დერია და აზიზი ანკარადან ცნობილი ხელოვანი წყვილია. მათ სრულფასოვანი ცხოვრება აქვთ თავიანთ 13 წლის ქალიშვილ ეზგისთან ერთად. მაგრამ მათი ახალი სპექტაკლის პრემიერაზე მომხდარი ინციდენტი ყველაფერს ცვლის. ერთ ღამეში ისინი სახელმწიფოს სამიზნეში აღმოჩნდებიან. ისინი იღებენ „ყვითელ წერილებს“, კარგავენ სამსახურებს – და სახლსაც. წყვილს უწევს სტამბოლში გადასვლა, აზიზის დედასთან დროებით საცხოვრებლად. აზიზი იღებს დროებით სამუშაოებს გადარჩენისთვის, საკუთარი რწმენის ერთგული რჩება, ხოლო დერია ეძებს გზას, რომ ფინანსურად დამოუკიდებელი გახდეს. მათსა და მათ ქალიშვილს შორის დისტანცია ჩნდება. დგება დრო, როცა მათ უნდა აირჩიონ საკუთარ ღირებულებებსა და ოჯახის საერთო მომავალს შორის. არა, ეს ამბავი საინფორმაციო გამოშვებებიდან არ არის აღებული, თუმცა ძალიან ჰგავს. და მწერალ-რეჟისორმა ილკერ ჩატაკმა („მასწავლებლის ოთახი“, „მე ვიყავი, მე ვარ, მე ვიქნები“) ეს იცის. მისი ახალი ფილმი, რომელიც სახელმწიფო რეპრესიების პირისპირ მდგარ ამ ხელოვან წყვილზეა ფოკუსირებული, სახელწოდებით „ყვითელი წერილები“ (Gelbe Briefe) გამოვიდა. მან ფილმი გადაიღო იმ სცენარის მიხედვით, რომელიც აიდა მერიემ ჩატაკთან და ენის კოსტეპენთან ერთად დაწერა. მსახიობთა გუნდს, რომელშიც ასევე შედიან ლეილა სმირნა კაბასი და იპეკ ბილგინი, ოზგუ ნამალი და ტანსუ ბიჩერი ხელმძღვანელობენ. „მასწავლებლის ოთახის“ უკან მდგარი შემოქმედებითი გუნდის უმეტესი ნაწილი ჩატაკის უახლესი ფილმისთვის დაბრუნდა, მათ შორის ოპერატორი ჯუდით კაუფმანი, მონტაჟისტი გეზა იაგერი, მუსიკის გურუ მარვინ მილერი და დამდგმელი მხატვარი ზაზი კნეპერი. „ყვითელი წერილების“ მსოფლიო პრემიერა ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში პარასკევს, 13 თებერვალს გაიმართება. ჩატაკმა THR-თან ისაუბრა „ყვითელ წერილებზე“, თურქული ისტორიის გერმანიაში განვითარებაზე, მაყურებლისთვის იმის თქმაზე, თუ რომელი გერმანული ქალაქები ასრულებენ თურქული ქალაქების როლს და რატომ არის ხელოვნების თავისუფლება და პოლიტიკური რეპრესიების წინააღმდეგ დგომა ახლა უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე დიდი ხნის განმავლობაში ყოფილა. **იყო თუ არა კონკრეტული რეალური შემთხვევები ან თემები, რომლებმაც ფილმის სიუჟეტი შთააგონა?