ჯონათან რომნის მიერ, 2025 წლის 19 მაისი ეს სტატია გამოქვეყნდა „The Film Comment Letter“-ის 2025 წლის 16 მაისის გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც ორიგინალურ კინოკრიტიკასა და წერილებს შეიცავს. წერილის გამოსაწერად დააჭირეთ აქ. „ენცო“ (რობინ კამპილო, 2025) ტრადიციულად, კანის კინოფესტივალი იხსნებოდა სხვადასხვა ავტორიტეტული ფიგურის მიერ კინოს დიდების საჯარო ქებით, ზოგჯერ სოციალური პასუხისმგებლობის ნოტების გაჟღერებით — თუმცა ისე, რომ არ შეეწუხებინა წითელი ხალიჩის კაბებისა და გლამურის მოყვარული საზოგადოება. წელს, ისევე როგორც უკრაინაში შეჭრის შემდეგ, კანის ფესტივალი გარკვეულწილად მკაცრი ტონით გაიხსნა, როდესაც რობერტ დე ნირომ – რომელიც „ოქროს პალმის რტოს“ სიცოცხლის განმავლობაში შეტანილი წვლილისთვის იღებდა – მკაფიო გაფრთხილება გამოსცა ტრამპის რეჟიმის ძალადობისა და მისი გავლენის შესახებ მსოფლიოსა და კინოზე (თუმცა პრეზიდენტის მიერ შემოთავაზებული ტარიფები არაშტატურ ფილმებზე, ძლივს წარმოადგენს მსოფლიო მიმდინარე პრობლემებიდან ყველაზე მძიმეს). ფესტივალის 2025 წლამდე აშკარად იმოქმედა მკაცრი პრაგმატიზმის განწყობამ, რადგან წელს, ყველა ძირითადი სექცია გაიხსნა ფილმებით, რომლებიც, ამა თუ იმ გზით, ღრმად იყო ფესვგადგმული პირდაპირ რეალიზმში. გახსნის ღამის შერჩევამ ამ ფორმულაში საკუთარი ცვლილებები შეიტანა, თუმცა მათ ვერ დაძლიეს მისი ყოველდღიურობა. ამელი ბონინის „დატოვე ერთი დღე“ არის უმნიშვნელო ამბავი სახლში დაბრუნებაზე, რომელშიც ცნობილი მზარეული (ჟულიეტ არმანე) ბრუნდება მშობლების კაფეში გზის პირას, სადაც მან ოდესღაც მყარი ფრანგული ტრადიციული სამზარეულოს ხელოვნება ისწავლა. ის ასევე ხვდება თავის უაღრესად გამაღიზიანებელ სკოლის მეგობრებს, მათ შორის ძველ თაყვანისმცემელს, რომელიც კვლავ გრძნობს მის მიმართ სიყვარულს (კეთილგანწყობილი, მაგრამ გარკვეულწილად უსახური ბასტიენ ბუილონი). მოქმედებას ამძაფრებს სხვადასხვა ეპოქის ფრანგული პოპ-ჰიტები, არცერთი გამორჩეული, და იშვიათად სრულდება დიდი ინტენსივობით მსახიობების მიერ (არმანე ფართოდ ცნობილია როგორც მომღერალი; სხვებს ზოგჯერ აქვთ ემოციური, სამოყვარულო შესრულება). ეს ძნელად ჟაკ დემის სტილია — სინამდვილეში, ძლივს თუ მიუახლოვდება კრისტოფ ონორეს „სასიყვარულო სიმღერებს“ (2007), რომ დავასახელოთ პოსტ-დემის ფრანგული „კომედი მიუზიკლის“ ტრადიციის ერთი მაგალითი. ეს შეიძლება თამამ ნაბიჯად ჩაითვალოს (მართლაც, უპრეცედენტოა ფესტივალის ისტორიაში), რომ სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმის რეჟისორის ნამუშევარი მოთავსდეს დიდ საგახსნო სლოტში, მით უმეტეს ისეთი მსახიობების მონაწილეობით, რომლებსაც საფრანგეთის ფარგლებს გარეთ მცირე რეზონანსი აქვთ (დომინიკ ბლანი, გმირის დედის როლში, ყველაზე მეტად კინომოყვარულებისთვის იქნება ცნობილი). მაგრამ ასევე ცოტა უგულო ჩანს ბონინის კრიტიკოსების საცეცხლე ხაზზე ასეთი უმნიშვნელო ნამუშევრით