ბეატრის ლოაიზა 2025 წლის 23 მაისი ეს სტატია გამოქვეყნდა The Film Comment Letter-ის 2025 წლის 21 მაისის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ საინფორმაციო ბიულეტენში, რომელიც ორიგინალურ კინოკრიტიკასა და წერილებს აერთიანებს. ბიულეტენის გამოსაწერად დააჭირეთ აქ. „ახალი ტალღა“ (რიჩარდ ლინკლეიტერი, 2025) ამ სიტყვების წერის მომენტში კანის კინოფესტივალის მეექვსე დღეა და მე, მრავალი სხვა გადატვირთული და გამოუძინებელი კრიტიკოსის მსგავსად, არი ასტერის „ედინგტონის“ საწყისი კადრის უსახლკარო მაწანწალას ვგავარ: მოუვლელი და ჩემთვის რაღაც სისულელეებს ვბუტბუტებ ხველასა და ხარხარებს შორის, როცა პალესისკენ მივდივარ. ეს უსახლკარო კაცი, რომელიც გამოგონილ ახალ მექსიკურ ქალაქში მიდის, სადაც ფილმის მოქმედება ვითარდება, „მემკვიდრეობის“ რეჟისორის უახლეს ნამუშევარში მხოლოდ მცირე პერსონაჟია, მაგრამ მისი გიჟური ბოდვები ტონს აძლევს ფილმს კოლექტიური ფსიქოზის შესახებ, რომელმაც 2020 წელს მოიცვა ამერიკის პოლიტიკური ცხოვრება, როდესაც პანდემიამ მსოფლიო ჩაკეტვისა და სოციალური დისტანცირების რეჟიმში აიძულა ცხოვრება. თვითკმაყოფილ და ქედმაღალ „ედინგტონში“ ასტერი ამ ჯერ კიდევ განვითარებად კულტურულ ცაიტგაისტს სატირული თრილერის სახით წარმოაჩენს, რომლის ცენტრშია მოუხერხებელი შერიფი ჯო კროსი (ხოაკინ ფენიქსი) — ადამიანი, რომელიც წვრილმანი დაბრკოლებებით გამოწვეული და საკუთარი უუნარობით გამწვავებული ნერვული აშლილობისკენ მიიწევს. ედინგტონის ლიბერალური მიდრეკილებების მქონე მერი, ტედ გარსია (პედრო პასკალი), შტატის მასშტაბით ნიღბების სავალდებულო ტარების წესის მთავარი აღმსრულებელია და ნიღბების მოწინააღმდეგე ჯოს უდიდესი მტერია; ქალაქის „Black Lives Matter“ პროტესტებს მართალი თინეიჯერების მცირე ჯგუფი ხელმძღვანელობს, რომლებიც ქალაქის დაცარიელებულ ქუჩებში ბუნიუელისეული კომედიის პერსონაჟებივით დადიან. სახლში, ჯოს ფსიქიკურად დაავადებულ ცოლს (ემა სტოუნი) მისი კონსპირაციული თეორიების გამავრცელებელი დედა (დიდრ ო’კონელი) უტარებს „ტვინის გამორეცხვას“, რაც მას მარტივ ნადავლად აქცევს მომხიბვლელი, QAnon-ის სტილის კულტის ლიდერისთვის (მომხიბვლელი ოსტინ ბატლერი). საუკეთესო შემთხვევაში, ფილმის სარდონული ტონი და ვესტერნის ჟანრის ელემენტები კოენების ძმებს გვახსენებს — განსაკუთრებით ფინალი, რომელშიც სისხლიანი, ამაღელვებლად ქორეოგრაფიული სროლა მემარჯვენე განგაშის მომგვრელების ყველაზე უარეს კოშმარს აცოცხლებს. ასტერის შეხედულებები ამერიკულ კულტურაზე, თუმცა, ისეთივე უგემოვნოა, როგორც გვიან ღამით სატელევიზიო მონოლოგი; მისი სცენარი კმაყოფილია მხოლოდ პოლიტიკური მომენტის ადვილად დასაცინი ტიპების იდენტიფიცირებით. ამ პერსონაჟებს სიღრმე აკლიათ (ნაწილობრივ იმის გამო, რომ ყველაზე მიმზიდველ მოთამაშეებს, მათ შორის სტოუნის ლუიზას, ეკრანზე დიდი დრო არ ეთმობა). თუმცა, მათი ზედაპირულობა, შესაძლოა შემთხვევით, კვებავს ფილმის იზოლაციის ეთოსს, რომელიც