ცეკვაში თავდაჯერებულად უნდა უძღვებოდე. შენი პარტნიორი მითითებებისთვის შენ გიყურებს და მოითხოვს, რომ საპასუხოდ შეხედო მას, ინსტინქტურად იმოძრაო შეუცდომლად. საჭიროა სიმტკიცე, თანმიმდევრულობა და უნაკლო ტაიმინგი. საბედნიეროდ, იოსეფ კუბოტა ვლადიკას მესამე მხატვრული ფილმი, ერთი შეხედვით ხალისიანი და მსუბუქი, „ჰა-ჩან, შეანჯღრიე სხეული!“, ამ ყველა თვისებას უხვად ფლობს. ტიტულოვან ჰა-ჩანს (მოციმციმე კაბით, სეპტუმ-პირსინგითა და აფრო-ვარცხნილობით მყოფი რინკო კიკუჩი) მეუღლე ლუისი (ალეხანდრო ედა) პარტნიორად ჰყავს როგორც ქორწინებაში, ისე ცეკვაში. ეს სხვადასხვა კულტურის წყვილი იდეალურად ერწყმის ერთმანეთს, ტოკიოს სამეჯლისო მოედნებზე მოძრაობაში მომნუსხველია. ოპერატორი დენიელ სატინოფის კამერა ნელი და აჩქარებული კადრებით ჩაყვება და გამოდის, რათა აღბეჭდოს მათი მჭიდროდ მოძრაობა სივრცეში, საკუთარ პატარა სამყაროში დაკარგულები. ეს საკმარისია იმისთვის, რომ ფეხზე წამოგაყენოთ და ლუისის შემთხვევაში ასეც ხდება – მხოლოდ იმისთვის, რომ ის დედამიწაზე დაეშვას და დატოვოს ეს მოკვდავი სამყარო. ეს არის ემოციურად ეფექტიანი შესავლის პიქსარისეული დონე. ლუისის უბედური შემთხვევის შემდეგ, ჰარუ ახლად დაქვრივებული აღმოჩნდება, დაბრუნებული სასადილო მაგიდასთან, სადაც ოდესღაც საჭმელსა და YouTube-ის ვიდეოებს იზიარებდნენ, ახლა კი უნათებელი და მარტოსული. ლუისის მექსიკელ ოჯახს განსხვავებული შეხედულებები აქვს იმაზე, თუ რა უნდა გაკეთდეს მისი სხეულით. რიცხობრივ უმცირესობაში მყოფი, ჰარუ საკუთარ მწუხარებაში იკეტება გამოსავლის გარეშე. იგი არ ესწრება საკუთარ 46-ე დაბადების დღის წვეულებას. ეს მისი ცხოვრების ახალი თავია – მართლაც, ფილმი დაყოფილია ტარანტინოს სტილის სათაურის ბარათებით, რაც მას გრაფიკული რომანის ელფერს სძენს – მაგრამ ის არ არის მზად, ასე აღიქვას იგი. მისი მეგობრები, ჰირომი და იუკი (ენერგიული საესტრადო შოუს ვარსკვლავი YOU და ნაზი სახის იო იოშიდა) მოუწოდებენ მას, რომ ცეკვას დაუბრუნდეს. ბოლოს და ბოლოს, ქალაქში ახალი ინსტრუქტორი ჩამოვიდა და ის მიმზიდველია! ფედირი (ალბერტო გერა) მართლაც მიმზიდველია ყველაზე ფოტოგენური თვალსაზრისით – კამერა მისი თვალებიდან მის სხეულზე გადადის, ისევე როგორც მეგობრების. სწორედ აქ იწყებს ვლადიკას ფილმი საკუთარი იდენტობის პოვნას. ყველა რომანტიკული კომედიის კლიშე გამოყენებულია, მაგრამ მზერა აქ უპირობოდ – ზოგჯერ აგრესიულადაც კი – ქალურია. ჰა-ჩანი ქაოტურია, რისი სრული უფლება და მიზეზიც აქვს. ის მწუხარებას ებრძვის, აღარაფერი ვთქვათ საპირისპირო სქესის მიჯნურობის განსხვავებულ მოლოდინებზე სხვადასხვა კულტურაში. ფედირი ასევე დაქორწინებულია და არამონოგამიურია. ქაღალდზე, ზოგიერთი ეს ელემენტი შესაძლოა გამაღიზიანებლად „სანდენსის“ ფესტივალისთვის დამახასიათებლად ჟღერდეს, მაგრამ პრაქტიკაში ისინი პერსონაჟის ისეთ აღწერას ქმნის, რომელიც არა მხოლოდ საფუძვლიანად თანამედროვე, არამედ გამაოგნებლად გულწრფელია. დაბადებული რომანტიკული მთავარი გმირის როლის შემსრულებელი, კიკუჩი მაგნიტურია – თავდაჯერებული შესრულება, რომელიც