თავისუფლად შეგიძლიათ დაუკავშირდეთ მას ან გაეცნოთ მის ნამუშევრებს. ის ყველგან არის — Upwork, YouTube, Spotify, SoundCloud, Collider, LinkedIn, Instagram. ხანდახან MCU-ს ავიწყდება, რომ ქორი მაგარია, შემდეგ კი ჯერემი რენერი ჩნდება და დაახლოებით ათ წამში გვახსენებს ამას. არანაირი ელვა. არანაირი სუპერ-შრატი. არანაირი მეტალის კოსტიუმი. მხოლოდ მშვილდი, წარმოუდგენელი სიზუსტე, მუდმივად დაღლილი სახე და ადამიანის ენერგია, რომელსაც ძალიან ბევრი სისულელე უნახავს და მაინც საქმეზეა კონცენტრირებული. სწორედ ეს ხდის რენერის საუკეთესო Marvel-ის ფილმებს ასე დამაკმაყოფილებელს: კლინტ ბარტონი ყოველთვის ადამიანური მასშტაბის გმირად გვეჩვენება ამ გიგანტური აპოკალიფსური ისტორიების ფონზე, რაც მის სცენებს განსხვავებულ სიმძიმეს მატებს. როცა ის სასაცილოა, მისი იუმორი მშრალი და რეალისტურია. როცა ის გაბრაზებულია, მისი სიტყვები მწარეა. როცა ის ტკივილს განიცდის, რენერი არასოდეს გადაამეტებს და ტკივილს ისე ტოვებს, რომ ოთახში მძიმე ატმოსფერო შექმნას. ეს რეიტინგი ეხება იმ ფილმებს, სადაც კლინტი ყველაზე მახვილი, გამოსადეგი და ემოციურად რეალურია. ჩემი აზრით, ქვემოთ მოყვანილი საუკეთესო მაგალითები რენერს საშუალებას აძლევს, იყოს უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ ისარიანი კაცი. ისინი მას აძლევენ შესაძლებლობას იყოს სნაიპერი, თანაგუნდელი, ქმარი, მეგობარი, აჩრდილი, ის, ვინც ამჩნევს იმას, რასაც სხვები ვერ ამჩნევენ. კლინტთან დაკავშირებით ყველაზე სასაცილო ის არის „თორში“, თუ რა ცოტა ეკრანული დრო აქვს მას და როგორ მყისიერად მაინც რეალურ ადამიანად გვეჩვენება. ის მშვილდით არის მოკალათებული, აკვირდება ქაოსს „მიოლნირის“ გარშემო და რენერი მას სრულყოფილ პროფესიულ, ზედამხედველურ აურას ანიჭებს — მშვიდი, დაკვირვებული, ოდნავ გაღიზიანებული, მზად მოქმედებისთვის, როგორც კი ვინმე სიტყვას იტყვის. ეს ძირითადად კამეოა, მაგრამ მუშაობს იმიტომ, რომ რენერი მას ისე ასრულებს, თითქოს კლინტს უკვე აქვს საკუთარი ცხოვრება, სამუშაო და აზრი იქ, მიწაზე მყოფ იდიოტებზე. ეს მნიშვნელოვანია. ძალიან მნიშვნელოვანი. რადგან ეს პატარა გამოჩენა ქორის MCU-ის ტონს ქმნის, სანამ ქორი ფილმის მასშტაბის როლს მიიღებს. რენერი მას ზუსტსა და მშრალს ხდის, არა მოციმციმეს, რაც საბოლოოდ პერსონაჟის მთლიანი უპირატესობაა გუნდურ ფილმებში. „თორის“ ნახვის შემდეგ არ ფიქრობთ „ვაუ, ქორის უზარმაზარი რკალი“. თქვენ ფიქრობთ: „მოიცადე, ვინ იყო ის ბიჭი და რატომ იყო ის ასე დამაჯერებელი?“ და ეს შესანიშნავი პირველი შთაბეჭდილებაა, განსაკუთრებით უკან მოხედვისას. რენერი თითქმის არ იღებს ეკრანულ დროს „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“, თუმცა მისი გამოჩენა მაინც დარტყმასავით მოქმედებს. კლინტ ბარტონი ფილმს ოჯახურ გარემოში იწყებს და სცენა ისე სწრაფად გადადის სიმშვიდიდან საშინელებაზე, რომ ეს ზუსტად საჭირო სისასტიკით არის გადმოცემული. არანაირი გამოსვლა. არანაირი დრამატული განვითარება. მხოლოდ დაბნეულობა, პანიკა და ის ავადმყოფური გაცნობიერება, რომ ადამიანები, რომლებსაც ის