ავტორი: ბორის კიტი, უფროსი კინომწერალი შაბათს, ჯეისონ ბლუმი ამერიკის პროდიუსერთა გილდიისგან „Milestone“ ჯილდოს მიიღებს „გასართობ ინდუსტრიაში ისტორიული წვლილისთვის“. ჯეისონ ბლუმის სახელი საშინელებათა ჟანრთან ასოცირდება. თუკი სიტყვას „ნაყოფიერი“ მოძებნით, სავარაუდოდ, მის განმარტებაში ბლუმსაც იპოვით. ბლუმს 200-ზე მეტი პროდიუსერული ნამუშევარი აქვს, უმეტესად კინოში, მაგრამ ტელევიზიაშიც. 2025 წელს მის მიერ პროდიუსირებული შვიდი ფილმი გამოვიდა, ყველა საშინელებათა ჟანრის, გარდა ერთისა, რეალურ მოვლენებზე დაფუძნებული დრამა „დაკარგული ავტობუსი“ (The Lost Bus). წლების განმავლობაში მან აუდიტორიას კოშმარები აჩუქა მასშტაბური საშინელებათა ფრენჩაიზების მეშვეობით, როგორიცაა „პარანორმალური აქტივობა“ (Paranormal Activity), „ინსიუდიუსი“ (Insidious), „შავი ტელეფონი“ (The Black Phone), „განწმენდა“ (The Purge) და „ხუთი ღამე ფრედისთან“ (Five Nights at Freddy’s), მაგრამ ასევე დაიმსახურა აღიარება, ოსკარის ნომინაციების ჩათვლით, დემიენ შაზელის „შეპყრობილისთვის“ (Whiplash), სპაიკ ლის „შავკანიანი კლანელისთვის“ (BlacKkKlansman) და ჯორდან პილის „გადი გარეთ“-ისთვის (Get Out). მან ეს უმეტესწილად ფილმების დამოუკიდებლად წარმოებით შეძლო. ახლა კი, Blumhouse-ის ჯეიმს ვანის სტუდია Atomic Monster-თან შერწყმის შემდეგ, ბლუმი მზადაა, კიდევ უფრო მასშტაბური ფიგურა გახდეს ჰოლივუდში. ამ შაბათს, ამერიკის პროდიუსერთა გილდია მას „Milestone“ ჯილდოს გადასცემს, რომელიც „გასართობ ინდუსტრიაში ისტორიული წვლილის შეტანის მქონე ინდივიდებს ან გუნდებს“ აფასებს. წარსულში ამ ჯილდოს მფლობელები იყვნენ უოლტ დისნეი და ალფრედ ჰიჩკოკი, სტივენ სპილბერგი და ჯეიმს კამერონი, დონა ლენგლი და ტედ სარანდოსი. ეს სასაუბროდ კარგი დრო ჩანდა... **რას მიიჩნევთ თქვენს ყველაზე დიდ წვლილად ინდუსტრიაში?** ვფიქრობ, ჩემი ყველაზე დიდი წვლილი ინდუსტრიაში არის ერთ-ერთი უკანასკნელი დამოუკიდებელი სტუდიის დაარსება, რომლის ბრენდიც ბიუჯეტის შემცირებაზეა დაფუძნებული, ხელოვანებისთვის წილის მიცემით, რაც საშუალებას იძლევა, შეიქმნას ინოვაციური სატელევიზიო შოუები და ფილმები. სხვათა შორის, ეს არ წამიკითხავს. ეს ჩემი თავიდან მოვიდა. **სხვა ადამიანებმა მიბაძეს თქვენს მაგალითს თუ ფიქრობთ, რომ ერთ-ერთი ხართ, ვინც ამას აკეთებს?** ადამიანები ამის სხვადასხვა ვერსიას აკეთებენ და, სხვათა შორის, ჩვენ არ ვიყავით პირველები, ვინც ეს გავაკეთეთ, მაგრამ ვიყავით პირველები და ერთადერთები, ვინც ეს მასშტაბურად განავითარეს. ჩვენ შევძელით ამ მიდგომის გაფართოება, იმის ნაცვლად, რომ ეს ერთჯერადად, ორჯერადად ან გვერდითა ბიზნესად გაგვეკეთებინა. ჩვენ 20 წლის განმავლობაში ვამახვილებდით ყურადღებას საშიში ფილმების შექმნაზე და ეს აქტივობა გავაფართოვეთ ისე, რომ სადაც არ უნდა ეძებდნენ ადამიანები საშიშ ნივთებს, ჩვენ იქ ვართ ამა თუ იმ გზით, იქნება ეს ფილმები, სატელევიზიო შოუები, ლაივ ღონისძიებები თუ პროდუქცია. **ლაივ ღონისძიებებში საკმაოდ ადრე ჩაერთეთ. რომელ მომენტში მიხვდით, რომ ეს ფულის გამომუშავების საშუალება იყო?