ქეით ჰადსონი და „ოსკარის“ მოულოდნელი ნომინაცია: რატომ იმსახურებს ის ამას?

გამოცხადდა ოსკარის 98-ე დაჯილდოების ნომინაციები, რომლებსაც მოჰყვა ჩვეული კარგი („ცოდვილები!“, „ბუგონია!“, ვაგნერ მორა!), ცუდი (არც ამანდა სეიფრიდი, არც „სხვა არჩევანი არ არის“) და უბრალოდ უსიამოვნო („ავატარი კოსტიუმებში“, ისევ დაიან უორენი). იყო უამრავი უგულებელყოფა და არაერთი სიურპრიზი, მათ შორის ერთ-ერთი ვეტერანი მსახიობის გამოჩენა მთავარი როლის შემსრულებლის კატეგორიაში. როუზ ბირნსა და რენატე რეინსვეს შორის აღმოჩნდა არავინ სხვა, თუ არა ქეით ჰადსონი, რომლის შესრულებამ მუსიკალურ ბიოგრაფიულ ფილმში „Song Sung Blue“ ოსკარის ხმაური გამოიწვია გასული წლის ოქტომბერში AFI კინოფესტივალზე პრემიერის შემდეგ. ჰადსონის ნომინაციაზე ბევრი ითქმება. თუ გადახვალთ ცნობილ „ფრინველის აპლიკაციაზე“ (იგულისხმება X, იგივე Twitter), ნახავთ უამრავ პოსტს იმის შესახებ, თუ როგორ წაართვა მან ადგილი სხვა მსახიობებს, ყველაზე აღსანიშნავია ჩეიზ ინფინიტის ფილმიდან „ერთი ბრძოლა მეორის მიყოლებით“. თუმცა, ეს ვიწრო თვალთახედვაა, განსაკუთრებით ამ ცერემონიალთან დაკავშირებით. რადგან, გინდ დაიჯერეთ, გინდ არა, ქეით ჰადსონი იმსახურებს თავის ოსკარის ნომინაციას, ხოლო „Song Sung Blue“ ალბათ მისი კარიერის საუკეთესო შესრულებაა (რაც ველური აზრია, მაგრამ ეს სხვა სტატიის თემაა). ეს არ ნიშნავს, რომ ინფინიტი არ იმსახურებდა; ერთი მეორეს არ გამორიცხავს. მაგრამ, როგორც ოსკარის მცოდნე ნებისმიერმა ადამიანმა იცის, ეს არასდროს არის საკითხი, ვინ იმსახურებს, არამედ ვინ იმსახურებს მეტად. და ამ შემთხვევაში, პასუხი არც ისე ცალსახაა. ქეით ჰადსონი საერთაშორისო ვარსკვლავობისკენ 2000 წელს გადახტა კემერონ ქროუს თაობის განმსაზღვრელი დრამედიით „თითქმის ცნობილი“ (Almost Famous). თავისუფალი სულის მქონე გრუპის, პენი ლეინის როლისთვის, ჰადსონმა მოიგო ოქროს გლობუსი და მოიპოვა დამხმარე მსახიობი ქალის ოსკარის პირველი ნომინაცია. მისი დედის, გოლდი ჰოუნის მსგავსება აშკარა იყო: მაშინდელი 21 წლის ჰადსონის მსგავსად, 24 წლის გოლდი ჰოუნმაც მოიპოვა აღიარება და ოქროს გლობუსი 1969 წლის ფილმში „კაქტუსის ყვავილი“ (Cactus Flower) ტონი სიმონსის, თავისუფალი სულის მქონე „ყვავილების ბავშვის“ როლისთვის. ჰოუნმა მოიგო დამხმარე მსახიობი ქალის ოსკარი, ჰადსონმა კი არა, ცნობილია, რომ ის მარშა გეი ჰარდენის მოულოდნელ შესრულებასთან „პოლოკში“ დამარცხდა. თუმცა, ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა. 2001 წელს, არ არსებობდა მიზეზი იმისა, რომ გვჯეროდეს, ქეით ჰადსონს ხანგრძლივი, ოსკარზე ნომინირებული კარიერა არ ექნებოდა. მოჰყვა ჰიტები, როგორიცაა „როგორ დავკარგოთ ბიჭი 10 დღეში“, მაგრამ ისეთი აღიარება, როგორიც „თითქმის ცნობილისთვის“ მიიღო, აღარ მოჰყოლია. მისი ფილმების არჩევანი არ დახმარებია — არავინ ელოდა მისთვის ოსკარებს „შენ, მე და დიუპრისთვის“ ან „პატარძლების ომებისთვის“ — მაგრამ აშკარად საიმედო ფსონებიც კი, როგორიცაა „ცხრა“ და „დაუძინებელი ფუნდამენტალისტი“, არ გაამართლა. სინამდვილეში, მისი