ზოგჯერ რთულია წინასწარ იმის განსაზღვრა, თუ რომელი განცხადება აღმოჩნდება საკამათო, მაგრამ შემდეგი, ალბათ, ბევრს არ გააღიზიანებს: ინდი-როკის ოქროს ხანა, სავარაუდოდ, 2000-იანი წლები იყო, თუკი ასეთი პერიოდის განსაზღვრა ერთ ათწლეულზეა საჭირო. ჟანრი გარკვეულწილად ცნობადი და დეფინირებადი გახდა 1980-იანი წლების შუა რიცხვებიდან ბოლომდე, ისეთი ჯგუფების წყალობით, როგორებიც იყვნენ The Smiths და Pixies, ან შესაძლოა, უფრო ზუსტი იყოს იმის თქმა, რომ სწორედ ამ არტისტებმა შთააგონეს 21-ე საუკუნის დასაწყისის მთელი ინდი ტალღა. ინდი-როკი საკმაოდ სწრაფად გამოჩნდა და გაქრა. ეს იყო დამაბნეველი ჟანრი/მოძრაობა. 2010-იანი წლების დასაწყისში ჯერ კიდევ არსებობდნენ საკმაოდ დიდი ინდი-როკ ჯგუფები, რომლებიც შესანიშნავ ნამუშევრებს უშვებდნენ, მაგრამ ალბათ, როდესაც ინდი-როკი ზედმეტად პოპულარული გახდა, მან ინდის არსებობა შეწყვიტა. შემდეგ კი როკმა, ზოგადად, მართლაც დაკარგა აქტუალობა 2010-იანი წლების მეორე ნახევარში. თუმცა, როდესაც ეს მოძრაობა კარგი იყო, ის ძალიან კარგი იყო, და ქვემოთ მოყვანილი ალბომები წარმოუდგენლად კარგად უძლებენ დროს, მხოლოდ ნოსტალგიური გრძნობების მიღმა (თუმცა, ნოსტალგია ცოტათი ხომ არ შველის? კი, გარკვეულწილად. ბოდიში). მას აქვს ცოტა უცნაური სათაური, ჯგუფსაც ცოტა უცნაური სახელი ჰქვია, მაგრამ არ მისცეთ ამ ფაქტორებს უფლება, რომ TV on the Radio-ს „Return to Cookie Mountain“-ის მოსმენაზე უარი გითხრათ. არა, მოიცადეთ! გთხოვთ! ეკრანის გადახვევის ან გამოსვლის სურვილი მოსალოდნელია და გარკვეულწილად იგრძნობა კიდეც, მაგრამ ეს შესანიშნავი ალბომია, და TV on the Radio ყოველთვის ბევრად უკეთესად აკეთებდნენ მუსიკას, ვიდრე თავიანთ ალბომებს... ან საკუთარ ჯგუფს არქმევდნენ სახელებს. ამ ალბომს ასევე აქვს ეკლექტური თვისება, რაც ტრადიციული გაგებით ინდი-როკად მის აღწერას ცოტა ართულებს, თუმცა ის ოდნავ უფრო როკზეა ორიენტირებული, ვიდრე ასევე შესანიშნავი მომდევნო ალბომი, 2008 წლის „Dear Science“, რის გამოც „Return to Cookie Mountain“ აქ იმარჯვებს. ორივე ფენომენალური ალბომია და 2000-იანი წლების საუკეთესო ნამუშევრებს შორისაა, ჟანრის მიუხედავად. შესაძლოა, ისინი ასევე ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე შეუფასებელი ალბომია, რადგან ბევრი ადამიანი აღარ საუბრობს – ან აღარ ახსოვს – TV on the Radio. ეს რეიტინგში ერთ-ერთი ყველაზე ექსპერიმენტული არჩევანია, ან შესაძლოა, ყველაზე მეტადაც კი, ასე რომ, „The Glow Pt. 2“-ს შემთხვევაში მაინც რჩება ინდი და ერთგვარად ანდერგრაუნდული განცდა, უკეთესი სიტყვების არარსებობის გამო. თუმცა, ის ცოტა უფრო ხელმისაწვდომია, ვიდრე The Microphones-ის სხვა ნამუშევრები, 2003 წლის „Mount Eerie“ ბევრად უფრო უცნაურია (შემდეგ კი ფილ ელვერუმმა, The Microphones-ის ფრონტმენმა, გააგრძელა მუსიკის გამოშვება – მათ შორის აღიარებული „A Crow Looked at Me“, Mount Eerie-ს