მარიონეტების ოსტატი ანა ფიჩი გარდაცვლილ მეგობარს ხელოვნების საშუალებით აცოცხლებს ანა ფიჩისა და ბანკერ უაიტის ბერლინის კონკურსის ნამუშევარში. სიდჰანტ ადლახას მიერ დოკუმენტური ფილმით „იო (სიყვარული მეამბოხე ჩიტია)“ ანა ფიჩი და მისი თანარეჟისორი და მეუღლე ბანკერ უაიტი, როგორც ჩანს, ცხოვრებაზე ფილმის შექმნას გეგმავდნენ, რომელიც მისი ხანგრძლივი, ათწლიანი გადაღების პროცესში, სიკვდილზე ფილმად გადაიქცა. გარდაცვლილი მეგობრის, იოლანდა შეას, ანუ იოს — შვეიცარიელი მხატვრის, რომელიც მასზე 50 წლით უფროსი იყო — ხსოვნის უკვდავსაყოფად, კალიფორნიელი მარიონეტების ოსტატი ფიჩი, ობსესიურად ქმნის იოს სახლისა და სამეზობლოს მინიატურულ მოდელებს, რომელთა სცენები ენაცვლება მისი გარდაცვლილი მეგობრის ცოცხალ მდგომარეობაში ჩაწერილ ინტერვიუებს. შედეგი არის სენტიმენტალური ხელოვნებისა და ხელნაკეთი ნივთების პროექტი, რომელმაც კინემატოგრაფიული ფორმა მიიღო, ისე, რომ ზოგჯერ ამღვრევს ზღვარს რეალობასა და მხატვრულ გამოსახვას შორის. ფილმი იოს რენტგენის სურათების სტატიკური კადრებით იწყება, სადაც მისი ხელოვნური ბარძაყის სახსრების გამოსახულებებს თან ერთვის დუეტის მხიარული საუბრები; მათი უზარმაზარი ასაკობრივი სხვაობა საერთოდ არ წარმოადგენს დაბრკოლებას მათ შორის არსებული სიყვარულისთვის. ეს კადრები მალევე ადგილს უთმობს მონტაჟებს, კოლაჟებს და კოლაჟების მონტაჟებს, რომელთაგან თითოეული მიზნად ისახავს მეხსიერების ხელშესახები ნარჩენების, მაგალითად, ფოტოების, განვლილი ცხოვრების აბსტრაქტულ ასახვად გარდაქმნას. ფილმის დასაწყისში ფიჩი ცდილობს ახსნას, თუ რატომ დამეგობრდნენ ის და იო, თუმცა მისი პასუხები არასაკმარისია. ეს არ არის განსაკუთრებით მიმზიდველი საიდუმლო და საწყისი 15 წუთი (მხოლოდ 78-წუთიანი ხანგრძლივობიდან) იხარჯება უფრო ტრადიციულ დოკუმენტურ ტექნიკაზე, როდესაც მოლაპარაკე თავები შესაბამის უძრავ კადრებს ემთხვევა. თუმცა, მალევე ფიჩი და უაიტი ფილმის სტილს თავდაყირა აყენებენ, ამასთანავე, თავიანთ საყვარელ სუბიექტს სათანადო ადგილს უთმობენ ინტერვიუებში. იოს ბავშვობისა და ადრეული ზრდასრულობის მოგონებებს შორის ჩართულია საწყისი კადრები და დრამატიზაციები, რომელთა ამოცნობა, თავდაპირველად, ძნელია — გადაღებულია თუ არა ისინი რეალურ სივრცეებში თუ ფიჩის ზედმიწევნით ზუსტ 1/3 მასშტაბის მოდელებში. ისინი გაცვეთილი და წარმოუდგენლად დეტალურია, ერთდროულად ინტიმური და საკმარისად დიდი, რომ ფიჩმა შიგნით შეძლოს შეღწევა და მუშაობა, თუმცა ის უფრო სითბოს ან თავშესაფრის ძიებაში მოკუნტულს ჰგავს. ფიჩი ასევე ქმნის იოს შესანიშნავ მარიონეტს, რომელიც მთავარი ვარსკვლავი ხდება მის მიერ მოყოლილი ისტორიების რეინაქტირებაში. ამ სცენების დროს, ფიჩი თითქმის სრულად ხედვის არედან არის