ემოციურად სრულყოფილი, გასაოცრად ნამდვილი და ცოცხალი ჩანს. ვლადიკას აშკარად აღმერთებს მას. რეჟისორმა „ჰა-ჩანი“ საკუთარი იაპონელი დედის გათვალისწინებით შექმნა, რის გამოც ის კიკუჩის აძლევს საშუალებას, ილიდეროს, და მის ფილმს – მიჰყვეს. მისი რეაქციები მის პიროვნულ „ტანგოებზე“ მუდმივად მათ ცენტრშია. ფილმი, რომელიც იაპონელი ქალის სექსუალობას ასეთ სივრცეს აძლევს – ასე უკომპრომისოდ და ემპათიურად – ნამდვილად გამომჟღავნებლად იგრძნობა. „ჰა-ჩან, შეანჯღრიე სხეული!“ უპირობოდ უყვარს თავისი მთავარი გმირი და მაყურებელსაც იგივეს შეგრძნებისკენ უბიძგებს. მაგრამ რა ბედი ეწევა ლუისს? ჰარუს მწუხარება და დანაშაულის გრძნობა მას ყოველთვის ეპარება, როცა სახლში ბრუნდება, სადაც ვინილის ჩანაწერების კოლექცია კედლებს ამშვენებს, ადგილი კი საერთო მოგონებებითაა სავსე. ის კვლავ იქაა სულით – ფაქტობრივად, სიტყვასიტყვით. ლუისი თვალყურს ადევნებს ჰა-ჩანს, როცა ის მომდევნო ნაბიჯებს დგამს, და მას ყვავს მიმსგავსებული კოსტიუმირებული „ჩიბი“ თილისმის სახით ეჩვენება. ეს არის ზედმეტად ტკბილი უცნაურობა, რომელიც თავიდანვე განგაშის ზარებს რეკავს – შესაძლოა, ცოტა მეტისმეტად „ყველაფერი, ყველგან, ერთდროულად“, მაგრამ ის ბევრად უფრო აპიჩატპონგ ვირასეტაკულის სტილს ჰგავს, როდესაც აზრს იძენს. ლუისის ახალი სახე ზუსტად ერგება ჰა-ჩანის შინაგან სამყაროს სწორედ იმიტომ, რომ არ ერგება. მისი კუთხოვანი და ზრდასრული ახალი ალისგან განსხვავებით, ის ჩასახუტებელი და დამამშვიდებელია, პლუშის სათამაშოსავით. როგორც ყვავი, ის სიკვდილს განასახიერებს, მაგრამ სიკვდილი არ უნდა გამოიყურებოდეს საშიშად და მუქარად, როდესაც გარდაცვლილი საყვარელი ადამიანია. ის არ ჯდება მის რუტინაში – ძლივს ეტევა სახლის კარებიდან. ჰა-ჩანმა უნდა ისწავლოს გაშვება. ჰა-ჩანის კარის მიღმა, ვლადიკას სასიყვარულო წერილი ვრცელდება ეკრანზე ცეკვის ისტორიაზე და შესრულების თვითრეფლექსურ ძალაზე. თავისი ეთოსით, მისი ფილმი თავს უქნევს მასაიუკი სუოს კლასიკურ ნაწარმოებს „ვიცეკვოთ?“ – სტუდიის სივრცე, რომელიც კოჯი იაკუშოს ხელფასიანი თანამშრომლისთვის თვითგამორკვევის ადგილს წარმოადგენდა, აქ ჰა-ჩანისთვის თვითაღმოჩენის თერაპიულ სივრცედ იქცევა. სასიამოვნო „ფილმი ფილმში“ ეპიზოდი, რომელშიც „ბინძური ცეკვები“ იაპონურ სასცენო მიუზიკლად არის წარმოდგენილი, რიუსუკე ჰამაგუჩის ადრინდელი ნამუშევრების მეტატექსტურ სიამოვნებებს იმეორებს. სადგურის ბულვარზე ჩხუბი, რომელშიც პირველი დარტყმა რასისტული აგრესიის შედეგად იბადება, მომხიბვლელ ბროდვეის საცეკვაო ნომერში გადაიზრდება „ლა ლა ლენდის“ სტილში. ნამდვილი მაყურებლის გულის მოგება, ეს არის ფილმი, რომელიც შეყვარებულია თავის მხატვრულ შთაგონებებზე და იმაზე, რასაც მათში ვხედავთ – იმით, თუ როგორ ვუყურებთ ერთმანეთს და საკუთარ თავს, როდესაც ჩვენი გულები აინთება და ვგრძნობთ, რომ ჩვენი ფეხები ისევ თავისით იწყებს მოძრაობას. მბზინავი და ცქრიალა, „ჰა-ჩანი“ სექსის, სიყვარულის, მწუხარების და საკუთარი თავისთვის სრულფასოვანი ცხოვრების უფლების შესახებ უიშვიათეს სიმწიფეს ატარებს.