იაპონელი ანიმატორი კაზუია კანეჰისა ჩუმად ქმნის ცოცხალ ვინტაჟურ დიზაინებს, რომლებიც 1970-იანი და 1980-იანი წლების დაკარგული ანიმაციური VHS ფირის არსს იპყრობს. მისი ძველებური ესთეტიკა, რომელიც 1960-იანი და 1970-იანი წლების იაპონურ კომიქსებსა და კომიქსების სტრიპებს მოგვაგონებს, კიდევ უფრო გაძლიერებულია პერსონაჟების მოძრაობებით, რომლებიც იმ ეპოქის იაპონური ანიმაციის სტილს იმეორებს, Fleischer Studios-ის გავლენის მცირე შეხებით. თავის საწერ საქმიანობასთან ერთად, რომლის მიზანია „ანიმაციის სიამოვნების გადმოცემა“, კანეჰისამ ვიდეოების წარმოება 2022 წელს დაიწყო. მისი მოკლემეტრაჟიანი ფილმები, რომლებიც თანამედროვე საზოგადოებას ნოსტალგიურ 1960-იანი წლების ესთეტიკასთან აერთიანებს, დიდ ყურადღებას იპყრობს ონლაინ, განსაკუთრებით კი „Hai Yorokonde“, მუსიკალური ვიდეო, რომელსაც 200 მილიონზე მეტი ნახვა აქვს. კანეჰისასთვის, თუმცა, ამბავი YouTube-ის სტატისტიკაზე ბევრად ადრე იწყება. „მას შემდეგ, რაც გონზე მოვედი, მახსოვს, რომ ანიმაციით ნამდვილად მოხიბლული და დაინტერესებული ვიყავი“, — ამბობს ის. „ამიტომ ნამდვილად ძნელია ზუსტად იმის თქმა, თუ როდის, რადგან ეს მართლაც მაშინ მოხდა, როცა, ასე ვთქვათ, გონზე მოვედი.“ ის ვარაუდობს, რომ დაახლოებით სამი ან ოთხი წლის იყო, როდესაც ეს გატაცება დაეუფლა. „პირველად დავინტერესდი ამერიკის კლასიკური ანიმაციებით. მაგალითად, ძველი Disney, ასევე Fleischer Studios, MGM და Hanna-Barbera. 1930-იანი, 1940-იანი წლების ნამუშევრები.“ სახლში ოჯახი საჯარო მაუწყებლობას უყურებდა, რამაც კიდევ ერთი შრე დაამატა. „ბევრი იყო ოქროს ხანის ანიმაცია, ასევე დამოუკიდებელი ანიმაცია. მაგალითად, NHK-ის Minna no Uta (ყველას სიმღერა). ეს იყო ჩემი გაცნობა დამოუკიდებელ ანიმაციასთან.“ მიუხედავად მისი ინტერესის სიღრმისა, მან არასოდეს აირჩია სამხატვრო სკოლის გზა. „სრულად თვითნასწავლი ვარ“, — ამბობს ის. საშუალო სკოლაში ის განიხილავდა კიოტო სეიკას, ტოკიოს ხელოვნების უნივერსიტეტს ან ოსაკას ხელოვნების უნივერსიტეტს, მაგრამ მისი კლუბური აქტივობები სავსე იყო ადამიანებით, რომლებიც, მისი აზრით, ხატვაში „ბევრად ნიჭიერები“ იყვნენ მასზე. „ამიტომ ვიფიქრე, ოჰ, იქნებ ეს არ არის ის მიმართულება, რომლითაც მინდა წასვლა.“ ამის ნაცვლად, მისი ცნობისმოყვარეობა მედიუმის ინდუსტრიული და ისტორიული მხარისკენ მიიმართა. „ძალიან მაინტერესებდა აშშ-ის 1930-იანი და 1940-იანი წლების ანიმაციის ისტორია, ასევე იაპონური რეკლამები იმ პერიოდიდან ცოტა მოგვიანებით“, — განმარტავს ის. „ასე რომ, საშუალო სკოლაში ვფიქრობდი, რომ ანიმაციის ინდუსტრიულ ისტორიას გამოვიკვლევდი.“ მან ჩვეულებრივ უნივერსიტეტში ჩააბარა, ლიტერატურას სწავლობდა და „ფილმსა და რეპრეზენტაციას ანთროპოლოგიური პერსპექტივიდან აანალიზებდა.