კარიკატურულად ლიტერალიზებულია შორეული პატარა ქალაქის გარემოთი (როგორც ტედის, ისე ჯოს სახლები უდაბნოს კლდეებზეა განლაგებული, რომლებიც მათ მინი-ფეოდალურ სამფლობელოებს გადაჰყურებს) და არსებული COVID-19 პროტოკოლებით (პერსონაჟები ერთმანეთისგან ექვსი ფუტის დაშორებით დგანან და ფანჯრებიდან და შუშის კარებიდან ურთიერთობენ). თუკი ფილმის კულტურულ ომებზე ფართო ანალიზი გვეუბნება, რომ ასტერის ამბიციები მნიშვნელოვნად გაიზარდა „მემკვიდრეობის“ (2018) (მეტ-ნაკლებად) პირდაპირი საშინელებათა ჟანრიდან, მისი მოწყვლადი მამაკაცური ხედვა თანმიმდევრული რჩება მის წინა ნამუშევრებთან. მიუხედავად „ედინგტონის“ დიდებული თემატური მისწრაფებებისა, ჯოს მყიფე ეგო დგას ფილმში განვითარებული მოვლენების საფუძველში, მათ შორის მისი მერობის კანდიდატურა ტედის წინააღმდეგ, მისი დაძაბულობა მეზობელი პუებლოს რეზერვაციის სამართალდამცავებთან, მისი ცოლის მიდრეკილება კონსპირაციული თეორიებისადმი და, საბოლოოდ, ედინგტონის კანონგარეშე მდგომარეობაში ჩაძირვა. ფენიქსის მძაფრი, სასაცილო, მაგრამ ასევე უცნაურად მტკივნეული შესრულება ამ მამაკაცურ სპირალს, სულ მცირე, გასართობს ხდის. მაგრამ თვითირონიაც კი სოლიფსიზმის ფორმაა; აზრი იმის შესახებ, რომ ემასკულირებული თეთრკანიანი მამაკაცები მსოფლიოს ყველა პრობლემის სათავეში დგანან, არის ლიბერალური კლიშე, რომელიც აქ, სხვა სახელით, „მთავარი პერსონაჟის სინდრომად“ ვლინდება. კრისტიან პეცოლდის საერთაშორისო რეპუტაციის გათვალისწინებით, ბევრს გაუგებარი ეჩვენა, რომ მისი ახალი ფილმი, „სარკეები No. 3“, ოფიციალურ კონკურსში არ მოხვდა, არამედ დებიუტი შედგა „რეჟისორთა ორკვირეულის“ გვერდით სექციაში. თავისი წინა ორი სრულმეტრაჟიანი ფილმით პეცოლდმა დაიწყო მცირე ტონალობაში მუშაობა, გადაუხვია ადრინდელი ფილმების, როგორიცაა „ტრანზიტი“ (2018) და „ფენიქსი“ (2014), მელოდრამატული რეგისტრებიდან მითებსა და ელემენტარულ გამოსახულებებში ჩაფლული უფრო ჰაეროვანი ნარატივების სასარგებლოდ. თუმცა „უნდინე“ (2020) და „ცეცხლში“ (2023), ერთ დონეზე, ყოველდღიური მუშაობისა და დასვენების ბანალურობას ეფუძნება, ისინი მაინც რეჟისორის მეხსიერებისადმი მუდმივი გატაცებითაა დამუხტული — იმით, თუ როგორ გვდევს ის თან და როგორ იღებს ფორმას ჩვენს ინტერპერსონალურ ურთიერთობებში; როგორ აბუნდოვნებს საზღვრებს ფანტასტიკასა და რეალობას შორის. „სარკეები No. 3“, რომლის სათაურიც მე-20 საუკუნის დასაწყისის მორის რაველის საფორტეპიანო სიუიტიდან არის აღებული, აგრძელებს ამ კვლევის ხაზს და უცნაურ საოჯახო დრამას დგამს, რომელიც „თავბრუსხვევას“ (1958) ეხმიანება, თავისი ორეულებითა და მწუხარებით წარმოშობილი გაუკუღმართებებით — მაგრამ, სამწუხაროდ, ჰიჩკოკის ან „ფენიქსის“ სიმძაფრისა და მტკივნეულობის გარეშე, პეცოლდის პირველი ორეულების ფილმი. პაულა ბირი (პეცოლდის მთავარი მსახიობი „ტრანზიტიდან“ მოყოლებული) ლაურას, ბერლინელი პიანისტ სტუდენტის როლს ასრულებს, რომელიც ავტოავარიას გადაურჩა.