** თურქეთში იყო მასობრივი გათავისუფლებები, რომელთა შესახებ ვიცოდი და თეატრში მომუშავე ჩემმა მეგობარმაც მომიყვა. ის უმიზეზოდ გაათავისუფლეს, მაგალითად, კულისებში მოწევის ან მსგავსი რამის გამო. მეორე მხრივ, მე ვეძებდი ქორწინების ამბავს. ქორწინება არის ის, რაზეც ნამდვილად მინდოდა ფილმის გადაღება, რადგან ეს ასეთი საინტერესო ინსტიტუტია. სიყვარული და სიყვარული იქ არის, მეორე მხრივ კი უფსკრული და სიცივე და მსგავსი რაღაცეები. ასე რომ, საინტერესო იყო ჩემთვის ამ ორივეს ერთად განთავსება და იმის თქმა: რას იტყვით, გადავიღოთ ფილმი ქორწინებაზე პოლიტიკურ გარემოში, რომელთან გამკლავებაც ძალიან რთულია. **თქვენ იყენებთ გერმანულ ქალაქებს ბერლინს და ჰამბურგს, როგორც თურქული ქალაქების, ანკარას და სტამბოლის შემცვლელებს და ამას ფილმშიც ხაზს უსვამთ, რამაც მეტა-განწყობა შექმნა. რატომ აირჩიეთ ასეთი მიდგომა?** ამ ისტორიის წერა თურქულ აკადემიასა და ამ გათავისუფლებებზე დავიწყე. მოქმედება თურქეთში ხდებოდა და რაღაც მომენტში თავს ტურისტად ვგრძნობდი ჩემსავე სცენარში. მე ვუთხარი ჩემს პროდიუსერს და თანაავტორს და მან მითხრა: „მესმის, რომ გერმანიაში ცხოვრების პრივილეგია გაქვთ და არ გსურთ თურქეთში მცხოვრებ ადამიანებზე ფილმის გადაღება. რატომ არ გავაგზავნოთ ეს ფილმი გადასახლებაში, სადაც ჩვენი ბევრი თურქი კოლეგა უკვე ცხოვრობს?“ ეს მისი იდეა იყო, ასე რომ, მე ვერ მივითვისებ დამსახურებას, მაგრამ ეს უბრალოდ ბრწყინვალე იდეა იყო. და საბოლოოდ ვთქვი, რომ ეს გენიალურია. ეს უბრალოდ ძალიან კარგია, რადგან ის, რაც იქ ხდება, მხოლოდ იქაური რაღაცის ნაწილი არ არის. ის ყველგანაა. ის ხდება გერმანიაში. ის ხდება აშშ-ში. ის ხდება რუსეთში. ეს [ხდება] ყველა იმ ქვეყანაში, სადაც ცდილობენ, მოგვწყვიტონ ჩვენს ლიბერალურ და სამოქალაქო უფლებებს. მნიშვნელოვანი იყო ამ ნაბიჯის გადადგმა, რათა ფილმი უფრო უნივერსალური გამხდარიყო. **გქონდათ შეგრძნება, რომ ფილმი სულ უფრო აქტუალური ხდებოდა მისი შექმნისას?** ეს თურქეთში დიდი ხანია რეალობაა, მაგრამ... აშშ-ის მსგავს დემოკრატიებში ახლა ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ეს იქაც მივიდა. მაგრამ ეს მრავალი ქვეყნის რეალობაა და მრავალი წელია ასეა, უბრალოდ ეს ჩვენს თვალწინ არ ხდებოდა. მაგრამ ახლა, როცა ეს ჩვენს თვალწინ ხდება, დროული ჩანს. სამწუხაროდ, მრავალი [ადამიანისთვის] ეს მარადიულია. **როგორ შეარჩიეთ მსახიობები „ყვითელი წერილების“ პერსონაჟებისთვის?** ოზგუ ნამალის დიდი გულშემატკივარი ვიყავი 15 წლის ასაკიდან. სცენაზე ვნახე და ის იყო წარმოუდგენელი ახალგაზრდა ტალანტი. ის ასევე ყველაზე ახალგაზრდა იყო სცენაზე. ის მხოლოდ რამდენიმე წლით არის ჩემზე უფროსი, მაგრამ თამაშობდა ძველ თურქ ვარსკვლავებთან ერთად სცენაზე, რომელიც ჩემს სკოლასთან ახლოს იყო. ასე რომ, ვნახე და ვიფიქრე, ვაუ, ვინ არის ეს? [ათწლეულების შემდეგ] ჩემმა თურქმა ქასთინგის დირექტორმა...