ეძახის, გაქრნენ. რენერი ამას ნედლად და მყისიერად თამაშობს და ფილმი დიდ ემოციურ ღირებულებას იღებს მოკლე მონაკვეთიდან, რადგან ის დანაკარგს საშინაო და პირადულს ხდის. ეს საწყისი მომენტი კლინტისთვის MCU-ში კიდევ ერთ ჭკვიან რამეს აკეთებს: ის გვახსენებს, რომ მისი ფსონები განსხვავებულია. თორი (კრის ჰემსვორტი) კარგავს სამყაროს, ტონი (რობერტ დაუნი უმცროსი) კარგავს პროტეჟეს, სტივი (კრის ევანსი) კარგავს ბრძოლას გუნდის სულისთვის და კლინტი კარგავს ოჯახს საკუთარ ეზოში. რენერის სახეზე აღბეჭდილია ის შოკი ისე, რომ ის ფილმის ბოლომდე გყვებათ, მაშინაც კი, როცა ის ეკრანზე არ არის. მინიმალური ეკრანული დრო, მაქსიმალური ზიანი. სწორედ ამიტომ არის ის აქ. „შურისმაძიებლები: ალტრონის ერა“ ქორის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფილმია, რადგან ის საბოლოოდ აძლევს კლინტს საშუალებას, იგრძნოს თავი ადამიანად, რომელსაც ცხოვრება აქვს და არა უბრალოდ „მშვილდოსნად“. რენერს საშუალება ეძლევა გამოავლინოს კლინტის მშრალი იუმორი, მისი ფოკუსირება ბრძოლის ველზე და მისი როლი, როგორც ყველაზე რეალისტი შურისმაძიებელი ოთახში. ფერმის გამოჩენა ისე კარგად მუშაობს, რადგან ის მყისიერად ცვლის მის აღქმას. მოულოდნელად ეს აღარ არის უბრალოდ სნაიპერი კარგი მიზნით. ეს არის ქმარი, მამა, ადამიანი, რომელმაც ააგო რაღაც რეალური მთელი ქაოსისგან მოშორებით. და რენერი აბსოლუტურად ფლობს კლინტის მოტივაციურ მხარეს აქ. ვანდა მაქსიმოფისადმი (ელიზაბეტ ოლსენი) მიმართული გამოსვლა მისი ერთ-ერთი საუკეთესო MCU მომენტია, რადგან ის ჟღერს ისე, როგორც კლინტი რეალურად იტყოდა ზეწოლის ქვეშ: პირდაპირი, პრაქტიკული, უცნაურად დამამშვიდებელი, ყოველგვარი თეატრალურობის გარეშე. „ქალაქი მიფრინავს...“ ენერგია. ეს მთელი მონაკვეთი არის რენერის პიკი: სასაცილო, დაღლილი, კომპეტენტური და ღრმად ადამიანური, მაშინ როცა რობოტები ცდილობენ სამყაროს განადგურებას. „ალტრონს“ უფრო დიდი სათაურები აქვს, მაგრამ კლინტის არსებობა მას გულისცემას აძლევს. ეს ის ფილმია, რომელიც ქორს საშიშს ხდის. ნამდვილად საშიშს. „შურისმაძიებლები“ კლინტს ლოკის კონტროლქვეშ აყენებს და ის მოულოდნელად ყველასთვის ერთპიროვნულ პრობლემად იქცევა. მისი გონებაგადაბმული ვერსია იმდენად კარგია. და ეს იმიტომ, რომ რენერი სითბოს აშორებს და ტოვებს წმინდა მისიის ეფექტურობას, ცივ ფოკუსს, არანაირ ზედმეტ სიტყვას, მხოლოდ სასიკვდილო დარტყმის ენერგიას. ის ქორს ფილმის გარკვეული მონაკვეთისთვის საშინელებათა ელემენტად აქცევს და ეს საოცარია. გჯერათ, რომ ამ ბიჭს შეუძლია S.H.I.E.L.D.-ის დღე შუაზე გატეხოს მშვილდით და გარკვეული დაგეგმვით, რადგან რენერი ამ კომპეტენციას ასე ძლიერად ყიდის. შემდეგ ფილმი მას უკან უბრუნებს გუნდურ ენერგიას და ეს ცვლილება ისეთივე მნიშვნელოვანია. როგორც კი კლინტი ისევ თავის თავს უბრუნდება, რენერი იუმორსა და ნდობას უბრუნებს რიტმს, განსაკუთრებით ნატაშა რომანოვთან (სკარლეტ იოჰანსონი) სცენებში. მათ ისტორიას ფილმს ტექსტურას მატებს ზედმეტი განმარტებების გარეშე. ბოლო ბრძოლისთვის ქორი შეუცვლელი ხდება, რადგან ის აკეთებს იმას, რაც