„ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ WB-ის კიდევ ერთი დიდი აზარტული ნაბიჯია და იმ გაბედული ფილმების ნაწილია, რომლებიც მათ მწვანე შუქი აუნთეს და კინემატოგრაფიის სხვა, უფრო სარისკო ეპოქას გვახსენებს. ამ ფილმებიდან ბევრი წარმატებით იპყრობს ეპოქის სულს და გუშინდელ სავსე ადრეულ ჩვენებაზე დაყრდნობით, ემერალდ ფენელის ადაპტაცია ემილი ბრონტეს კლასიკური რომანისა, სავარაუდოდ, კიდევ ერთი ჰიტი გახდება – მაშინაც კი, თუ ის კრიტიკოსებს გაყოფს. ერთი რამ ცხადია – ეს ადაპტაცია საოცრად განსხვავებულია, კლასიკური ისტორია გადააზრებულია კორსეტის შემხსნელ ეროტიკულ დრამად, რომელიც ზოგჯერ უფრო E.L. ჯეიმსს ემსახურება, ვიდრე ბრონტეს. ეს არის კოსტიუმირებული ფილმის გამოწვევა მაქსიმალისტური მიდგომით, რეჟისორი ფენელი ყველაფერს დებს თავის ადაპტაციაში, გაბედულად უარყოფს რომანის მეორე ნახევარს და დიდ თავისუფლებას იღებს დანარჩენ ნაწილში. მიუხედავად ამისა, რომანის უკვე არსებობს მრავალი ერთგული ადაპტაცია, ამიტომ ძნელია ფენელის მიდგომის გაკრიტიკება, რომელიც ტექნიკური თვალსაზრისით უნაკლოდ არის შესრულებული. მართლაც, ლინუს სანდგრენის 35 მმ VistaVision ფოტოგრაფია, სუსი დევისის მდიდრული პროდუქციის დიზაინი, ხელოვნების მიმართულება და კოსტიუმები, ისევე როგორც ენტონი უილისის მუსიკა (Charli XCX-ის სიმღერებით), მომავალ წელს „ოსკარის“ ნომინაციებზე უნდა იყოს გათვალისწინებული. ფენელი წარმოუდგენელ სამუშაოს ასრულებს გარკვეული სცენების დადგმაში, კერძოდ, ფილმის დაუვიწყარ გახსნაში, სადაც ახალგაზრდა ქეთი (ბავშვობაში შარლოტ მელინგტონი ასრულებს – ახალგაზრდა ჰითკლიფს „Adolescence“-ის ვარსკვლავი ოუენ კუპერი თამაშობს) ხედავს ჩამოხრჩობას და ბრბოსთან ერთად სისხლის წყურვილისგან თითქმის ცხელებით იპყრობა. განსაკუთრებით დაუვიწყარია მონაზონი, რომელიც გარდაცვლილი მამაკაცის ერექციის დანახვისას თითქმის ველურად ვნებიანი ხდება. ეს ლიტერატურული ადაპტაციის ველური დასაწყისია და მართლაც, ფილმის დანარჩენი ნაწილი არასდროს უახლოვდება მას – ერთი წუთით მაინც ველოდი რაღაცას, რაც კენ რასელის „ეშმაკებს“ დაემსგავსებოდა (ეს ფილმი აშკარად დიდი გავლენაა ამაზე – ირონიულია, რადგან დისტრიბუტორმა WB-მ ის წლების განმავლობაში დამარხა). აი, რა არის საქმე – ოსტატობის თვალსაზრისით, „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ტრიუმფია. მაგრამ როდესაც ფილმს უყურებთ, განსაკუთრებით ორი მთავარი მსახიობის, მარგო რობისა და ჯეიკობ ელორდის შესრულებას, გეჩვენებათ, რომ ისინი ფენელის განზრახ ანაქრონისტულ მე-19 საუკუნის ინგლისში მხოლოდ დეკორაციები არიან. ორივე შთამბეჭდავია, მაგრამ აქცენტი იმდენად ძლიერია მსახიობების ვიზუალურ მიმზიდველობაზე, რომ ისტორიის პათოსი ბოლომდე არ იგრძნობა. რობი ამას ელორდიზე უკეთ უმკლავდება, ეს უკანასკნელი კი ნამდვილად ვერ გადმოსცემს იმ სიბნელეს, რომელმაც ჰითკლიფი ანტიგმირის ბაირონული იდეალად აქცია. ის როლს შეესაბამება, მაგრამ წარმოდგენილია როგორც ფეტიშისტური ობიექტი, ისე რომ ჰითკლიფის ბნელი ბუნება არასდროს იგრძნობა. სამაგიეროდ, ის ეროტიკული ფანტაზიის ობიექტია. ფილმი დიდ ყურადღებას მიიპყრობს სექსუალური სცენებით, მაგრამ R-რეიტინგის მიუხედავად, ისინი შედარებით ზომიერია, არცერთი არ უახლოვდება ფილმის ყველაზე ეროტიკულ მომენტს, სადაც ქეთრინი და ჰითკლიფი თავლასა და მოახლეს ვნებიანი ეროტიკული როლური თამაშის დროს შენიშნავენ. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ რობი და ელორდი ცუდები არიან – არ არიან. ორივე ზუსტად იმას აკეთებს, რაც ფენელს სურდა, თითოეული ვარსკვლავური მიმზიდველობისა და განსაკუთრებულად კარგი გარეგნობის გამო შეირჩა, მაგრამ მე არასოდეს ვგრძნობდი ჩართულობას, ან თუნდაც მჯეროდა, რამდენად ღრმა იყო ქეთრინისა და ჰითკლიფის საერთო ვნებები. მსახიობებიდან, ვინც ნამდვილად ძლიერ შთაბეჭდილებას ტოვებს, არის „სოლტბერნის“ ელისონ ოლივერი ქეთრინის მომავალი ქმრის, მისტერ ლინტონის (შაზად ლატიფი – რომელიც ფილმში ყველაზე მოსაწყენ პერსონაჟს თამაშობს) მეთვალყურედ. მისი იზაბელი სასაცილოდ მოუხერხებლად იწყება, მაგრამ შუა ფილმისკენ ველურ ცვლილებას განიცდის, რაც მომავალ წელს „ოსკარის“ ნომინაციებზე უნდა გაიხსენონ. ახლა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გრძნობები „ქარიშხლიან უღელტეხილთან“ დაკავშირებით შერეული იყო, რაღაცის აღიარება აუცილებელია. ფილმმა უდავოდ იმოქმედა აუდიტორიაზე, რომელთან ერთადაც ვუყურე, ძირითადად ქალებისგან შემდგარი ბრბო ღიად ტიროდა მისი დასრულებისას და ხმამაღლა მხიარულობდა თავიდან ბოლომდე. ის სავარაუდოდ ძლიერ რეზონანსს გამოიწვევს ზოგიერთ ადამიანში და დამსახურებულად უამრავ ფულს გამოიმუშავებს. მიუხედავად იმისა, რომ პერსონაჟებში იმგვარად არ ჩავერთე, როგორც ვიმედოვნებდი, ისიც ვიგრძენი, რომ რეჟისორის ხელში ვიყავი, რომელიც ზუსტად იმ ფილმს აკეთებდა, რომლის გაკეთებაც სურდა – და ვერავინ იტყვის, რომ მისი ხედვა ამ მხრივ უნიკალური არ არის. „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ დიდი რისკია და მიუხედავად იმისა, რომ ჩემთვის სრულად არ იმუშავა, მაინც დიდი სიამოვნება მივიღე მისი ყურებისას.