** არაგულწრფელი იქნება იმის თქმა, რომ ეს ფულისთვის არ გაგვიკეთებია, მაგრამ ეს ასევე იყო ის, რაზეც თავიდანვე ვამახვილებდი ყურადღებას – Blumhouse-ის სახელის დაკავშირება ისეთ ნივთებთან, რომლებიც ეფექტურად საშიშია. ამიტომ ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ თუ შესანიშნავ ლაივ ღონისძიებას მოვაწყობდით და მას Blumhouse ერქმეოდა, მეტი ადამიანი წავიდოდა კინოში, ხომ ხვდებით? **ცოტა ხნის წინ Shudder-დან სემ ციმერმანი დაიქირავეთ. ეს იმისთვისაა, რომ საშინელებათა სცენასთან კავშირი შეინარჩუნოთ?** მე ასე საერთოდ არ ვიტყოდი. მას შემდეგ, რაც ბრენდი განვითარდა და Atomic Monster-თან შერწყმის შემდეგ, ჩვენ ოდნავ უფრო ძვირადღირებულ ფილმებს ვაკეთებთ. არა ძვირადღირებულს, მაგრამ იმასთან შედარებით, რასაც ადრე ვაკეთებდით, უფრო ძვირადღირებულს. და არ მინდა დავკარგო დაბალბიუჯეტიანი და სუპერ დაბალბიუჯეტიანი ფილმების შექმნის უნარი. ჩვენ ვუყურებთ მილიონ დოლარზე ნაკლები ბიუჯეტის მქონე ფილმებს და მინდა მქონდეს აპარატი, რომ ეს გავაგრძელო. **პროექტების მასშტაბირებაზე საუბრისას, თქვენ აახლებთ ან ახლებურად წარმოიდგენთ „ეგზორცისტს“, თავიდან უშვებთ „ხერხს“, ცდილობდით „ტეხასის ჯაჭვის ხერხით ხოცვა-ჟლეტის“ უფლებების მოპოვებას. ახლა უფრო მეტად ცნობილ ინტელექტუალურ საკუთრებაზე (IP) ამახვილებთ ყურადღებას?** კომპანიის ნაწილი ნამდვილად უფრო მეტად ცნობილ IP-ზე ამახვილებს ყურადღებას. რადგან პოსტ-COVID სამყაროში, ორიგინალები, რომლებიც მუშაობს, სულ უფრო ცოტაა და ისინი, რომლებიც მუშაობს, გაცილებით დიდია. ბოლო ორნახევარი წლის განმავლობაში, ხუთ მილიონ დოლარზე ნაკლები ბიუჯეტის მქონე მხოლოდ ერთი ფილმი გამოვიდა... **რომელი ფილმია ეს?** ერთადერთი სუპერ დაბალბიუჯეტიანი ფილმი, რომელმაც წარმატებას მიაღწია, იყო „გრძელი ფეხები“ (Longlegs). და ეს უკვე ორი წლის წინ იყო. ცხადია, შარშან მაყურებელთან სრულად დაკავშირებული ორიგინალები, „ცოდვილები“ (Sinners) და „იარაღები“ (Weapons), გაცილებით, გაცილებით დიდი ფილმებია. მაგრამ სხვა ფილმები, რომლებიც მართლაც, მართლაც მუშაობს, არის IP. „შავი ტელეფონი“ (Black Phone), „ხუთი ღამე ფრედისთან“ (Five Nights at Freddy’s), „საბოლოო დანიშნულება“ (Final Destination). და ვფიქრობ, იმიტომ, რომ ადამიანები ახლა, როცა კინოში მიდიან, გადაწყვეტილებას იქ წასვლამდე იღებენ. ისინი უბრალოდ არ მიდიან და არ ამბობენ: „მინდა საშინელებათა ფილმის ნახვა“. ისინი, უფრო ხშირად, ირჩევენ რაღაცას, რაც მათთვის სათაურზე მეტს ნიშნავს. **მაშ, როგორ უნდა აიცილოთ თავიდან (და აქ შედარებისთვის Disney-ს გამოვიყენებ) სიტუაცია, როდესაც სულ მხოლოდ ლაივ-ექშენ რიმეიქებს აკეთებთ? დიახ, ეს შეიძლება წარმოუდგენლად წარმატებული იყოს, მაგრამ წყარო ადრე თუ გვიან ამოიწურება. არ უნდა დაეყრდნოთ მხოლოდ ნიღბიან ბიჭს 50 წლის წინანდელი ფილმიდან, არა?** უპირველეს ყოვლისა, მიყვარს Disney-სთან შედარება, რადგან ჩვენ გვინდა, ვიყოთ შიშის Disney, ასე რომ, ეს ძალიან მახარებს. ძალიან მარტივი პასუხი...