ავტორი: ელზა კესლასი, საერთაშორისო კორესპონდენტი როდესაც ნაყოფიერი უელსელი ინდი რეჟისორი ჯეიმი ადამსი შემდეგ ფილმს ეძებდა, მას თავში ცნობილი სახელი არ მოსდიოდა. მან ეპიფანიით დაიწყო. წლების განმავლობაში, მას უჯრაში იდეები ჰქონდა — მოკლე მონახაზები, რომლებიც შესაფერის მომენტს ელოდნენ. „მხოლოდ ის, რასაც ვატარებთ“ ერთ-ერთი მათგანი იყო. თუმცა, სიუჟეტმა მასთან სრულად მხოლოდ 40 წლის ასაკში, როდესაც მამა გახდა, რეზონანსი ჰპოვა. „როდესაც 20 წლის ხარ კინოსკოლაში, ყველა ამ დიდ არტისტს სწავლობ. გიბიძგებენ, აღფრთოვანდე მათით, თაყვანი სცე მათ,“ – ეუბნება ის Variety-ს ფილმის შესახებ პირველ ინტერვიუში. „მაგრამ დროთა განმავლობაში, ყველა იწყებს ხელახლა შეფასებას, თუ ვინ არიან ეს არტისტები და რა უფლება მივეცით მათ. ბევრი მათგანი რთული პიროვნებაა,“ – ამბობს ის, მოჰყავს რა მაგალითებად ვუდი ალენი, პიკასო და სტენლი კუბრიკი. „ახლა მე სამი შვილის მამა ვარ… ბევრი განხილვა გვქონია იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს იყო არტისტი და როგორ შევხედოთ ამ ადამიანებს ახალი თვალით,“ – ამბობს ადამსი, რომელიც ამჟამად მონტაჟშია ღრმად ჩაფლული. „მხოლოდ ის, რასაც ვატარებთ“ ამ ცვლილებას მსუბუქი ფორმით იკვლევს, კომედიისა და დრამის შერწყმით. „ახალი ტალღით“ შთაგონებული იმპროვიზაციული კინოგადაღების სტილით და პერსონაჟებზე ორიენტირებული მიდგომით, ადამსმა თავის პროექტებში ისეთი მსახიობები მიიზიდა, როგორებიც არიან ჯეიმს მაკევოი, მარტინ ფრიმენი და მალინ აკერმანი. მაგრამ ამ ახალი ფილმით, რომელსაც საერთაშორისო დონეზე European Film Market-ზე International Film Trust წარმოადგენს, მან საკუთარ თავს გადააჭარბა. მან შეძლო, კვენტინ ტარანტინო „პენსიიდან“ დაებრუნებინა ექვსდღიანი გადაღებისთვის სიმონ პეგის, შარლოტა გენსბურგის, სოფია ბუტელას, ლიამ ჰელმანის და ლიზი მაკალპაინის გვერდით. პეგი თამაშობს „ჯულიან ჯონსს, ოდესღაც შეუპოვარ ინსტრუქტორს, რომლის ყოფილი სტუდენტი შარლოტა ლევანი (ბუტელა) შინ ბრუნდება, რათა თავისი წარსულის აჩრდილებს შეხვდეს. მათ უერთდება კვენტინ ტარანტინო ჯონ პერსის როლში, ჯულიანის ძველი მეგობარი, რომლის მოულოდნელი გამოჩენა დიდი ხნის დამარხულ სიმართლეს აღვიძებს,“ – ნათქვამია სიუჟეტის მოკლე აღწერაში. გენსბურგი შარლოტას მფარველ დას განასახიერებს, ხოლო ჰელმანი – მოუსვენარ არტისტს, რომელიც სიყვარულსა და ერთგულებას შორის არის მოქცეული; მაკალპაინი კი ახალგაზრდა, ამბიციურ მოცეკვავეს თამაშობს. ადამსი ამბობს, რომ მან იგრძნო, რომ ტარანტინო ფიქრის რეჟიმში იყო ერთი პროექტის გადადების შემდეგ („კლიფ ბუთის თავგადასავალი“, რომელიც ტარანტინომ დაწერა, მაგრამ დევიდ ფინჩერმა გადაიღო) და დაუკავშირდა მას თავისი მონახაზითა და პირადი წერილით. ის პასუხს არ ელოდა, მაგრამ ორი კვირის შემდეგ, ტარანტინოს აგენტმა Zoom-ის ზარი მოითხოვა. ადამსი ჩაერთო ზარში, როდესაც, მისი აღწერით, ყველაზე საშინელი კბილის ტკივილი აწუხებდა ცხოვრებაში — ის, რაც მისმა სტომატოლოგმა ფსიქოსომატურად დიაგნოზირა. „შემდეგ კი მისი ხმა გესმის,“ – ამბობს ადამსი. „ეს კინორეჟისორებისთვის დისნეილენდს ჰგავს.