კაშო იიზუკას მხატვრული ფილმი ტრანსგენდერ მსახიობებს იყენებს 1965 წლის სამარცხვინო სასამართლო პროცესის გასაცოცხლებლად, რომელმაც 30 წელზე მეტი ხნით უკანონო გახადა გენდერის შეცვლის ოპერაცია. ის ხსნის, რატომ რჩება ისტორია დაუსრულებელი. ეგრეთ წოდებული „ლურჯი ბიჭის სასამართლო“ 1965 წელს იაპონიაში ტრანსგენდერთა ხილვადობისთვის გარდამტეხი მომენტი იყო. ახლა ის ისტორიულ ფილმად იქცა, რომლის რეჟისორია კაშო იიზუკა, ტრანსგენდერი კაცი და ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი ქვიარ კინორეჟისორთაგან, რომლებიც კომერციულ იაპონურ კინოინდუსტრიაში მუშაობენ. თავდაპირველი სამართლებრივი საქმე ეხებოდა ექიმს, რომელიც სისხლისსამართლებრივ პასუხისგებაში მიეცა ტრანსგენდერი ქალებისთვის გენდერის შეცვლის ოპერაციის ჩატარებისთვის, მაშინ როცა სამართალდამცავები იმედგაცრუებულნი იყვნენ იმით, რომ ქალურად წარმოდგენილი ტრანსგენდერი სექსმუშაკები ვერ დაისაჯებოდნენ თავიანთი პროფესიისთვის, რადგან ისინი კანონიერად კაცებად ითვლებოდნენ. ექიმი დამნაშავედ ცნეს იაპონიის ევგენიკის კანონების დარღვევაში, რომელიც კრძალავდა სტერილიზაციის გამომწვევ ოპერაციებს, თუ ისინი არასაჭიროდ ითვლებოდა. „ლურჯი ბიჭი“ იყო ჟარგონული ტერმინი დაბადებისას კაცად მინიჭებული ტრანსგენდერი პირებისთვის და განაჩენმა ფაქტობრივად აკრძალა გენდერის შეცვლის ოპერაცია იაპონიაში 1998 წლამდე. ამის მიუხედავად, საქმემ გაზარდა ტრანსგენდერი ადამიანების ცნობადობა ქვეყანაში. „სასამართლო პროცესი დავიწყებას მიეცა იაპონიაში, მაგრამ მე ამის შესახებ მას შემდეგ ვიცი, რაც პირველად გავაცნობიერე ჩემი იდენტობა“, – ამბობს იიზუკა. „დღესდღეობით იაპონიაში ყოველდღიურ საუბარში შეიძლება გაიგოთ ტერმინი ლგბტქ. 60-იან წლებში, როდესაც ასეთი ტერმინები არ გამოიყენებოდა, მაინც იყვნენ ადამიანები, რომლებიც გაბედულად ცხოვრობდნენ ღიად [ქვიარ] ცხოვრებით. ვგრძნობდი, რომ დღევანდელმა იაპონელებმა უნდა იცოდნენ, რომ ეს ადამიანები არსებობდნენ.“ იზუკას სრულმეტრაჟიანი ფილმის დებიუტი 2011 წელს შედგა, მაგრამ მისი ტრანსგენდერულ ისტორიებზე დაფუძნებული წინადადებები თავდაპირველად ძირითადად წარუმატებელი იყო. მოგვიანებით, ათწლეულის ბოლოს, ტრანსგენდერ ინდივიდებზე ფილმები ტენდენციად იქცა, ისეთი ფილმებით, როგორებიცაა ნაოკო ოგიგამის „ახლო ნაქსოვი“ (Close-Knit) და ეიჯი უჩიდას „შუაღამის გედი“ (Midnight Swan), რომლებიც ტრანსგენდერი ადამიანების პრობლემებს აშუქებდნენ. „ამ ტენდენციას პრობლემა ჰქონდა,“ – ამბობს იიზუკა. „ტრანსგენდერული ტრაგედია გამოიყენებოდა გასართობად და მათი არსებობა ცალმხრივად, სხვად გააზრებული სახით იყო წარმოდგენილი.