სახელით). რაც შეეხება „The Glow Pt. 2“-ს, წინა აბზაცში სხვა რაღაცებზე ბევრი იყო საუბარი, რადგან ამ ალბომის აღწერა რთულია. შეგიძლიათ მოუსმინოთ და მიხვდეთ, რატომ არის კარგი, მაგრამ მრავალჯერადი მოსმენის შემდეგაც კი, ზოგიერთი ნაწილი კვლავ გაუგებარი რჩება. მისი იდუმალი ხასიათი დამაინტრიგებელია და, ასევე, ის შეიცავს სიმღერას „The Moon“, რომელიც 2000-იანი წლების საუკეთესო ინდი-როკ(ის მსგავს) ტრეკებს შორის არა მხოლოდ იმ ათწლეულის, არამედ ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესოდაა მიჩნეული. თუ დაახლოებით 20 წლის წინ მოგწონდათ ძველებური/ჟანრის განმსაზღვრელი პანკ მუსიკა, მაგრამ რაიმე მიზეზით გერიდებოდათ 1970-იანი წლების კლასიკის მოსმენა, მაშინ „Fever to Tell“ შესაძლოა თქვენთვის საუკეთესო მეგობრის ალბომის ეკვივალენტი ყოფილიყო. მასში მთლიანად არის პანკ ენერგია, რომელიც იდეალურად არის შერეული 2000-იანი წლების დასაწყისის ინდი-როკის სენსიტიურობასთან, და ის ნამდვილად უფრო „როკავს“, ტრადიციული გაგებით, ვიდრე მრავალი ალბომი, რომლებიც ქვემოთ იქნება ნახსენები. თუ დაფარულ ტრეკსაც ჩავთვლით, აქ 12 სიმღერაა, ალბომი არ არის გრძელი, ამიტომ საშუალო ტრეკის ხანგრძლივობა მხოლოდ დაახლოებით სამი წუთია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ბევრი სიმღერა ახდენს შთაბეჭდილებას და შემდეგ სწრაფად ქრება, ზედმეტად გაჩერების გარეშე (რამდენიმე მათგანი ორ წუთზე ნაკლებსაც გრძელდება). მიუხედავად იმისა, რომ ის თავისი დროის და მასზე 20 წლით ადრე არსებული ეპოქის ჟღერადობით გამოირჩევა, „Fever to Tell“ უცნაურად კარგად დაბერდა და დღემდე შესანიშნავად ჟღერს, ამასთანავე, ითვლება Yeah Yeah Yeahs-ის დღემდე გამოშვებულ საუკეთესო ალბომად. კარგად დაბერებულ ალბომებზე საუბრისას, „The Moon & Antarctica“ სრულად შესრულდა სულ ახლახან, 2025 წელს, მისი 25 წლის იუბილეზე, და თითქმის დარწმუნებული შეგიძლიათ იყოთ, რომ Modest Mouse-ის ნებისმიერი დიდი ხნის ფანი აღფრთოვანებული იქნებოდა. ჯგუფის ხელმოწერის სიმღერა იყო – და ალბათ ყოველთვის დარჩება – „Float On“, 2004 წლის „Good News for People Who Love Bad News“-დან, თუმცა „The Moon & Antarctica“ უფრო ძლიერი ალბომია. ის 2000 წლის გამოცემასა და ჯგუფის „The Lonesome Crowded West“-ს (1997) შორის დგას, მაგრამ ის ალბომი 1990-იანი წლების იყო, ამიტომ აქ განხილვა არ ხვდება. თუნდაც ასე იყოს, „The Moon & Antarctica“ შეიძლება უკეთესი იყოს. ის ცოტა მოკლე და ენერგიულია, რომ აღარაფერი ვთქვათ უფრო თანმიმდევრულზე, მაგრამ მაინც საკმარისად გამორჩეულია, რომ ინდის სტატუსი შეინარჩუნოს, ჟღერს უშუალოდ და ხელმისაწვდომად, მაგრამ არა იმ დონემდე, რომ რომელიმე სიმღერამ „რისკები“ აიღოს მეინსტრიმულ აღიარებაზე და „Float On“-ის სტილის პოპულარობის აფეთქებაზე. ახლა კი, რაც შეეხება Okkervil River-ს, რეტროსპექტივაში, მან TV on the Radio-ს ზედმეტად შეუფასებლობის განცხადება ცოტა...