-თან ექსკლუზიური ინტერვიუს თანახმად, რეჟისორმა პასკალ ლორგიემ ფილმი თავისი ცხოვრების განსაკუთრებით მტკივნეულ პერიოდში შექმნა. შედეგი არის 2008 წლის სხეულებრივი ჰორორი, რომელიც დამსჯელ, ინტიმურ და საბოლოოდ დაუვიწყარ შეგრძნებებს ტოვებს. თავისი არსით, „ქერი“ ძირითადად ტრაგედიის სახით ფუნქციონირებს, აქცენტირებს ექსტრემალურ ბულინგსა და იზოლაციაზე, რომელსაც განიცდის სისი სპეისეკის საკულტო გმირი — მორცხვი, გარიყული თინეიჯერი, რომელსაც თანატოლები ავიწროებენ და რელიგიური ფანატიკოსი დედა (პაიპერ ლორი) აკონტროლებს. მას შემდეგ, რაც აღმოაჩენს, რომ ტელეკინეტიკური ძალები აქვს, ქერი სასტიკი გამოსაშვები წვეულების ხუმრობით ზღვრამდე მიიყვანეს, რაც ძალადობრივი შეტევის მიზეზი ხდება. ეს ზებუნებრივი ჰორორი 1970-იანი წლების ერთ-ერთ ყველაზე საკულტო ფილმად იქცა, თავისი სტილიზებული გადაღების სტილისა და ჟანრის განმსაზღვრელი რელიგიური შიშის ნაზავის წყალობით (აღარაფერს ვამბობ ახლა უკვე ლეგენდარულ, სისხლით გაჟღენთილ გამოსაშვები წვეულების სცენაზე). თუმცა, მთელი თავისი სანახაობრიობის მიუხედავად, სპეისეკის ტრაგიკული შესრულება მისი ყველაზე მტანჯველი ელემენტია, რომელიც დაეხმარა „ფინალური გოგონას“ არქეტიპის ჩამოყალიბებას ჰორორ კინოში. „ქერი“ შესაძლოა არ აშინებდეს გრაფიკული გამოსახულებებით ან მოულოდნელი შეშინებით, მაგრამ მისი ემოციურად დამანგრეველი მომენტები თინეიჯერულ იზოლაციას ღრმად შემაშფოთებელ რამედ აქცევს. მეთიუ ჰოლნესის ფსიქოლოგიური ჰორორის სრულმეტრაჟიანი დებიუტი ყურადღებას ამახვილებს შერცხვენილ საბავშვო მარიონეტების ოსტატზე (შონ ჰარისი), რომელიც ბრუნდება თავის ბავშვობის სახლში და იძულებულია დაუპირისპირდეს იქ განცდილ ტრავმას. სიუჟეტი ეფუძნება ჰოლნესის ამავე სახელწოდების მოკლე მოთხრობას, რომელიც, თავის მხრივ, ნაწილობრივ შთაგონებულია ზიგმუნდ ფროიდის თეორიებით იდუმალის შესახებ. „პოსუმი“ მოქმედებს როგორც შემაშფოთებელი, ატმოსფერული ნელი ცეცხლი — პერსონაჟის კვლევა, რომელიც თავად ტრავმას აქცევს ისტორიის მამოძრავებელ ძალად. მის ცენტრშია გატეხილი გონების სიმძიმე, რომელიც შემაშფოთებელი ინტიმურობით არის გამოკვლეული. დიახ, ის უდავოდ შემზარავია; არსებობს განსაკუთრებით შემაშფოთებელი ატმოსფერო, რომელიც კანში გიძვრება. მაგრამ ნამდვილი ჰორორი მის დამახინჯებულ ფსიქოლოგიაშია. მაყურებლის უბრალოდ შეშინების ნაცვლად, „პოსუმი“ ნელ-ნელა ამოწურავს მაყურებელს გონების ნელ-ნელა დაშლის მტანჯველი პორტრეტით. არი ასტერის ფოლკლორული ჰორორი „შუა ზაფხულის ღამე“ (Midsommar), ფლორენს პიუს მონაწილეობით, მოგვითხრობს წყვილზე, რომელიც ჩრდილოეთ ევროპაში მიემგზავრება შვედეთის სოფლად მდებარე ქალაქის შუა ზაფხულის ფესტივალზე. რაც იდილიური დასვენებით იწყება, სწრაფად გადაიქცევა მზარდ ძალადობრივ და უცნაურ შეჯიბრებად, რომელსაც წარმართული კულტი ხელმძღვანელობს. ასტერის წინა სარეჟისორო ნამუშევრის, „მემკვიდრეობის“ მსგავსად, „შუა ზაფხულის ღამე“ ემოციურად მაქსიმალურად დატვირთულია — თუმცა, წმინდა ჰორორის თვალსაზრისით, ის შეიძლება ითქვას, რომ ცოტათი ნაკლებად ნერვების მომშლელი და დამახრჩობელია. სადაც „მემკვიდრეობა“ პირდაპირ ყელს გიჭრის, „შუა ზაფხულის ღამე“ თავის ჰორორს ნელ-ნელა აყვავებს, მას მწუხარებით, გულის ტკივილითა და ტრავმით გაჯერებს. თითქმის მთლიანად დღისით გადაღებული ასტერის ფილმი ჩრდილებს მზიანი პეიზაჟებით ცვლის, რაც ქმნის ფილმს, რომელიც როგორც ეთერულია თავისი სუნთქვის შემკვრელი ფოლკლორული გამოსახულებებით, ასევე უცნაურად შემაშფოთებელია. თუმცა, თავისი არსით, ეს არის ამაღელვებელი ამბავი იზოლაციაზე, ემოციურ მანიპულაციასა და დანაკარგზე. ეს არ არის თქვენი ჩვეულებრივი ვამპირული ზღაპარი, „Let the Right One In“ გვერდს უვლის ჩვეულებრივ ნარატივებს