“ მიუხედავად ამისა, ამ ფილმების წარმატებამ გამოიწვია „ლურჯი ბიჭის სასამართლოს“ გადაღების დაშვება. მთავარი სტუდია Nikkatsu-ს მიერ გავრცელებული, ის იაპონური კინოს მნიშვნელოვანი ნაწილია. შინაგანი წინამორბედებისგან განსხვავებით, რომლებიც ცისგენდერ მამაკაცებს ათამაშებდნენ არქეტიპულ ტრანსფემინურ როლებში, „ლურჯი ბიჭის სასამართლო“ ტრანსგენდერ მსახიობებს – ბევრ არაპროფესიონალს – იყენებს ტრანსგენდერულ როლებში და ცდილობს წარმოაჩინოს გამოცდილების ფართო სპექტრი. „პერსონაჟები თანაბრად შთაგონებულია როგორც დღევანდელი ტრანსგენდერი ქალებით, ასევე 1960-იანი წლების ქალებით,“ – ამბობს იიზუკა. საარქივო მასალა მცირე იყო, ამიტომ იიზუკა ყოველკვირეულ ჟურნალებსა და გაზეთებს მიმართა პერსონაჟების გასაგებად. „კვლევის დროს აღმოვაჩინე, რომ 1960-იანი წლების ტრანსგენდერ ქალებსაც ანალოგიურად განსხვავებული დამოკიდებულება ჰქონდათ საკუთარი იდენტობების მიმართ. ზოგი ღია იყო; ზოგი კი თავის ტრანსგენდერულ იდენტობას საიდუმლოდ ინახავდა.“ იზუკა ამბობს, რომ მნიშვნელოვანი განსხვავებები იყო იმაში, თუ როგორ ურთიერთობდნენ ისინი საზოგადოებასთან. „1960-იანი წლების იაპონიაში ტრანსგენდერი ქალები მიდრეკილნი იყვნენ თავიანთი ქალურობის გადაჭარბებულად გამოხატვისკენ, რათა ქალებად მიეღოთ,“ – ამბობს ის. „მაგრამ ჩვენთვის მნიშვნელოვანი იყო ხაზი გაგვესვა მაშინდელსა და ახლანდელს შორის არსებული საერთო ნიშნებისთვის.“ იზუკა და მისი თანასცენარისტები თანაბრად დაინტერესდნენ ტრანსგენდერი ადამიანების მოწინააღმდეგეებით და მათმა სიღრმისეულმა კვლევამ იაპონიის ომისდროინდელი გამოცდილება გამოკვეთა, როგორც რეაქციის პოტენციური მიზეზი. „კაცები უნდა იყვნენ კაცები და ძლიერები – მათ ეს ღირებულებები გაითავისეს,“ – ამბობს იიზუკა. „არ მგონია, რომ ბრალი ინდივიდს ეკისრება, ვფიქრობ, ეს უფრო ფართო პრობლემა იყო.“ იზუკა იმედოვნებს, რომ მისი ფილმი შემდგომ ცვლილებებს შთააგონებს და სასიამოვნოა იმის დანახვა, რომ „ლურჯი ბიჭის სასამართლო“ შესაძლოა იაპონიაში იზოლირებული შემთხვევა არ იყოს. ტრანსგენდერი ტელეპერსონის, აი ჰარუნას ბიოგრაფიული ფილმი, „ეს მე ვარ“ (This Is I), ამჟამად Netflix-ზე გადის. მისი რეჟისორი, იუსაკუ მაცუმოტო, თავად არ არის ტრანსგენდერი, მაგრამ მან ქვიარ წარმომადგენლებთან გაიარა კონსულტაცია მგრძნობელობისა და სიზუსტის უზრუნველსაყოფად. „ვფიქრობ, ეს ტალღაა,“ – ამბობს იიზუკა. „მივიღე წინადადებები ახალი პროექტებისთვის, რომლებიც ტრანსგენდერ მსახიობებს ჩართავს. არის იმპულსი.“ ამ კულტურულ იმპულსს დიდად უწყობს ხელს ტრანსგენდერთა უფლებების შიდა წინსვლა. 2023 წელს, ტრანსგენდერი პირებისთვის სავალდებულო სტერილიზაცია იაპონიის უზენაესმა სასამართლომ არაკონსტიტუციურად ცნო. „2023 წლის გადაწყვეტილებები გარდამტეხი იყო ტრანსგენდერული საზოგადოებისთვის, მაგრამ ჩვენ უკუსვლა განვიცადეთ,“ – ამბობს იიზუკა. „იყო შიშები იმის შესახებ, თუ როგორ შევინარჩუნოთ უსაფრთხოება ქალთა სივრცეებისთვის და არსებობს სირთულეები საოჯახო რეესტრებში გენდერული მარკერების შეცვლასთან დაკავშირებით. ჩვენ გარდამავალ ფაზაში ვართ. „ლურჯი ბიჭის სასამართლო“ ჩემი ჟესტია, როგორც ტრანსგენდერი ხელოვანის. იმედი მაქვს, ეს ფილმი საზოგადოებას დაეხმარება პოზიტიური მიმართულებით შეცვლაში.“ „ლურჯი ბიჭის სასამართლო“ წარმოდგენილია Home, მანჩესტერში, როგორც იაპონიის ფონდის 2026 წლის მოგზაური კინოპროგრამის ნაწილი, და ტურნეს ატარებს გაერთიანებულ სამეფოში 26 მარტამდე. მადლობა იურიკო ჰამაგუჩის თარგმანისთვის.