მარგო რობი და ჯეიკობ ელორდი ემილი ბრონტეს კლასიკური რომანის ამ აბსურდულად სენსუალურ და გამაღიზიანებლად გამარტივებულ ეკრანიზაციაში მთავარ როლებს ასრულებენ. ემერალდ ფენელის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ დიდ ეკრანზე უბრალოდ არ გადის – ის ვნების ყოვლისმომცველ, ბნელ ძალებს ათავისუფლებს თქვენს კინოთეატრში. ეს იმიტომ, რომ ემერალდ ფენელი უმაღლესი რანგის სენსაციონისტია. ის ჰგავს თვალწარმტაც ფეიერვერკების ქარხანას, რომელიც ძველებური მეგაფონით ხელმძღვანელობს გადაღების პროცესს, ბრძანებებს იძლევა და თითოეულ დუბლს შორის კიდევ უფრო მეტს, მეტს, მეტს მოითხოვს. „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ემერალდ ფენელის მსგავსი რეჟისორისთვის ჩაბარება იგივეა, რაც ბირთვული გაშვების კოდების ჯოკერისთვის მიცემა. ვიცით, რომ ისინი რაიმე აღმაშფოთებელს გააკეთებენ და ამის გამო ვნერვიულობთ. ემილი ბრონტეს 1847 წლის ტრაგედია მრავალჯერ არის ეკრანიზებული და რეჟისორები, როგორც წესი, რომანს ყველაზე ვულგარულ თავებამდე ამცირებენ. ასევე, რეჟისორები ხშირად ჰითკლიფს – სიმპათიურ, უარყოფილ, თუმცა ეშმაკურ საყვარელს – თეთრკანიანად წარმოაჩენენ, მიუხედავად იმისა, რომ რომანი მას მკაფიოდ ფერადკანიან ადამიანად აღწერს. ამ ფაქტს პირდაპირი გავლენა აქვს იმაზე, თუ როგორ ექცევიან მას მთელი ამბის განმავლობაში და, რა თქმა უნდა, ასაზრდოებს რომანის კლასობრივი ბრძოლის თემებს. ემერალდ ფენელის ადაპტაცია, რომელიც თავად ფენელმა დაწერა, „ქარიშხლიან უღელტეხილს“ ასევე შიშველ ძვლებამდე ამცირებს. ის ასევე ყოველმხრივ ცდილობს გააგრძელოს უცნაური ფანტაზია იმის შესახებ, რომ ეს რომანი ყოველთვის ჰაეროვანი და „თეთრი“ იყო. მისი „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ მოიცავს მთელ მელოდრამას, მთელ ვნებას, მაგრამ სირთულის გარეშეა. ის ჰიპერ-სტილიზებულია, გადაღებულია ისე, თითქოს ყოველი კადრი მაცდური ეროტიკული რომანის გარეკანი იყოს. თქვენ ვერ უარყოფთ, რომ ეს ფილმი წარმოუდგენლად ვულგარულია (ანუ, „პულპი“). ასევე ვერ უარყოფთ, რომ „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ასეთ ვულგარულად, და არაფერ სხვადაქცევა – როგორც ახალგაზრდებს უყვართ თქმა – „არჩევანია“. „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მთავარ როლებში მარგო რობი და ჯეიკობ ელორდი ქეთის და ჰითკლიფს განასახიერებენ. ქეთი მდიდარი მიწის მფლობელის, მისტერ ერნშოუს (მარტინ კლუნსი) ქალიშვილია, რომელიც ოჯახის ქონებას სწრაფად სვამს. მისტერ ერნშოუმ ჰითკლიფი ბავშვობაში შეიფარა, გადაარჩინა რა საზოგადოებრივი ძალადობისგან, რათა ჰითკლიფს სანაცვლოდ ერნშოუს პირადი ძალადობა აეტანა ათწლეულების განმავლობაში. ჰითკლიფი მთელი ამ ხნის განმავლობაში ქეთის იცავდა. მას ქეთი უყვარს და მიუხედავად იმისა, რომ ქეთი უარს ამბობს ამის აღიარებაზე, მასაც აქვს მის მიმართ გრძნობები. ერთ დღეს, „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ გვერდით მდებარე მამულს ედგარ ლინტონი (შაჰზად ლატიფი) ყიდულობს, რომელიც თავის უცნაურ პალატა იზაბელასთან (ელისონ ოლივერი) ერთად სახლდება. ედგარს ქეთი შეუყვარდება და ცოლობას სთხოვს, მაგრამ ქეთი ბოლოს და ბოლოს ხვდება, რომ ჰითკლიფთან ვნება – ან სულ მცირე, ლტოლვა – აკავშირებს. ეს ხდება მას შემდეგ, რაც ისინი ერთად უყურებენ BDSM „პონის თამაშს“ ბეღელში, და ასევე მას შემდეგ, რაც ჰითკლიფი უყურებს, როგორ მასტურბირებს ქეთი ჭაობებზე. ეს ნამდვილად ემერალდ ფენელის პროდუქციაა. მოკლედ – რადგან ეს ძალიან გრძელი ამბავია – ხდება დიდი გაუგებრობა, ჰითკლიფი ხუთი წლით გარბის, ქეთი კი უსიყვარულო, მაგრამ შეძლებულ ქორწინებაში შედის ედგართან. როდესაც ჰითკლიფი ბოლოს ბრუნდება, უკვე გამდიდრებული, გაპარსული წვერით და გაღრმავებული წყენით სავსე, ეს ორი „მოსიარულე ჰორმონი“ ძლივს იკავებს აკრძალულ ვნებებს. ყველაფერი ძალიან სექსუალურად მიდის, შემდეგ კი ძალიან არასწორად. ემერალდ ფენელს სიამოვნებს ჯეიკობ ელორდისა და მარგო რობის კოცნის ყურება და ის ფსონს დებს, რომ მაყურებელსაც მოეწონება. ალბათ მართალია, და ლაინუს სანდგრენის მდიდრული კინემატოგრაფია მათ ყველა კოცნის სესიას დახვეწილ pay-per-view ღონისძიებად აქცევს. ჯეიკობ ელორდის უბრალოდ სცენაზე შესვლა მარგო რობისთან ერთად დაუშვებელია; ის შორიდან უნდა გამოჩნდეს, ნისლიდან გამოვლენილი, შემდეგ კი ნელ-ნელა გოძილას მსგავსად დაადგეს მას, ვნებით სავსე. ორივე ძალიან მიმზიდველი ადამიანია, მაგრამ ელორდი მიმზიდველი და „მთისებრია“ და ფენელი არასოდეს გვავიწყებს ამას. პროდიუსერი დიზაინერი სიუზი დევისი „ქარიშხლიან უღელტეხილს“, მამულს, ობსიდიანის აბსტრაქტულ ექსპონატად აქცევს, თავისი ბოროტებით თითქმის ლავკრაფტისეული. ამავდროულად, ლინტონის მამული Pee-wee’s Playhouse-ს ჰგავს, ოღონდ ისეთს, რომელსაც დარიო არჯენტო გადაიღებდა. არის ოთახები, რომლებიც ადამიანის ხორცს მოგვაგონებს, კედლებზე ვენებითა და ჭორფლებით. სულ მცირე, ერთ-ერთი დერეფანი ფალოპის მილია. ბუხრის ზემოთ თარო ადამიანის მარმარილოსგან გამოკვეთილი ხელებისგან არის აგებული. ძველი, გაცვეთილი ხუმრობაა, რომ ნუვო რიშებს საშინელი გემოვნება აქვთ, მაგრამ ეს მხოლოდ საშინელი გემოვნება კი არა, სიგიჟეა. ფენელის თვალში, „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ არ არის უბრალოდ დიდი ამბავი, კლასიკური რომანი ან სექსუალური, „გაფუჭებული“ რომანი. ეს არის „ის“ დიდი ამბავი, „ის“ კლასიკური რომანი და „ის“ სექსუალური, „გაფუჭებული“ რომანი. ის „ქარიშხლიან უღელტეხილს“ ისეთივე დრამატული მასშტაბით იღებს, როგორიც ჯორჯ ლუკასმა გამოიყენა ორიგინალურ „ვარსკვლავურ ომებში“ – თითქოს მოზარდის ფანტაზია გათავისუფლდა, მოკლებული ზომიერებასა თუ სირცხვილს, ერთადერთი მიზნით, რომ მსოფლიოს ეჩვენებინა, თუ როგორ აღიქვამდა საკუთარ შთაგონებებს. და „ვარსკვლავური ომების“ მსგავსად, ფენელის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ გიგანტური, მდიდრული, მომხიბვლელია და, როგორც ჩანს, არ აქცევს ყურადღებას იმ შესაძლებლობას, რომ რეჟისორის ამ მასალისადმი მიდგომა შესაძლოა რასისტული იყოს. „ქარიშხლიან უღელტეხილში“ მხოლოდ ორი ფერადკანიანი პერსონაჟია – ედგარი და ქეთის მსახური ნელი.