ჯაზ ტენგკეი, ხელოსანთა რედაქტორი ესპანეთის ოსკარის კანდიდატმა საერთაშორისო სრულმეტრაჟიანი ფილმის კატეგორიაში, „სირატმა“ (Sirāt), არა მხოლოდ ნომინაცია მოიპოვა ამ კატეგორიაში, არამედ ისტორია დაწერა, როდესაც ფილმის ხმის გუნდი აღიარებულ იქნა. ხმის ზედამხედველი რედაქტორი ლაია კასანოვასი, ხელახალი ჩაწერის მიქსერი იასმინა პრადერასი და წარმოების ხმის მიქსერი ამანდა ვილავიეხა გახდნენ პირველი სრულად ქალი ხმის გუნდი, რომელიც ოსკარზე იყო ნომინირებული. კასანოვასის თქმით, ნომინაციის მნიშვნელობა მისთვის და გუნდისთვის ცხადი იყო. ფილმი „სირატი“ მოგვითხრობს ლუისს (სერხი ლოპესი) და მის ვაჟს, ესტებანს (ბრუნო ნუნიესი), რომლებიც მაროკოს მთებში, უდაბნოს რეივზე ჩადიან. მათი მისიაა იპოვონ ლუისის ქალიშვილი მარი, რომელიც ხუთ თვეზე მეტი ხნის წინ გაუჩინარდა ერთ-ერთი რეივიდან, და საბოლოოდ ისინი უდაბნოში მოგზაურობისას რეივერების პატარა ქარავანში აღმოჩნდებიან. ფილმის „სირატი“ რეჟისორ ოლივერ ლაქსთან ერთად მუშაობისას, კასანოვასმა და მისმა გუნდმა ცხრა თვე იმუშავეს ხმის დიზაინზე. „გვჭირდებოდა დრო, რომ გვეფიქრა იმ გადაწყვეტილებებზე, რომლებსაც ვიღებდით, ასევე, ემოციურად ვმუშაობდით,“ – ამბობს ის. კასანოვასი და გუნდი ფილმის მიერ გადმოცემული ემოციებით იყვნენ განპირობებულნი და ცდილობდნენ ამის ასახვას. ვილავიეხას ნამუშევარი დიალოგების ჩაწერას სცდებოდა – მან დრო დაუთმო უდაბნოს ატმოსფეროსა და გარემოს აღბეჭდვას. ქარავნის მანქანები – მინივენი, დიდი სატვირთო მანქანები და ქემპერები – ასევე მოულოდნელი გამოწვევა აღმოჩნდა. „ძრავების შემთხვევაში განსხვავებული ხმა გვჭირდებოდა, ამიტომ პოსტ-წარმოებაში ჩემს გუნდთან ერთად ჩავწერეთ ისინი,“ – ამბობს კასანოვასი და დასძენს, რომ მათ საბურავებისა და ძრავების სწორი და გამორჩეული ხმები ჰქონდათ. მუსიკა და პეიზაჟის ხმა ფილმის განუყოფელი ნაწილი იყო, და გუნდმა ზოგიერთი სწორი ელემენტი მოულოდნელ ადგილას იპოვა. „უდაბნოში ქარის მრავალი ჩანაწერი გვქონდა, მაგრამ ასევე ნიცის, საფრანგეთის მიმდებარე ტერიტორიაზეც, რადგან იქ ვულკანური ლანდშაფტია, რომელსაც დაბალსიხშირული ფონი აქვს,“ – ამბობს კასანოვასი. ხმა შეუფერხებლად ერწყმის კაანგდინ რეის (Kangding Ray) მუსიკალურ გაფორმებას და ორ გუნდს მჭიდრო თანამშრომლობა დასჭირდა, რათა დარწმუნებულიყვნენ, რომ ისინი შეთანხმებულნი იყვნენ. „ეს იყო ორმხრივი პროცესი,“ – ამბობს კასანოვასი. „მე გავუგზავნე ხმის დიზაინი, მან კი მუსიკა გამომიგზავნა. ეს იმდენად შთამაგონებელი იყო, რადგან პერსონაჟები მუსიკასთან ძალიან არიან დაკავშირებული.“ მთავარი იყო დარწმუნებულიყვნენ, რომ მის გუნდს იგივე „მარცვლოვანი ხმა და ტექსტურები, ის გაჯერება და დამახინჯებები“ ჰქონდა, რაც მუსიკას.