ბერლინის კინოფესტივალზე, „ეს უბრალოდ შემთხვევა იყო“-ს ოსკარზე ნომინირებულმა რეჟისორმა უარი თქვა მისთვის დაგვიანებით გადაცემული „ოქროს დათვის“ მიღებაზე და ყურადღება ირანში სასტიკი რეპრესიების შედეგად დაღუპულ და დაკავებულ ირანელებზე გაამახვილა. The Hollywood Reporter-ის ევროპის ბიუროს ხელმძღვანელი სკოტ როქსბორო. ოსკარზე ნომინირებულმა ირანელმა რეჟისორმა ჯაფარ პანაჰიმ („ეს უბრალოდ შემთხვევა იყო“) ბერლინის კინოფესტივალზე იშვიათი საჯარო გამოსვლა გამოიყენა, რათა დაეგმო ის, რასაც მან თავის სამშობლოში მიმდინარე „წარმოუდგენელი დანაშაული“ უწოდა. პარალელურად, დამოუკიდებელმა კინორეჟისორებმა მოაწყვეს კამპანია, რომლის მიზანი იყო ისლამური რესპუბლიკის მასობრივი რეპრესიების შედეგად მოკლული და დაპატიმრებული ხელოვანების წარმოჩენა. ხუთშაბათს, ბერლინში, The Hollywood Reporter-ის ევროპის ბიუროს ხელმძღვანელ სკოტ როქსბოროსთან გამართულ დისკუსიაზე, პანაჰიმ განაცხადა, რომ ფესტივალს სურდა მისთვის რეტროაქტიულად გადაეცა 2015 წელს ფილმისთვის „ტაქსი“ მოგებული ბერლინალეს „ოქროს დათვი“ [რეჟისორს, იმ დროისთვის სამოგზაურო აკრძალვის გამო, არ შეეძლო პირადად დასწრება]. მან თქვა, რომ უარი თქვა ჯილდოზე, რადგან სურდა ყურადღება ირანის რეჟიმის მიერ მომიტინგეების ძალადობრივ რეპრესიებზე ყოფილიყო მიმართული, რასაც ათობით ათასი ადამიანი ემსხვერპლა. „მათ სურდათ მოეცათ ჩემთვის „ოქროს დათვი“, რომელიც „ტაქსისთვის“ მოვიგე, მაგრამ მე უარი ვთქვი, ირანში არსებული სიტუაციის გამო“, - თქვა პანაჰიმ. „წარმოუდგენელი დანაშაული მოხდა. მასობრივი მკვლელობა მოხდა. ადამიანებს არც კი აძლევენ უფლებას, გლოვობდნენ თავიანთი საყვარელი ადამიანები… რეჟიმი მათ აიძულებს ამ ქმედებებს. ხალხს არ სურს ძალადობა. ისინი თავს არიდებენ ძალადობას. ეს რეჟიმია, რომელიც მათ ძალადობას აიძულებს.“ პანაჰი დიდი ხანია ეწინააღმდეგება პოლიტიკური კინორეჟისორის იარლიყს, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ნამუშევარიც და მისი ცხოვრებაც სახელმწიფოს მიერ განსხვავებული აზრის საპასუხოდ იყო ჩამოყალიბებული. მან მიანიშნა, რომ დღევანდელმა მომენტმა დუმილი შეუძლებელი გახადა. „ხელოვანებს თავისთავად არ სურთ პოლიტიკურად აქტიურობა. ეს არის რეჟიმები და მთავრობები, რომლებიც მათ პოლიტიკურ ჩართულობას აიძულებენ“, - თქვა მან. „ხელოვანები ცდილობენ თავი აარიდონ პოლიტიკურ აქტიურობას, მაგრამ სოციალურად აქტიური ხელოვანები არ შეუძლიათ გაჩუმდნენ იმაზე, რაც საზოგადოებაში ხდება. ამიტომაც ამდენი ხელოვანი, მსახიობი და სუპერვარსკვლავი დაუდგა ირანელ ხალხს გვერდით და ახლა შედეგებს აწყდება. ბევრი ხელოვანი გვყავს ციხეში – დოკუმენტალისტებიც. წინა საპროტესტო აქციებისა და დემონსტრაციების დროს კინორეჟისორები დააკავეს. როდესაც ხელოვანი დუმს, ის ძალადობის თანამონაწილეა.