დაყენება. „განსაკუთრებული ხედვის“ (Un Certain Regard) გვერდითა სექციაში უფრო პირდაპირი გახსნა იყო: ერიჯ სეჰირის „დაპირებული ცა“, ტუნისელი რეჟისორის, რომლის „ლეღვის ხეების ქვეშ“ 2022 წელს აღმოჩენად იქცა. სამწუხაროდ, სეჰირის ახალ ფილმს აკლია იმ ანსამბლური შედევრის მაგია: ეს არის მყარი, სევდიანი ნამუშევარი ტუნისში მცხოვრები სამი სუბ-საჰარელი ქალის შესახებ, რომელთა ემიგრანტული საზოგადოება მზარდი მტრობის წინაშე დგას. აისა მაიგა წინა პლანზეა, როგორც ჟურნალისტი-პასტორი, მაგრამ გამორჩეული აღმოჩენაა დებორა ლობე ნანეი, როგორც ხალისიანი და დამოუკიდებელი სული, რომელიც აქტიური ძალისხმევით ირჩენს თავს. პერსონაჟების ასახვა მკაფიოა, მაგრამ ფილმი დრამატულად უღიმღამოა, ის ვერასოდეს სცილდება ამ კონკრეტული საზოგადოების მიერ ამ კონკრეტულ მომენტში შექმნილი ამ კონკრეტული პრობლემის კარგად გამოკვლეული ასახვის შთაბეჭდილებას. გამამხნევებელი სიურპრიზი, თუმცა მცირე, იყო „რეჟისორთა ორკვირეულის“ გახსნის ფილმი „ენცო“, რომელიც მიეწერება „ლორან კანტეს ფილმად“ — „გასვლის“ (2001) და „ოქროს პალმის რტოს“ მფლობელი „კლასის“ (2008) რეჟისორი, რომელიც გასულ წელს გარდაიცვალა. მისი ბოლო ფილმი დაასრულა მისმა დიდი ხნის თანაავტორმა და რედაქტორმა რობინ კამპილომ, რომელსაც მიეწერება რეჟისურა, ასე რომ „ენცო“ ძალიან კარგად ჯდება კანტეს ახალგაზრდობა-კრიზისის ფილმების ციკლში, მათ შორის 2017 წლის „ვორქშოფში“, ამავე დროს აგრძელებს კამპილოს ფილმების ქვიარ თემებს. ახალბედა ელოი პოუ თამაშობს მოზარდს მდიდარი, მაღალი მიღწევების მქონე ოჯახიდან, რომელიც უარს ამბობს კლასიკურ ბურჟუაზიულ კარიერულ გზაზე, ნაცვლად ამისა, მოუხერხებლად მუშაობს მშენებლობაზე შეგირდად — სადაც მას უყვარდება უკრაინელი მუშა (მაქსიმ სლივინსკი). ეს არის ელეგანტურად შესრულებული ფილმი, ძლიერი სამსახიობო თამაშით, ხმელთაშუა ზღვის ზაფხულის სიცხის ძალიან ხელშესახები შეგრძნებით. მისი სხვადასხვა თემები (მოზარდობის ტრავმა, სექსუალური იდენტობა, გადასახლება) ბოლომდე არ ერწყმის ერთმანეთს, და უკრაინის ომის ფონი არასოდეს იგრძნობა სათანადოდ ინტეგრირებული, მაგრამ „ენცო“ კანტესთვის იმაზე მეტია, ვიდრე უბრალოდ მყარი გედის სიმღერა და კამპილოს ყოველთვის საინტერესო კარიერის გაგრძელება, 2023 წლის გამომგონებლურად პირადული „წითელი კუნძულის“ შემდეგ. განუზავებელი რეალიზმი თავის ყველაზე გადამწყვეტ და გამარტივებულ ფორმაში გამოჩნდა „კრიტიკოსთა კვირეულის“ გახსნის ფილმში „ადამის გულისთვის“, ბელგიელი რეჟისორის ლაურა ვანდელისგან, რომელმაც თავი გამოიჩინა ჰიპერკონცენტრირებული სასკოლო ბულინგის დრამით „სათამაშო მოედანი“ (2021). ვანდელი დარდენების ძმების აღიარებული მიმდევარია (მართლაც, ლუკ დარდენი სცენარის კონსულტანტი იყო აქ), და კიდევ ერთხელ, ის მთელი გულით ითვისებს მათ სტილს: ხელის კამერა პერსონაჟებს კისერზე სუნთქავს, როდესაც ისინი მიზანმიმართულად გარბიან დერეფნებში. მაგრამ ვანდელი ამ სტილს