ავტორი: სკოტ როქსბორო, ევროპის ბიუროს ხელმძღვანელი ჰევი მეტალის დაცინვა იოლია, ოჰ, რა იოლი. 40 წლის განმავლობაში, რობ რაინერის ბრწყინვალე პაროდია მეტალის გადაჭარბებულობაზე — ხმის რეგულატორები, სპანდექსი და კარიკატურული სექსიზმი — პოპ-კულტურაში ჟანრის დამახასიათებელ ჩარჩოდ რჩება. „Judas Priest-ის ბალადის“ რეჟისორებმა ეს კარგად იციან. ხუმრობების თავიდან არიდების ნაცვლად, ისინი მათ არ გაურბიან, არამედ იყენებენ. დოკუმენტური ფილმი იხსნება კომიკოსისა და Tenacious D-ის ფრონტმენის, ჯეკ ბლეკის შესრულებით, რომელიც კამერისკენ მიმართული სახით, ირონიულად სერიოზულად კითხულობს Priest-ის 1982 წლის ალბომიდან Screaming for Vengeance სიმღერის „You Got Another Thing Comin’“ ტექსტს: „ერთი სიცოცხლე მაქვს, ვაპირებ სრულად ვიცხოვრო... მე თავზე ვარ, სანამ მუსიკა ხმამაღალია!“ Judas Priest-ის ფრონტმენი რობ ჰელფორდი Spinal Tap-ის უკვდავ ფრაზასაც კი ახსენებს – „ხმა 11-ზე აუწიე“. „ოჰ, ღმერთო, ახლა მეც გავაკეთე“, – ხუმრობს ის. „ჰევი მეტალს არავინ ისე არ დასცინის, როგორც თავად მეტალისტები,“ – ამბობს სემ დანი, „Judas Priest-ის ბალადის“ თანარეჟისორი. „მათ უყვართ Spinal Tap, უყვართ Wayne’s World. იქ თვითშეგნებაა – საზოგადოებამ იცის, რამდენად ექსტრავაგანტული შეიძლება იყოს.“ მეტალის, როგორც უფრო ფართო, თვითრეფლექსიური კულტურის ეს შეგრძნება დანის თანარეჟისორში, Rage Against the Machine-ის თანადამფუძნებელ ტომ მორელოშია განსახიერებული – შავკანიანი, მემარცხენე აქტივისტ-მუსიკოსი, რომელიც უფრო ცნობილია ანტიავტორიტარული ჰიმნებით („Take the Power Back“, „Killing in the Name“), ვიდრე ტყავის საკინძებითა და სპანდექსით. მორელო აწყობს „Judas Priest-ის მრგვალ მაგიდას“ ლეგენდარულ Rainbow Bar and Grill-ში, Sunset Strip-ზე — აერთიანებს Run-DMC-ის დერილ მაკდენიელს, Anthrax-ის სკოტ იანს, Smashing Pumpkins-ის ფრონტმენ ბილი კორგანს და Halestorm-ის ლიზი ჰეილს — იმის დასამტკიცებლად, რომ მეტალი, რომელიც დიდი ხანია კარიკატურულად თეთრ, მაჩო და პოლიტიკურად რეაქციულ ჟანრად იყო წარმოჩენილი, ყოველთვის უფრო მრავალფეროვანი და წინააღმდეგობრივი იყო, ვიდრე მისი რეპუტაცია გვთავაზობს. „Judas Priest-ის ბალადის“ მიზანი არ არის მეტალის დაცინვა, არამედ მისი ქება, რაც დანის ათწლეულების პროექტის ნაწილია – დოკუმენტური ფილმების მეშვეობით მეტალის კულტურის რეაბილიტაცია. ძველი სკოლის ჰედბენგერი — „მე გავიზარდე ვიქტორიაში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში, თინეიჯერი ვიყავი 80-იან წლებში. Judas Priest, [Iron] Maiden, Metallica და Slayer იყო ჩემი მუსიკა“ — დანი თავის პირველ სიყვარულს დაუბრუნდა ანთროპოლოგიის მაგისტრატურის დასრულების შემდეგ. „მინდოდა მეტალის სერიოზული ისტორიის დაწერა, და ერთმა მეგობარმა მითხრა: „რატომ არ უნდა იყოს ეს დოკუმენტური ფილმი?“ – იხსენებს ის. დაწყებული Metal: A Headbanger’s Journey-ით (2005), დანის 20-წლიანი მოგზაურობა მოიცავდა დოკუმენტურ ფილმებს Rush-ზე, Iron Maiden-ზე, Alice Cooper-ზე და ახლა Judas Priest-ზე. „ჩვენს პირველ ფილმში ჩვენ დროშა დავარჭვეთ მიწაში და ვთქვით, რომ Black Sabbath-მა შექმნა ჰევი მეტალის ჟღერადობა. მაგრამ Judas Priest იყო პირველი ჯგუფი, რომელმაც ნამდვილად შექმნა ჰევი მეტალის იდენტობისა და ჰევი მეტალის საზოგადოების იდეა. მათ ეს ტომის ნაწილად ყოფნად აქციეს – სცენაზე და აუდიტორიაში – და ეს რაღაც ახალი იყო.“ ბერლინის კინოფესტივალზე 15 თებერვალს პრემიერა გამართული დოკუმენტური ფილმი ასახავს პიონერი ბრიტანული როკ-ჯგუფის ისტორიასა და გავლენას. თუმცა, მისი ემოციური მთავარი ხაზი ჰელფორდის პირადი ბრძოლებია, როგორც დაფარული გეი მამაკაცის, ჟანრის ცენტრში, რომელიც აღიქმება როგორც „გადაჭარბებულად მამაკაცური და სასტიკად ჰეტერონორმატიული.“ „ეს დოკუმენტური ფილმი მრავალი თვალსაზრისით ნამდვილად თავგანწირვის ისტორიაა,“ – ამბობს დანი, „მამაკაცის, რომელიც მზად იყო შეეწირა თავისი ბედნიერება, საკუთარი თავის სრული გამოხატულება, როგორც პიროვნების, მისი ჯგუფის გაუმჯობესებისა და წინსვლისთვის.“ მიუხედავად იმისა, რომ ჯგუფის წევრები ყოველთვის იღებდნენ მას — „ის ჩვენი მეგობარი, ჩვენი ოჯახის ნაწილი იყო,“ — იხსენებს Judas Priest-ის ბასისტი იან ჰილი — ჰელფორდმა საჯაროდ განცხადება მხოლოდ 1998 წელს MTV-სთან ინტერვიუში გააკეთა. „ჩემი პირველი რეაქცია იყო, რომ რაღაც აფეთქდებოდა,“ – იხსენებს ბილი კორგანი „Judas Priest-ის ბალადაში“. „მე მეშინოდა მისთვის და მეშინოდა ჯგუფისთვის. შემდეგ კი რაღაც საოცარი მოხდა... არაფერი.“ „ვფიქრობ, რომ რობის „კარადადან გამოსვლის“ რეაქციამ აჩვენა, რომ მეტალის საზოგადოება ბევრად უფრო ღია აზროვნებისაა, ვიდრე გარედან აღიქმებოდა,“ – ამბობს დანი. „90-იანი წლებისთვის რობ ჰელფორდი ჩვენი მეტალის ღმერთი იყო. ჩვენ არ გვაინტერესებდა, რას აკეთებდა ის პირად ცხოვრებაში, თუ რა შექმნა მან და Judas Priest-მა — მეტალის საზოგადოება, სადაც ყველა ჩვენ, შავებში გამოწყობილ ნერდებს, შეგვეძლო სახლის პოვნა.“