“ ის, რამაც მართლაც ჩამოაყალიბა მისი ანიმაციის ხედვა, მხოლოდ თავად ფილმები კი არ იყო, არამედ ფილმისა და ვიდეოს მატერიალურობა: ხარვეზები და ნაკაწრები, რომლებსაც უმეტესობა ცდილობს თავი აარიდოს. „ძალიან მიზიდავდა ვიდეოფირები და თავად ფილმი, როგორც მასალა“, — ამბობს ის. მის ბაბუას სახლში 8 მმ-იანი ფილმები ჰქონდა, მათ შორის საოჯახო ვიდეოები ოსაკაში გამართული Expo ’70-დან. „ეს იყო ძალიან დაზიანებული ფილმი მრავალი ხაზით, და ისინი ეკრანზე ვერტიკალური ხაზების სახით ჩნდებოდა. მე ვხედავდი, როგორ ზიანდებოდა მასალა და როგორ ხდებოდა მისი პროეცირება. ჩვენ ვთამაშობდით პროექტორთან და ჩემმა ბაბუამ მასწავლა მისი გამოყენება.“ მან ისწავლა ფირზე არსებული „ჭრილობების“ წაკითხვა. „ვიცოდი, რომ, მაგალითად, როდესაც გარკვეულ ფილმებში ან ვიდეოებში ვხედავდი, რომ იყო გარკვეული სახის დაზიანება, ეს ასე გამოიყურებოდა ფილმზე. ასევე, თავად მასალაში იმის დანახვა, თუ როგორ შექმნიდა თითოეული სურათი თანმიმდევრულ ფილმს ერთად განლაგებისას… ამის მატერიალურობაში დანახვამ ჩემზე უდიდესი გავლენა მოახდინა.“ მას ახსოვს, როგორ გადაიქცა დაზიანება თითქმის პოეტურ რამედ. „ფილმზე დაზიანება თითქმის წვიმასავით გამოიყურებოდა, იცით, იმდენი ვერტიკალური ხაზი იყო, რომ წვიმასავით ჩანდა.“ ეს მგრძნობელობა ციფრულ ეპოქაშიც გადავიდა. „თუ YouTube-ს გადახედავთ, ბევრი ძველი ფილმია, რომელიც არა მხოლოდ დაზიანებულია, არამედ მისი VHS ხარისხიც არ არის კარგი. ასე რომ, ეს დაზიანების ორი შრეა. მაგრამ მე ნამდვილად მსიამოვნებს ამგვარი დაზიანებული ასპექტი, და ასევე მედიუმის მატერიალურობის ეს ლინზა.“ შეიძლება ირონიულად მოგეჩვენოთ, იმის გათვალისწინებით, რომ მას გაფუჭებული მედიის სიყვარული აქვს, რომ ის მტკიცედ ციფრული ეპოქის შვილია. „დავიბადე 2001 წელს, ასე რომ, ეს ძირითადად იგივე წელია, როდესაც Windows XP გამოვიდა“, — ამბობს ის. „პატარაობიდანვე ყოველთვის არსებობდა კომპიუტერული პროგრამული უზრუნველყოფა ანიმაციების შესაქმნელად, ან იყო Nintendo DS თამაში სახელწოდებით Flipnote Studio. ყოველთვის ადვილი იყო ანიმაციაზე წვდომა.“ „პირველად ძალიან მოკლე ანიმაციური ვიდეო დაწყებით სკოლაში შევქმენი და მგონი, უფასო Windows პროგრამული უზრუნველყოფით გავაკეთე. საშუალო სკოლაში თუ დაწყებით სკოლაში, რაც მახსოვს, უკვე ვქმნიდი ანიმაციებს.“ მისი მშობლები, თუმცა, ფრთხილობდნენ ონლაინ სამყაროსთან დაკავშირებით. „ჩემს მშობლებს არ უნდოდათ, რომ რაიმე ონლაინ დამედო, რადგან ფიქრობდნენ, რომ ეს პრობლემებს გამოიწვევდა, ან რომ ეს სხვადასხვა პრობლემის დასაწყისი იქნებოდა“, — განმარტავს ის. მისმა მამამ, საშუალო სკოლის მასწავლებელმა, ნახა, თუ როგორ ხვდებოდნენ ბავშვები პრობლემებს ონლაინ: ბავშვები ესაუბრებოდნენ მოზრდილებს, გაუგებრობები, მედიაწიგნიერების ნაკლებობა. „ასე რომ, თავიდან ეს სიტყვასიტყვით მხოლოდ მე ვიყავი...“