თქვენი ინფორმაციის მოწოდებით, თქვენ ეთანხმებით ჩვენს გამოყენების პირობებს და კონფიდენციალურობის პოლიტიკას. ჩვენ ვიყენებთ მომწოდებლებს, რომლებმაც ასევე შეიძლება დაამუშაონ თქვენი ინფორმაცია ჩვენი სერვისების მიწოდების მიზნით. ეს საიტი დაცულია reCAPTCHA Enterprise-ით და ვრცელდება Google-ის კონფიდენციალურობის პოლიტიკა და მომსახურების პირობები. ფილმის „მასწავლებლის ოთახი“ სცენარისტმა/რეჟისორმა ილქერ ჩატაკმა ყურადღება ბერლინის საკლასო ოთახის მასობრივი მენტალიტეტიდან გადაიტანა თურქი არტისტების ოჯახის ქორწინების სცენებზე, რომლებსაც მათი სახელმწიფო ავიწროვებს. გერმანიაში გადაღებული, მაგრამ მოქმედება ანკარასა და სტამბოლს შორის ვითარდება, „ყვითელი წერილები“ პრაგმატულ დერიას (ოზგი ნამალი) და მის ეგოცენტრულ, აღშფოთებულ მეუღლეს აზიზს (თანსუ ბიჩერი), მათ ქალიშვილ ეზგისთან (ლეილა სმირნა ქაბასი) ერთად, ერთი ქალაქიდან სხვაგან იძულებით გადაადგილებისას მიყვება. და მიზეზების გამო, რომლებიც განზრახ გაუმჭვირვალეა, რადგან ჩატაკი თურქეთის საპარლამენტო სახელმწიფოსა და მის გადაწყვეტილებებს აშკარად კაფკაესკურ შუქზე წარმოაჩენს. დერიასა და აზიზის ახალი პიესის წინა ღამეს, ის მთავრობის მიერ დაიხურა ყოველგვარი აშკარა მიზეზის გარეშე, „ყვითელი წერილების“ მეშვეობით, რითაც ოფიციალურად გაათავისუფლეს წყვილი და მათი კომპანია. მაშინ, როცა „მასწავლებლის ოთახი“ ამძაფრებდა მდგომარეობას იდეალისტი მასწავლებლისთვის, რომელსაც მისი ადმინისტრაცია იძიებდა სტუდენტური ქურდობებისა და მოედნის დონის დრამების სერიის შემდეგ, „ყვითელი წერილები“ უფრო ფართო ნარატიულ მიდგომას იყენებს ოჯახის მიმართ, რომელიც იშლება, მაგრამ არასოდეს ინგრევა. მაშინაც კი, როცა დერია თანხმდება ითამაშოს პოპულარულ თურქულ სერიალში სატელევიზიო ქსელისთვის, რომელიც სავარაუდოდ სახელმწიფოს ხელშეწყობით მუშაობს, მათი ქორწინება არასოდეს ინგრევა ბიუროკრატიული სირთულეების მიუხედავად. მათი ურთიერთდამოკიდებულება „ყვითელ წერილებს“ ყველაზე მიმზიდველს ხდის, განსაკუთრებით ორი ბრწყინვალე შესრულების ფონზე, თუნდაც ფილმი ზედმეტად ბევრ ნარატიულ გადახვევას ითვალისწინებდეს და სასამართლო სცენებით დამძიმებული იყოს, სადაც მათ თავიანთ „დანაშაულებზე“ უწევთ პასუხის გაცემა. როგორიც არ უნდა იყოს ისინი. „ყვითელი წერილები“ სტუდენტური პროტესტების ფონზე ვითარდება მთავრობის წინააღმდეგ, რომელიც, ტექნიკურად დემოკრატიაა, მაგრამ რეჯეფ თაიფ ერდოღანის აღმასრულებელი პრეზიდენტობის მძლავრ კონტროლქვეშაა — სადაც მედია, განსაკუთრებით, სახელმწიფო კონტროლქვეშ იმყოფება. ნაცნობად ჟღერს? ჩატაკი ქმნის ფილმს, რომელიც როგორც მიმზიდველი საქორწინო დრამაა, ასევე მოწოდებაა ხელოვანთა ცენზურის წინააღმდეგ. დერია უარს ამბობს გუბერნატორთან ფოტოს გადაღებაზე მათი პიესის პრემიერის ღამეს, რაც მრავალი მცირე წყენის ერთ-ერთი დაგროვებაა, რის შედეგადაც ოჯახი კარგავს ბინას, მათი მემამულე აღარ თვლის კომფორტულად მათ საცხოვრებლად — და რა თქმა უნდა, არ აპირებს იმ ობის მოგვარებას, რომელიც მათ ბინაში დიდი ხანია ფართოვდება. ამასობაში, პროფესორ აზიზის საკლასო ოთახი დაზიანებულია, მისი კურსები შეჩერებულია და ის იძულებულია მეუღლესა და ქალიშვილთან ერთად სტამბოლში, დედამისთან გადავიდეს. სათაურის ბარათი, რომელიც ადგილმდებარეობას „ჰამბურგი როგორც სტამბოლი“ ამჟღავნებს, „ყვითელ წერილებს“ მიანიშნებს თვითშეგნებული სავარჯიშოს მიმართულებით, რომელიც არ არის განკუთვნილი სერიოზულად აღქმულ იქნას როგორც ვერიტე დრამა. ეს მიზანშეწონილია ცენტრალური წყვილის პოზიციიდან გამომდინარე, როგორც დრამატურგებისა და მსახიობების, და სტამბოლში ისინი იწყებენ მუშაობას ახალ პიესაზე, სახელწოდებით „ყვითელი წერილები“, რომელიც გამოიკვლევს მათ გამოცდილებას ანკარაში. ასევე შემაშფოთებელია, როგორ იწყებს ამ სეკულარული წყვილის ნახევარი მუსულმანურ ტრადიციებში დაბრუნებას, რადგან დერია მარხვაზე მიდის და მათი ქალიშვილი მეჩეთში იგზავნება. დაძაბული ურთიერთობა დერიასა და მის ძმას შორის ფილმის შემდგომ ეტაპზე დაძაბულ ვახშამს იწვევს, რაც ავლენს ოჯახს, რომელიც ყველა ნაბიჯზე დესტაბილიზებულია. „მისი ერთადერთი ოცნებაა დღის გადალახვა“, ამბობს დერია ერთ მომენტში, ღუმელზე ანთებული ქურა საშინლად მაცდურად გამოიყურება. ჩატაკის ანტისახელმწიფოებრივი გზავნილი ორაზროვან ძალას იძენს ფილმის წინსვლისას, ენigmaტური ფინალური კადრით, რომელიც აზიზს ნათელი ცის თავისუფლებას აგემოვნებინებს, მაგრამ მაინც ერთგვარი შეზღუდვების უკნიდან. ნამალისა და ბიჩერის შესრულებები უმაღლესი დონისაა, თუნდაც ფილმის ხანგრძლივობა მათ აიძულებდეს განმეორებად ქცევებს, ჩატაკი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს თავის გზავნილს უფრო თამამი ფორმებით. ბოლო მესამედში არის რაღაც იძულებითი მელოდრამა, რომელიც არ შეესაბამება ფილმს, რომელიც აქამდე ტკივილიან გარდაუვალობებსა და ბიუროკრატიულ აბსურდზე იყო ორიენტირებული. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მასალა, რომელიც არ არის დამოკიდებული სიუჟეტის მამოძრავებელ ძალებზე. ჩატაკმა (რომელიც გერმანიაში დაიბადა, მაგრამ თურქული წარმოშობისაა) ფილმი დააფუძნა თავის შეხვედრებსა და საუბრებზე თურქ არტისტებთან, რომლებიც 2019-2020 წლებში გაათავისუფლეს თანამდებობებიდან ისეთი ბრალდებებით, როგორიცაა სამშვიდობო პეტიციის ხელმოწერა ან კულისებში მოწევა. ხალხი გამოფიტული იყო სახელმწიფოს მიერ დაწესებული ლოდინის რეჟიმით; ამ ფილმში წყვილი ირჩევს გათავისუფლებას მხატვრული გამოხატვისა და ახალი, დისიდენტური ნაწარმოების შექმნის გზით. ის ფაქტი, რომ წყვილის დანაშაული სახელმწიფოს თვალში არასოდეს არის სრულად ახსნილი, „ყვითელ წერილებს“ კიდევ უფრო ძლიერს ხდის — მკვეთრი შეხსენება იმისა, თუ როგორ ახშობს ცენზურა, მოგზაურობის აკრძალვები და იძულებითი განსახლება ხელოვანებს გლობალურად. ეს არის საკითხი, რომლის მრავალგვარი გამოვლინებაც მთელი წლის განმავლობაში ვნახეთ.