ავტორი: კევინ ჟირო. „ანიმაცია აღარ არის ის ძალიან საინტერესო, მაგრამ ოდნავ ექსცენტრიული ბიძაშვილი, რომელსაც კინორეჟისორის ქორწილში დაპატიჟებას არ მოისურვებ. ჩვენ არა მხოლოდ დაპატიჟებულები ვართ ქორწილში, არამედ სტუმრების სიასაც ჩვენ ვადგენთ.“ ამ გახსნის ფრაზით, „ქაბუმის“ (Kaboom) ხელოვნების დირექტორმა და ბერლინის EFM Animation Days-ის გახსნის მომხსენებელმა, ანეტა ოზორეკმა (Aneta Ozorek), ოვაციები დაიმსახურა „სარკის კარავში“ შეკრებილი ანიმაციის პროფესიონალთა საერთაშორისო აუდიტორიისგან, რის შემდეგაც სიტყვა გადასცა სცენარისტს, ანიმაციის ექსპერტს და MIFA Pitching სესიების წამყვანს, დენის ალმე დე ვისჩერს (Dennis Alme de Visscher), რათა წარედგინა პირველი „კანადური ანიმაციის ყურადღების ცენტრში“ (Canadian Animation Spotlight) EFM-ზე, „ტელეფილმ კანადასთან“ (Telefilm Canada) თანამშრომლობით. კანადას ანიმაციურ მედიუმთან ხანგრძლივი ურთიერთობა აქვს, როგორც კომერციულ, ასევე დამოუკიდებელ დონეზე. „ტელეფილმ კანადას“ მიერ გავრცელებული მონაცემებით, ბოლო შვიდი წლის განმავლობაში, კანადური ანიმაციური ფილმები 10-ჯერ მოხვდა ყოველწლიური „კანადური ბოქს ოფისის ტოპ 15-ში“. „ჩვენ ვხედავთ ანიმაციაში ფეთქებად ზრდას, ბოლო შვიდი წლის განმავლობაში დაფინანსების მოთხოვნები გაორმაგდა“, — დაამატა ჯოის რიჩარდსმა (Joyce Richards), მრჩეველმა და სტრატეგიული კომუნიკაციების სპეციალისტმა. „2017 წლის შემდეგ ანიმაციურმა პროექტებმა 270 მილიონ დოლარზე მეტი საპროდიუსერო მოცულობა შექმნა, და ამ ინვესტიციის 60%-ზე მეტი კანადური წყაროებიდან მოდიოდა.“ ანიმაცია ასევე კანადის ერთ-ერთი ყველაზე ექსპორტზე ორიენტირებული ეკრანული სექტორია, მთლიანი გაყიდვების 83% საერთაშორისო ბაზრებიდან მოდის. „ეს მაჩვენებელი გაცილებით მაღალია, ვიდრე ლაივ-ექშენ ფილმების შემთხვევაში“, — ხაზს უსვამს რიჩარდსი. ამ ციფრებს მიღმა, დენის ალმე დე ვისჩერმა დასძინა, რომ კოპროდუქციის შეთანხმებები და აუდიოვიზუალური ხელშეკრულებები გადამწყვეტი იყო კანადური ანიმაციის განვითარებისთვის. „ამჟამად, „ტელეფილმ კანადას“ 60-ზე მეტ ქვეყანასთან აქვს თანამშრომლობა. და ამ ხელშეკრულებებიდან 35 ანიჭებს სპეციალურ სერტიფიკატს, რაც თქვენს პროექტს ეროვნულ წარმოებად აქცევს ორივე ქვეყანაში და არა მხოლოდ ერთში.“ ეს არის ძლიერი სტიმული, განსაკუთრებით ანიმაციისთვის, რომელსაც ხშირად უფრო მაღალი საპროდიუსერო ხარჯები აქვს. ხუთშაბათს, კანადური ანიმაცია სამი პროექტით იყო წარმოდგენილი განვითარების სხვადასხვა ეტაპზე, დაწყებული საოჯახო სათავგადასავლო და ზრდასრულთა ანიმაციით, დამთავრებული შუა საუკუნეების ფენტეზით, ვინტაჟური ელფერით. პროდიუსერებმა თავიანთი პროექტები მხარდამჭერი და მოხიბლული აუდიტორიის წინაშე წარმოადგინეს, როგორც ეს ყოველთვის ხდება ანიმაციის მოყვარულთა შეკრებებზე. „თხუთმეტი ძაღლი“ (Fifteen Dogs) – პროდიუსერების, სტივენ ჰობანისა (Steven Hoban) და მარკ სმიტის (Mark Smith) („ქოფერჰართ ენტერტეინმენტი“ - Copperheart Entertainment) ნამუშევარი არის ანდრე ალექსისის (André Alexis) „გილერის პრიზის“ (Giller Prize) მფლობელი რომანის „თხუთმეტი ძაღლი“ ადაპტაცია, რომელსაც ჰობანის დიდი ხნის თანამშრომელი და „ოსკაროსანი“ რეჟისორი კრის ლანდრეტი (Chris Landreth) („რაიანი“, „ჟე დე ლ’ენკონსიანი“ - “Ryan”, “Jeu de l’inconscient”) უხელმძღვანელებს. ეს არის ისტორია, რომელიც ბერძენი ღმერთების ფსონით იწყება, რომლებიც ადამიანის ბუნებას ტორონტოელი ძაღლებისთვის ადამიანური ინტელექტის მინიჭებით ცდიან. ცოტა ხნის შემდეგ, როდესაც ძაღლები გააცნობიერებენ თავიანთ ახალ ცნობიერებას, ისინი ქალაქში გარბიან, სადაც ცვალებად ერთგულებას, ახალ ენასა და ჩამოყალიბებულ იდენტობებს უმკლავდებიან. მათი განვითარებადი ურთიერთობები (განსაკუთრებით მაჯნუნსა და ნირას შორის კავშირი) იკვლევს გონიერებას, მეგობრობას და იმას, მოაქვს თუ არა თვითშეგნებას საბოლოოდ სიხარული თუ ტანჯვა. რამდენიმე მცდელობის შემდეგ, ჰობანმა 2018 წელს ანდრე ალექსისის რომანი ლანდრეტს გადასცა. მას შემდეგ, ისინი ამ პროექტს სრულად ანიმაციურ კინემატოგრაფიულ გამოცდილებად ავითარებენ. ისეთად, რომელიც, დუეტის თქმით, მხოლოდ ანიმაციის საშუალებით შეიძლებოდა განხორციელებულიყო. „ეს არ არის საოჯახო ფილმი“, — ხაზი გაუსვა ლანდრეტმა. „თხუთმეტი ძაღლი“ ღრმა, მუქი იუმორის მქონე ისტორიაა, ემოციურად ძლიერი და ზოგჯერ ტრაგიკული. ჩვენ გვინდა, ღმერთების მიერ ძაღლებზე ფსონის დადების აბსურდული წინაპირობა რაღაც ინტენსიურად რეალურად ვაქციოთ.“ მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში, ლანდრეტი რეალური სამყაროს ფიზიკასა და პროპორციებს იყენებდა ფსიქოლოგიური რეალიზმისა და სიმართლის გადმოსაცემად. ეს იყო მხატვრული ცვლილება CG ანიმაციიდან, რამაც მას 2005 წელს „ოსკარი“ მოუტანა ფილმისთვის „რაიანი“ (Ryan), რომელიც მიძღვნილია რაიან ლარკინისთვის (Ryan Larkin), 1960-იანი წლების ბოლოს და 1970-იანი წლების დასაწყისის ნიჭიერი კანადელი ანიმატორისთვის. „„თხუთმეტი ძაღლი“, მიუხედავად იმისა, რომ ძაღლი პერსონაჟების თვალით არის მოთხრობილი, შეეხება იმას, თუ რა არის ადამიანის სიცოცხლე სინამდვილეში“, — დაამატა ჰობანმა. „ჩვენ ვთანამშრომლობთ სტუდია „ლ’ატელიესთან“ (L’Atelier), რათა შევქმნათ მომხიბვლელი გარემოებები და დამაჯერებელი პერსონაჟები, და რაც აქამდე ვნახეთ, მათ საოცარი სამუშაო შეასრულეს. კრისი ქმნის ვიზუალურად სანახაობრივ, დამანგრეველ ფილმს.“ „ელიაკი და სამყაროს დასასრული“ (Eliak and the End of the World) – წარმოადგინა გალილე მარიონ-გოვენმა (Galilé Marion-Gauvin), „ლ’უნიტე ცენტრალის“ (L’Unité Centrale) პროდიუსერმა (რომელიც მუშაობდა ჟან-ფრანსუა ლაგინუის „ლუიზა ზამთარში“ (Louise en Hiver) და პიერ ფოლდესის „ბრმა ტირიფი, მძინარე ქალი“ (Blind Willow, Sleeping Woman) პროექტებზე). „ელიაკი და სამყაროს დასასრული“ მიყვება ახალგაზრდა ელიაკს პოსტ-აპოკალიფსურ სამყაროში, რომელსაც ბუნების სულები მართავენ, რა დროსაც ის სწავლობს ამ მკაცრ გარემოში გადარჩენას. როდესაც ტატა, მისი მშვილებელი დედა და თესლების მცველი, კვდება, ის დედამიწაზე უკანასკნელი ადამიანი ხდება. მწუხარებით შეპყრობილი, ის ოკეანეში ეშვება თავისი სულის დასაბრუნებლად. მან უნდა აირჩიოს: დარჩეს დედასთან თუ გახდეს ის ოაზისი, რომელსაც ეძებდნენ. „ელიაკით“ (Eliak) მელანი ს. დიუბუა (Melanie S. Dubois) თავის სრულმეტრაჟიან სარეჟისორო დებიუტს გეგმავს. „მელანი ახალგაზრდა და პერსპექტიული რეჟისორია მონრეალიდან“, — დაამატა მარიონ-გოვენმა.