ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში დაახლოებით ათი საათის განმავლობაში ვუყურებდი ფიგურულ სრიალს, მათ შორის ერთ-ორ „ტვიზლის“ თანმიმდევრობასაც კი, და არ ვნანობ არც ერთ წამს, თუმცა შედეგებით ყოველთვის კმაყოფილი არ ვიყავი. ეს იყო ნამდვილი სიამოვნება. ახლა ბევრი რამ მაქვს სათქმელი მსაჯობაზე, მუსიკალურ არჩევანზე, კოსტიუმებზე და იმაზე, თუ რატომ უნდა იყოს ეს შესანიშნავი სპორტი უფრო ხშირად მთავარ ტელეარხებზე. თუმცა, ყველაზე მეტად ჯონი ვეირზე მაქვს საუბარი. პირველ რიგში, მოკლედ განვმარტავ ჩემს პოზიციას. ძალიან ბევრ სპორტს ვუყურებ... არაჯანსაღ რაოდენობასაც კი. ამერიკული „დიდი ოთხეულის“ (NFL, NBA, MLB, NHL) გარდა, ვუყურებ ჩოგბურთს, კოლეჯის ფეხბურთს, სოკერს, პროფესიონალურ რესლინგს და ზოგჯერ გოლფის მნიშვნელოვან ტურნირებსაც კი. საშუალოდ, კვირაში ალბათ ოც საათზე მეტს ვატარებ სპორტის ყურებაში. ეს საკმაოდ ბევრია და რადგან ასე ხშირად ვუყურებ, ზუსტად ვიცი, როგორი უნდა იყოს კომენტატორის ხმა და საუბრის მანერა. ჯონი ვეირი ჩემთვის იმდენად სცილდება ზოგადად მიღებულ ნორმებს, რომ მისი მოსმენით ვერასდროს ვკმაყოფილდები. ამ კვირის დასაწყისში ერთ-ერთი გამოსვლისას, მან მოციგურავე აღწერა, როგორც „ბიჭი, რომელთან ერთადაც სკოლაში დავდიოდი და რომელიც პიკაპის საბარგულზე ლუდს აბრახუნებდა“. სხვა დროს კი თქვა, რომ ერთ-ერთი გუნდი გამოიყურებოდა, თითქოს მარტო იყო საცეკვაო მოედანზე ბუენოს-აირესის პატარა, კვამლიან ბარში. მან ასევე აღნიშნა, რომ „მატრიცის“ საუნდტრეკზე მოცეკვავე სხვა გუნდმა „საკუთარი კრეატიულობისგან თავის დაღწევა ვერ მოახერხა“. მესმოდა, როგორ აღწერდა ის მრავალ გუნდს, რომლებიც „ალბათ ბედნიერები იყვნენ, რომ უბრალოდ ოლიმპიურ ყინულზე სრიალებდნენ“. მას შემდეგ, რაც NFL და სხვა სპორტული ლიგები მილიარდობით დოლარის შემოსავლიანი გიგანტური ბიზნესები გახდა, კომენტატორები ბევრად უფრო „უსაფრთხო“ გახდნენ. დიახ, მათ აქვთ საკუთარი გამორჩეული ინდივიდუალიზმი, მაგრამ ეს ყველაფერი ძალიან მცირე ფარგლებში ჯდება. იშვიათად თუ მოისმენთ რეპორტიორს ან თუნდაც „ფერის“ კომენტატორს, რომელიც ველურ დიგრესიებს გააკეთებს ან სრულად გაუფილტრავად გამოთქვამს საკუთარ აზრს. როდესაც ეს ხდება, ხშირად დიდი ამბავი დგება, რომელიც ყველას შოკში აგდებს. ჯონი ვეირი „ძველი სკოლის“ წარმომადგენელია და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ზოგჯერ ისე იცვამს, თითქოს XIX საუკუნის ბოლოს გამართულ მეჯლისზე მიდიოდეს. ის „ძველი სკოლის“ წარმომადგენელია, რადგან გამორჩეული პიროვნების მქონე კომენტატორია, რომელსაც საუბრისა და მოვლენების აღწერის საკუთარი უნიკალური სტილი აქვს. მას უფრო მეტი საერთო აქვს 80-იანი წლების რესლინგის კომენტატორ ჯესი „სხეული“ ვენტურასთან, ვიდრე ტომ ბრეიდისთან, და მე სწორედ ეს მომწონს მასში. ის ასევე ძალიან კარგია თავის საქმეში. ვეირი რომ მხოლოდ ცარიელი მქადაგებელი ყოფილიყო, რომელიც თქვენი მაგარი დეიდის გარდერობიდან გამოძრობილ არტისტულ კოსტიუმებს იცვამს და უაზრობებს ლაპარაკობს, ეს 2026 წელს არ იმუშავებდა. დღესდღეობით ჩვენ ველოდებით გარკვეულ დახვეწილობასა და პროფესიონალიზმს, თუმცა ის ახერხებს ამ ყველაფრის მიწოდებას და მის შეხამებას საკუთარ ექსცენტრიულობასთან. მას კარგად ესმის, როდის მშვიდად ახსნას წესები და მიუთითოს, რას უნდა მივაქციოთ ყურადღება. მან იცის, როდის უნდა გაჩუმდეს და არ ილაპარაკოს მნიშვნელოვან მომენტებში. მას აქვს ხარისხიანი მაუწყებლის ინტუიცია; ამიტომ, როდესაც ის თავის უნიკალურ გადმოცემასა და სახალისო კომენტარებს ამატებს, ეს კარგი ტელევიზიაა. ვეირი NBC-ის ფიგურული სრიალის გაშუქების ცენტრალური ფიგურაა უკვე რამდენიმე ოლიმპიური ციკლის განმავლობაში და ძალიან ვიმედოვნებ, რომ ეს ათწლეულების განმავლობაში გაგრძელდება. მას შესანიშნავი ურთიერთობა აქვს რეალურ ცხოვრებაში საუკეთესო მეგობართან და „ტრეიტორსის“ თანავარსკვლავ ტარა ლიპინსკისთან, და ეს ორი ტერი გენონთან ერთად, რომელიც უფრო ტრადიციული მაუწყებელია, შესანიშნავად მუშაობს. მას ასევე ძალიან კომფორტული დინამიკა აქვს ანდრეა ჯოისთან, რომელიც ლიპინსკის ცვლის წყვილთა შეჯიბრებების დროს. მთლიანობაში, ეს ყველაფერი უბრალოდ მუშაობს, მიუხედავად იმისა, რომ საავტორო უფლებებთან დაკავშირებული საკითხები მის ყურებას მაინც ართულებს. ამიტომ, მოდით, ჯონის სადღეგრძელო ვთქვათ. ის შეიძლება ყველაზე პოპულარულ მეინსტრიმულ სპორტს არ აშუქებდეს, მაგრამ დროა ვაღიაროთ, რამდენად კარგია ის. მაკ როუდენი არის CinemaBlend-ის მთავარი რედაქტორი.