ვენა კამპის, სისასტიკისა და არისტოკრატული ზიზღის მოედანად იქცევა ბატორის ლეგენდის ბნელ კომედიურ ინტერპრეტაციაში – ჰუპერტი ბრწყინვალედ შეეფერება მთავარ როლს. ცენტრალური ევროპის ბნელი გულიდან მოდის გერმანელი რეჟისორ ულრიკე ოტინგერის შუაღამის ფილმის ტრიალი ევრო-გოთიკისა და კამპის მთვარის შუქით განათებულ ურბანულ პეიზაჟებში. რაც შეეხება ვარსკვლავს… ეს არის როლი, რისთვისაც ის დაიბადა. იზაბელ ჰუპერტი არის გრაფინია ელიზაბეტ ბატორი, მე-16 საუკუნის უნგრელი დიდგვაროვანი და სერიული მკვლელი, რომელიც ლეგენდარულია იმით, რომ ასობით ახალგაზრდა გოგონას სისხლით ჰქონდა შეღებილი ხელები და სხეული, მარადიული ახალგაზრდობის მიღწევის მცდელობით. "სისხლის გრაფინიას" როლი წარსულში სხვადასხვა მსახიობს უთამაშია, მათ შორის ინგრიდ პიტს, დელფინ სეირიგს, პალომა პიკასოს, ჯული დელპის და ბევრ სხვას, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არავინ იყო ისეთი კვალიფიციური, როგორც ჰუპერტი, რომელიც მნიშვნელოვანია, რომ ამ როლისთვის თავის ჩვეულ არისტოკრატულ ამპარტავნებას ოდნავადაც არ ცვლის. მისი ბუნებრივი არისტოკრატული მანერები და ელეგანტური ზიზღის ცივი ელფერი არასოდეს ყოფილა ასე კარგად შეხამებული როლთან. ის გვაძლევს კლასიკურ ჰუპერტის გაუმჭვირვალე მზერას – ნაწილობრივ მეოცნებე, ნაწილობრივ ცივად შემფასებელ – და თავაზიანად გაკვირვებულ, დაფარული ზიზღის ნახევრად ღიმილს, რომელიც ტუჩების მოკუმვაში გადადის, იმ აბსურდის ან უხამსი საქციელის გამო, ვისთანაც მისი გაცნობა გარდაუვალია. ამ ფილმში სხვა მოკვდავებისგან განსხვავებით, ჰუპერტის სახე განათებულია, როგორც ოქროს ხანის ჰოლივუდის ვარსკვლავის სახე, რაც მის უნაკლო მაკიაჟს არაწმინდა სიწმინდის მოჩვენებით ბრწყინვალებას აძლევს. მისი გრაფინია ბატორი არის ვამპირი, რომელიც დაბრუნდა დღევანდელ ვენაში, ავსტრო-უნგრეთის იმპერიის ისტორიულ დედაქალაქში, და თავდაპირველად მის კანალიზაციაში სრიალებს, თითქოს სამეფო ბარჟით, ბევრად უფრო გულგრილად, ვიდრე ჰარი ლაიმი "მესამე ადამიანში", თუმცა ლაიმის მსგავსად მასაც ექნება თავისი მომენტი ვენის Riesenrad-ის ეშმაკის ბორბალზე. თავის ვამპირ მოახლესთან, ჰერმინესთან (ბირგიტ მინიხმაირი) ერთად, ის გადაწყვეტს დაუბრუნდეს ნათესავებს, მათ შორის მის ძმისშვილ რუდის (თომას შუბერტი), ბატორის უკვდავი კლანის მშიშარა, უხერხულ წევრს, რომელსაც მისი თერაპევტი თეობალდი (ლარს აიდინგერი) ახლავს. რუდი სახვითი ხელოვნების მოყვარულია, რომელიც ნახატში ხედავს იმას, რაც, მისი აზრით, არის ხმად გავრცელებული პოეტური ტექსტის მტკიცებულება – ტექსტი იმდენად მელანქოლიურია, რომ ვამპირს შეუძლია უკვდავებისგან განკურნება მასზე ცრემლების ღვრით. გრაფინია ბატორის, ბუნებრივია, ეს არ აინტერესებს და წყურვილის მოსაკლავად მიემართება; ქალაქი მალევე შიშისგან იკლაკნება იმ ამბის გამო, რომ სერიული მკვლელი თავისუფლებაზეა. ფილმის მთავარი მახასიათებელია (გარდაუვლად) სურეალისტური შავი იუმორი უცნაური ეპიზოდების სერიაში, რომლებიც ხშირად მიმზიდველად უცნაურია, ზოგჯერ კი – მძიმე, თუმცა აღსანიშნავია, რომ სცენარი ნაწილობრივ ავსტრიის ნობელის ლაურეატ ელფრიდე იელინეკს მიეწერება, რომელიც იუმორით არ არის ცნობილი. (მაყურებელს შესაძლოა ახსოვდეს მისი რომანი "ფორტეპიანოს მასწავლებელი", რომელიც მაიკლ ჰანეკემ შემზარავად გადაიღო ჰუპერტის მონაწილეობით, წამყვან, სულაც არ სახალისო როლში.) ამ ფილმის რომელი ნაწილები დაწერა იელინეკმა? ვფიქრობ, ეს არის შემზარავი სცენები ქალთა საპირფარეშოში, სადაც გრაფინია ინტიმურად მიმართავს რიგით ვენელ ქალს, პროგნოზირებადი შედეგებით. და რას იტყვით იმ იდუმალ ტექსტსა და მის გამომსყიდველ ცრემლებზე? მიგვიყვანს თუ არა ეს სადმე? სინამდვილეში – არა; სიუჟეტის თხრობა არ არის მთავარი მიზანი. ერთ მომენტში გრაფინია ტრიუმფალურად შემოდის რადეცკის მარშის მუსიკაზე, რომელსაც ხშირად უწოდებენ მემარჯვენე "მარსელიეზას". ზოგიერთ ასპექტში, ეს სისხლის გრაფინია შეიძლება წაკითხული იყოს, როგორც ავსტრიის მმართველი კლასის, მისი მარადიული სნობიზმისა და ამაოების სატირა. მაინტერესებს, არსებობს თუ არა არამითური, სერიოზული პორტრეტის შექმნის შესაძლებლობა გრაფინია ბატორის შესახებ, ფილმი, რომელიც სრულად მიმართულია შიშის ან ეროტიზმისკენ და რომელშიც იუმორი ყოველთვის ფარულად არ გამოიყენება, როგორც ერთგვარი ალიბი იმ შემთხვევისთვის, თუკი ყველაფერი სასაცილოდ მოგვეჩვენება. ან თუნდაც "უიქედის" მსგავსი რევიზიონიზმი? კვლევა იმისა, თუ როგორ გაანადგურეს გრაფინიას რეპუტაცია მიზოგინისტებმა და ის სინამდვილეში ძალიან კარგი იყო? შესაძლოა, არიანა გრანდე დაინტერესდეს.