თუ გაინტერესებთ, შემოგთავაზებთ თუ არა გლენ პაუელისა და მარგარეტ ქუოლის ნაკლებად აჟიტირებული კრიმინალური თრილერი „როგორ ვაკეთებთ ფულს“ (How to Make a Killing) – რომელიც ამ უქმეებზე გამოდის კინოთეატრებში – უფრო მეტს, ვიდრე „ლამაზი ადამიანების მიერ ჩადენილი დანაშაულის“ ენერგიას, უმარტივესი პასუხი რეჟისორ ჯონ პეტონ ფორდის ფილმოგრაფიაში იმალება. კონკრეტულად, მის ბოლო ფილმში, კაპიტალიზმის კრიტიკაში, რომელმაც გასული ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტური ეკრანული იდენტობის ცვლა განახორციელა. მან ობრი პლაზა – დიდი ხნის განმავლობაში, პოპ კულტურის განუწყვეტელად გულგრილი, უემოციო უცნაურების მფარველი წმინდანი – რაღაც ბევრად უფრო შემაშფოთებლად აქცია: ნამდვილ დრამატულ ძალად. ეს ტრანსფორმაცია მოხდა „კრიმინალი ემილიში“ (Emily the Criminal), ფორდის ლაკონურ, ნერვების მომშლელ თრილერში, რომელიც ამავდროულად ყველაზე გულწრფელი სტუდენტური სესხების საშინელებათა ფილმია, რაც კი ოდესმე გადაღებულა. ეს არის ფილმი, სადაც ვალი ცოცხალი რამ არის, კიბო, რომელიც ნელ-ნელა შთანთქავს ადამიანს, აიძულებს მას არაჩვეულებრივად საშინელი (და კლინიკურად გიჟური) საქმეების გაკეთებას. პლაზა განასახიერებს სათაურში გამოტანილ მილენიალს, რომელიც ფინანსურ სირთულეებს განიცდის და წყვეტს ლოდინს, როდის დააჯილდოებს კაპიტალიზმი მის მოთმინებას, ნაცვლად ამისა, იმის გამოცდას იწყებს, რამდენად შორს წასვლის საშუალებას მისცემს მას სისტემა. „ემილი“ მას კარიერაში საუკეთესო როლს აძლევს, ჩვენ კი გვაჩვენებს, რამდენად ველური, სასაცილო და გამჭრიახი შეიძლება იყოს ფორდის ისტორიების თხრობა. ახლა კი მისი ხელახლა ნახვის იდეალური დროა. როდესაც პირველად ვხვდებით ემილი ბენეტოს „კრიმინალი ემილიში“, ის უკვე წაგებულ მდგომარეობაშია. მას $70,000 სტუდენტური ვალი აქვს, სტაბილური დასაქმების შესაძლებლობა ჩამოერთვა მცირე თავდასხმის ბრალდების გამო და ჩარჩენილია კვების სერვისების შეკვეთების ციკლში, სადაც ხელნაკეთ სალათებს აწვდის ტექნოლოგიური კომპანიის თანამშრომლებს, რომელთა ხელფასები ალბათ მის სესხის ბილეთს უტოლდება. თავიდანვე, მან სანახაობრივად ჩააგდო გასაუბრება, ვერ შეძლო დამაჯერებლად შეესრულებინა ის ოპტიმიზმი, რასაც დამსაქმებლები ელოდნენ. ეს პატარა სცენაა, მაგრამ ის ყველაფერს აყალიბებს: ემილი წარუმატებელი არ არის იმიტომ, რომ მას ამბიცია ან უნარი აკლია, არამედ იმიტომ, რომ სისტემა მის წინააღმდეგ არის მოწყობილი. მისი დანაშაულებრივ სამყაროში შესვლა თითქმის შემთხვევით ხდება. თანამშრომელი მას აკავშირებს დაბალი დონის თაღლითურ ქსელთან, რომელსაც იუსეფი (თეო როსი) მართავს და რომელიც ფინანსურად გაჭირვებულ ახალგაზრდებს იბირებს, რათა „მყიდველი-ფანტომების“ როლი შეასრულონ. სამუშაო მარტივია: გამოიყენო ყალბი საკრედიტო ბარათი ძვირადღირებული ელექტრონიკის შესაძენად, გადასცე ისინი და რამდენიმე ასეული დოლარით ხელში წახვიდე. ემილის პირველი მცდელობა არამყარია, მაგრამ როდესაც ის მაღაზიიდან ნაღდი ფულით ხელში გამოდის, რაღაც იცვლება. აქედან მოყოლებული, ფილმი „რა ჯანდაბა ხდება“ მრიცხველს ათამდე აიყვანს. ემილი უფრო მეტად ერთვება იუსეფის