გამოსული, გარდა შემთხვევითი, წამიერი დანახვისა, რომელიც ჩრდილებში შეგვიძლია შევნიშნოთ. ფილმი შესაძლოა გულმოდგინე დეტალებზე იყოს, მაგრამ ის იშვიათად ეხება იმ პროცესს, რომლითაც ფიჩი და მისი მეუღლე ცდილობენ იოს ცხოვრების, მისი უკანასკნელი დღეების და მისი სახლის წარმოსახვითი ვერსიის ხელახლა შექმნას, თითქოს ფიჩს კვლავ შეეძლო მისი მონახულება და მისთვის ახალი წვრილმანების მიტანა. შესაძლოა, კამერა არ არის საკმარისად მიმართული ფიჩისკენ, რათა გამოაშკარავდეს პროექტის გამომწვევი უხეში მწუხარება, მაგრამ მისი ნამუშევრების შედეგი ხშირად თავისთავად მეტყველებს, განსაკუთრებით ისე, თუ როგორ ნერგავს საკუთარ ჰობიებსა და ინტერესებს დიორამებში. (გაფრთხილება მწერების მიმართ ზიზღის მქონეებისთვის: ფიჩი ასევე ენტომოლოგია). მიუხედავად იმისა, რომ იოსთან ხანგრძლივი ინტერვიუები ნაზი და გემოვნებიანია (მათ შორის მისი შიშველი სცენები), ფილმის მონტაჟი უფრო იმპრესიონისტულ სცენებში იღებს იმავე ნახევრად აბსტრაქტულ თვისებებს, რასაც ფიჩის გამოსახულებები, რომლებიც თითქოს მატერიალურსა და ემოციურს შორის შუა გზაზე არსებობს. მაგალითად, ისტორია, რომელსაც იო ყვება LSD-ის პირველად მიღებაზე და სიკვდილზე ღრმა ფიქრზე, განხორციელებულია არა სურათებით, არამედ მათი არარსებობით, რადგან კადრი თანდათანობით ივსება ფირის რულონის პატარა, კვადრატული პერფორაციების „გამოსახულებით“ (უფრო სწორად, ცარიელი სივრცით) — თითქოს სიკვდილის საიდუმლო სადღაც კადრის მიღმა, რაღაც შეუძლებელ, ძნელად მისაწვდომ სამყაროში იმალება. ეს დეტალები ინდივიდუალურად ოსტატურია და იწვევს გაფართოებულ სცენებს, რომლებსაც თვალს ვერ მოსწყვეტთ, მიუხედავად იმისა, რომ დოკუმენტური ფილმი მთლიანობაში არ ქმნის ყველაზე ძლიერ ნარატიულ საფუძვლებს. შესაძლოა ბუნებრივია, რომ თქვენი ყურადღება ხანდახან გაიფანტოს. სტრუქტურული თვალსაზრისით, მცირე ემოციური ლოგიკაა გამოყენებული, როდესაც საქმე ეხება, თუ რატომ არის სცენები ამ კონკრეტული თანმიმდევრობით, ან რა არის მთავარი ხაზი იოს ოჯახის შესახებ მოყოლილ სხვადასხვა ისტორიებს შორის, იმ ფაქტის მიღმა, რომ ეს ამბები ნამდვილად, შეუქცევად, მისი საკუთრებაა. მაგრამ შესაძლოა, ისეთი ღრმად პიროვნულ ფილმში, როგორიცაა ეს, სადაც მწუხარება არის წებო, რომელიც თითოეულ სცენას აკავშირებს, არ არის საჭირო მთავარი თემა ან ნარატივი ხსოვნის სურვილის მიღმა. თუ ეს მაყურებლისთვის ნაკლებად სრულყოფილ გამოცდილებას იწვევს, იყოს ასე. მისი შემქმნელებისთვის, ფილმი ცხოვრებაზე მოთხრობილი ნაწარმოებიდან გლოვის ანარეკლად, საბოლოოდ კი ვინმეს მეხსიერებით ცოცხლად შენარჩუნების გზად იქცევა. შესაძლოა, არ არსებობს სრულყოფილება, როდესაც ფილმის ემოციური სფერო ასეთი ამბიციური და პირველყოფილია, ერთდროულად.