“ პანაჰის „ეს უბრალოდ შემთხვევა იყო“ დაიწერა მას შემდეგ, რაც რეჟისორმა შვიდი თვე გაატარა ირანის ცნობილ ევინის ციხეში და შთაგონებული იყო იმ პოლიტპატიმრების ისტორიებით, რომლებიც იქ გაიცნო. ფილმი მიყვება ყოფილი პატიმრების ჯგუფს, რომლებიც იტაცებენ მამაკაცს, რომელიც, მათი აზრით, მათი მწამებელია, და მსჯელობენ, მოკლან თუ აპატიონ მას. „არ ვიცოდი, რომ მსურდა ამის შესახებ ფილმის გადაღება“, - თქვა პანაჰიმ. „მაგრამ როდესაც ციხიდან გამოვედი, კარები გაიღო და მე გამოვედი, უკან მივიხედე ჩემს უკან არსებულ უზარმაზარ კედლებს და ვიფიქრე მათზე, ვინც ჯერ კიდევ შიგნით იყო. ეს ტვირთად დამაწვა. კვირებისა და თვეების შემდეგ, ის უფრო დამძიმდა და გადავწყვიტე მათზე ფილმის გადაღება.“ ამ სამყაროს ავთენტურად გადმოსაცემად, მან რამდენიმე თანამოსაკანი, მათ შორის პოლიტიკური აქტივისტი მეჰდი მაჰმუდიანი, სცენარის თანაავტორებად მიიწვია. მაჰმუდიანი ცოტა ხნის წინ ხელახლა დააკავეს ირანის უზენაესი ლიდერის ალი ხამენეის ქმედებების დაგმობისთვის და ამჟამად გირაოთი არის გათავისუფლებული. „მეჰდი მაჰმუდიანმა თავისი ცხოვრების თითქმის მეოთხედი ციხეში გაატარა. მას ყველაზე მეტი კონტაქტი ჰქონდა შიგნით მყოფ ადამიანებთან. მან ძალიან კარგად იცოდა მწამებლები – როგორ ფიქრობენ ისინი, რა არის მათი იდეოლოგია. ეს ჩემთვის დიდი დახმარება იყო.“ დეკემბერში, როდესაც „ეს უბრალოდ შემთხვევა იყო“-ს ტურით ირანის ფარგლებს გარეთ იმყოფებოდა, პანაჰის დაუსწრებლად მიესაჯა ერთი წლით თავისუფლების აღკვეთა და მორიგი სამოგზაურო აკრძალვა, მთავრობის წინააღმდეგ „პროპაგანდისტული საქმიანობისთვის“. მან თქვა, რომ ოსკარის შემდეგ — „ეს უბრალოდ შემთხვევა იყო“ ნომინირებულია საუკეთესო საერთაშორისო ფილმისა და საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის — ის დაბრუნდება ირანში. „ჩემი არსებობის ნახევარი ირანშია – ჩემი ოჯახი, დედაჩემი, და, ძმა, შვილი, მეგობრები და საზოგადოება, რომლისთვისაც ვმუშაობ. რომ არ დავბრუნდე, ვუღალატებდი იმას, რისიც მწამს. როგორც სოციალურად აქტიურ კინორეჟისორს, ჩემი მოვალეობაა დავუდგე იმ ხალხს, რომელსაც მე ვეკუთვნი. ექიმს შეუძლია სიცოცხლის გადარჩენა ყველგან. მაგრამ ჩემი კინო იქ არსებობს. უნდა დავბრუნდე და იქ გადავიღო ფილმები. ეს არის სწორი საქციელი. დავბრუნდები, 100 პროცენტით, იმიტომ, თუ ვინ ვარ და ჩემი რწმენის გამო.“ მისი გამოსვლები ბერლინში ირანის დამოუკიდებელ კინორეჟისორთა ასოციაციის (IIFMA) კოორდინირებული ძალისხმევის პარალელურად მიმდინარეობდა, რათა ყურადღება გამახვილებულიყო რეპრესიების ბოლო ტალღის დროს მოკლულ და დაკავებულ ხელოვანებზე. 2023 წელს „ქალი, სიცოცხლე, თავისუფლება“ მოძრაობის შემდეგ დაარსებული ასოციაცია ბერლინალეზე დაბრუნდა სტენდით, პანელითა და ფლეშმობით პოტსდამის მოედანზე. ბერლინში გამართულ პანელზე, IIFMA-ს საბჭოს წევრმა მაჰშიდ ზამანიმ აჩვენა სოციალური მედიიდან და უშუალოდ ირანიდან გამოგზავნილი მასალების კრებული, რომელიც 8 და 9 იანვრის რეპრესიებს ასახავდა.