ოპერაციაში, გადადის მცირე საცალო თაღლითობებიდან უფრო მაღალი რისკის ძარცვებზე, რაც მოიცავს ძვირადღირებულ მანქანებსა და ძალადობრივ დაპირისპირებებს. მაგრამ ვერაფერი აკავებს მას, და ამ ყველაფრის ბოლოსთვის, ემილი გახდა იმის დამახინჯებული ფორმა, რაც სისტემას ყოველთვის სურდა: ადაპტირებადი, ოპორტუნისტული, დაუნდობელი მეწარმე, რომლის მთავარი მამოძრავებელი ძალა მოგებაა. ის, საბოლოოდ, კარგად აკეთებს თავის საქმეს. „კრიმინალი ემილიმდე“, პლაზას დახვეწილი ჰქონდა ძალიან კონკრეტული ჯადოსნური ხრიკი: ანტისოციალური გულგრილობის მისაბაძად ქცევა. ისე წარმოთქვამდა ხუმრობებს, თითქოს ამით მაყურებელს სიკეთეს უკეთებდა, რომ საერთოდ მონაწილეობდა. მისი როლი აპრილ ლუდგეიტის სახით სერიალში „პარკები და დასვენება“ (Parks and Recreation) ამის ყველაზე ნათელი მაგალითია. აპრილი ყოველ სამსახურსა და ყოველ ურთიერთობას ავტორიტეტულ ფიგურასთან, როგორც ოდნავ შემაწუხებელ უხერხულობას, ისე უყურებდა. ის ღიად უკმაყოფილებას გამოხატავდა თანამშრომლების მიმართ, უემოციოდ იტანდა პატარა საუბრებს და ამ ყველაფერს ისეთი მშვიდი სიფრთხილით აკეთებდა, რომ ეს რატომღაც უფრო სასაცილო ხდებოდა, ვიდრე სიცილზე რომ დაეჭირა თადარიგი. „კრიმინალი ემილი“ იღებს ამ ნაცნობ გულგრილობას და, პირველად, მას გადარჩენის უნარად განიხილავს, ხუმრობის ნაცვლად. პლაზა ემილის უხეში პრაქტიკულობით თამაშობს. ის არასდროს გიბიძგებთ ემილის თანაგრძნობისკენ, მაგრამ ის გაგებინებთ, თუ როგორ ამართლებს ემილი თავისი კრიმინალური წამოწყების ყოველ ნაბიჯს. ის ყურადღებას აქცევს. ის უსმენს. ის ეგუება. პლაზა ყველაფერს ისე კონტროლირებულად თამაშობს, რომ თქვენ ყოველთვის გამოიცნობთ, როგორ გაუმკლავდება ემილი შემდეგ სარისკო, ჩავარდნილ თაღლითობას. ეს აღნიშნავს მკაფიო ცვლილებას, თუ როგორ იყენებს მსახიობი თავის ეკრანულ არსებობას. იგივე უემოციო თავშეკავება, რაც ერთ დროს მას მიუწვდომელს ხდიდა, ახლა არაპროგნოზირებადს ხდის, საუკეთესო გაგებით. როგორც ფილმის რეჟისორს, ფორდს არ შეუქმნია ეს უნარი, მაგრამ მან ააგო მანქანა, რომელმაც მას საშუალება მისცა სრულად გამოეყენებინა იგი. „როგორ ვაკეთებთ ფულში“, ხედავთ, როგორ თამაშობს ფორდი იმავე იდეებით, რომლებიც მან „კრიმინალი ემილიში“ გამოიკვლია. მისი პერსონაჟები უეცრად არ ხვდებიან მორალურ ნაცრისფერ ზონებში, ისინი ნელ-ნელა გადადიან მათში, არეგულირებენ თავიანთ მსჯელობას, სანამ ის, რაც ერთ დროს წარმოუდგენელი ჩანდა, ყველაზე აშკარა არჩევანი არ გახდება. ზოგჯერ, დანაშაულის ჩადენა პრობლემების გადაჭრის საუკეთესო გზაა. ყოველ შემთხვევაში, სწორედ ამის სჯერა პაუელის პერსონაჟს. ის თამაშობს ბეკეტ რედფელოუს, სამუშაო კლასის ბიჭს ნიუ-ჯერსიდან, სერიოზულად რთული ოჯახური ისტორიით. მისი დედა, მერი, უარყოფილი იქნა მისი ულტრა-მდიდარი ნიუ-იორკის ჩრდილოეთის ოჯახის მიერ, როდესაც ის მისით დაორსულდა. სიკვდილის სარეცელზე, ის ეუბნება მას ერთ ფრაზას, რომელიც მთელ ფილმს ამოძრავებს: „მოიპოვე ის ცხოვრება, რასაც იმსახურებ“. ეს, ძირითადად, ბეკეტის მეგზური ვარსკვლავია. დროის სწრაფი სვლა ზრდასრულ ასაკში, და ბეკეტი ხვდება თავის ბავშვობის გატაცებას, ჯულიას (ქუოლი),