“ „ტარანტინო გამორჩეული მსახიობი აღმოჩნდა,“ – ამბობს ადამსი. „ის საოცარი იყო. ცნობისმოყვარე. კოლაბორაციული. მას უყვარს მსახიობები. მას უყვარს კინოს ისტორია. საფრანგეთში ყოფნა და ისეთის კეთება, რაც ერიკ როჰმერის შთაგონებით იყო შექმნილი, მას აღელვებდა.“ ფილმი მთლიანად გადაიღეს დოვილში, მდიდრულ ზღვისპირა ქალაქში ნორმანდიაში. ადამსმა ატმოსფერო „საჯარისო ბანაკს“ შეადარა, ყოველგვარი ეგოიზმის გარეშე და კოლაბორაციული სულისკვეთებით ექვსდღიანი გადაღებების განმავლობაში. რადგან გადაღებები ზაფხულის ბოლოს შედგა, ქალაქი უჩვეულოდ მშვიდი იყო. „თითქმის სტუდიის გადასაღებ მოედანს ჰგავდა. ქალაქის მოედანი დეკორაციას ჰგავდა. ჯადოსნური იყო,“ – იხსენებს ის. შემდეგ, ადამსი შესაძლოა კიდევ უფრო დიდ გამოწვევას ეძებდეს: მარტინ სკორსეზეს დარწმუნებას, რომ მისი კამერის წინ დადგეს. „დროა რეჟისორები, რომლებსაც ნამდვილად სურთ მსახიობობა, მოვიდნენ და იმპროვიზაცია მოახდინონ. ტრიუფო შესანიშნავი მსახიობი იყო. ბევრი მათგანი იმედგაცრუებული მსახიობია,“ – ამბობს ის. მომიყევით ამოსავალი წერტილის, „მხოლოდ ის, რასაც ვატარებთ“-ის გენეზისის შესახებ. როგორ შეიქმნა ის? ეს კარგი კითხვაა. ეს ამბავი მრავალი წლის განმავლობაში მქონდა მონახაზში. ხანდახან, როდესაც ახალ პროექტზე ფიქრის დგება დრო, მივდივარ ჩემს იდეებით სავსე უჯრასთან და ვნახულობ, რომელი მპოვებს რეზონანსს. ამ ერთისთვის, ბევრს ვფიქრობდი იმაზე, რომ ახლა 40 წლის ვარ. როდესაც 20 წლის ხარ კინოსკოლაში, ყველა ამ დიდ არტისტს სწავლობ. გიბიძგებენ, აღფრთოვანდე მათით, თაყვანი სცე მათ. მაგრამ დროთა განმავლობაში, ყველა იწყებს ხელახლა შეფასებას, თუ ვინ არიან ეს არტისტები და რა უფლება მივეცით მათ. ბევრი მათგანი რთული პიროვნებაა. იქნება ეს ვუდი ალენი, პიკასო… თუ სტენლი კუბრიკი „ნათებაში“ და როგორ ეპყრობოდა ის შელი დიუვალს, ან თუნდაც ისტორიები ჯეკ ნიკოლსონის შესახებ, რომ მას ლანჩზე მხოლოდ ყველის სენდვიჩების ჭამა შეეძლო — როდესაც 20 წლის ხარ, ამაზე იცინი. ეს მითოლოგიის ნაწილია. ახლა მე სამი შვილის მამა ვარ — 19, 20 და 14 წლის — და ორი ქალიშვილი მყავს. ბევრი განხილვა გვქონია იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს იყო არტისტი და როგორ შევხედოთ ამ ადამიანებს ახალი თვალით. ამის გამოკვლევა მინდოდა. ჯეიმს მაკევოისთან ერთად, მსგავსი რამ უფრო ბნელი ფორმით გამოვიკვლიეთ წინა ფილმში („პოზა“). მაგრამ ამჯერად მინდოდა მასთან მიახლოება ჩემი ხმით — კომედია დრამასთან ერთად. არა კომედია, როგორც ხუმრობები, არამედ უფრო ადამიანური გზით შეხედვა რაღაცაზე. იქიდან დაიწყო ეს. როგორ ჩაერთო სიმონ პეგი? მე ახლახან ვმუშაობდი მარტინ ფრიმენთან და მან მითხრა, რომ სიმონი — მისი მეგობარი — მოხიბლული იყო პროცესით და ჩაერთვებოდა.