შემდეგი გლობუსის ნომინაცია „თითქმის ცნობილის“ შემდეგ 20 წლის შემდეგ მოხდა, ფილმისთვის „მუსიკა“, ისეთი მცდარი და საშინელი ფილმისთვის, რომ მისი დავიწყება ჯობია. ამას იმიტომ ვახსენებ, რომ ჰადსონის კარიერა არ დავაკნინო, არამედ სრულად აღვწერო, თუ რა მდგომარეობაში იყო ის „Song Sung Blue“-მდე. გაზვიადებული არ იქნება იმის თქმა, რომ ბევრმა მასზე ხელი ჩაიქნია და ვინ დააბრალებდა მათ? მათ არ ჰქონდათ მიზეზი, ერწმუნათ, რომ მას შეეძლო ოსკარზე რაიმე მნიშვნელოვანი სახით დაბრუნება. შემდეგ კი, გამოჩნდა „Song Sung Blue“. ჰადსონი თამაშობს კლერ სარდინას, რომელიც ნილ დაიმონდის ტრიბუტ ჯგუფის ერთ-ერთი ნახევარი გახდა გარდაცვლილ მეუღლესთან, მაიკთან ერთად. ერთი შეხედვით, „Song Sung Blue“ დიდებულს არაფერს წარმოადგენს, ის გულს ეხება ტკბილი და უსაფრთხო რეალური ისტორიით, რომელიც მელოდრამის ზუსტად საჭირო რაოდენობითაა შეზავებული, რომ ფილმად იქცეს. ეს არაჩვეულებრივი არაფერია, მაგრამ საკმარისად ეფექტურია. ეს ასევე ძალიან ოსკარ-მეგობრული ფილმია, ნაცნობი თემებით, გულთბილი გზავნილით და სცენებით, რომლებიც შორიდანვე „ოსკარის კადრებს“ ყვირის. მოკლედ, „Song Sung Blue“ არის უმაღლესი დონის „ოსკარის სატყუარა“, ისეთი, რომელიც მაყურებელს ცრემლმორეულს ტოვებს და ათქმევინებს მსგავს რაღაცებს: „ეს მშვენიერი იყო“. ეს არის „ოსკარის სატყუარა“, რომელიც გარკვეული ასაკის მოზრდილებს უყვართ — მაგალითად, ჩემს სამოცდაერთ წლიან დედას მოეწონა. ამას მნიშვნელობა აქვს, როდესაც გავითვალისწინებთ, რომ ოსკარის საშუალო ამომრჩეველი დაახლოებით 60 წლისაა და მიდრეკილია ისეთი ფილმებისადმი, რომლებიც შთამაგონებელ რეალურ ადამიანებზეა, ტრაგედიის დაძლევის შესახებ. კლერ სარდინამ განიცადა ისეთი ტრაგედია, რომელიც ბევრ სხვას გატეხდა და დაძლია იგი, რამაც მისი ამბავი აკადემიისთვის მიმზიდველი გახადა. ოსკარის სეზონზე ცოტა რამ თუ არის კარგი ნარატივზე მნიშვნელოვანი. ლეონარდო დიკაპრიომ, ჯესიკა ჩესტეინმა და მერილ სტრიპმა ოქრო მოიპოვეს საშუალო დონის ნამუშევრებისთვის, „დამსახურებული“ ფაქტორის გამო. ტრანსფორმაციული გზა განსაკუთრებით რთული როლებისთვისაა, რომლებიც მსახიობებს აიძულებს რადიკალურად შეცვალონ თავიანთი გარეგნობა, ან „დე-გლამურული“ გახდნენ; შარლიზ ტერონმა, მარიონ კოტიარმა და გარი ოლდმანმა ეს დიდი წარმატებით გამოიყენეს. რეალური ადამიანის თამაში განსაკუთრებით რთული ცხოვრებით ასევე მუშაობს; უბრალოდ ჰკითხეთ ედი რედმეინს, რენე ზელვეგერს და რამი მალეკს. შემდეგ კი არის ნარატივი, რომელიც ქეით ჰადსონმა ოსტატურად გამოიყენა: დაბრუნება. ყველას უყვარს კარგი დაბრუნების ისტორია, მით უმეტეს, თუ მსახიობი საყვარელია და თავის კარიერულ კრიზისს გადალახავს. ზელვეგერმა ეს გამოიყენა 2020 წლის ოსკარის მოსაპოვებლად ფილმისთვის „ჯუდი“, ისევე როგორც უილ სმიტმა „მეფე რიჩარდით“. ამ სეზონზე, ჰადსონმა სამაგისტრო კლასი ჩაატარა კამპანიისა და ნარატივის მშენებლობაში. ინტერვიუებში მან ისაუბრა იმაზე, თუ როგორ მოვიდა მასთან „Song Sung Blue“ წლების განმავლობაში იმედის შემდეგ, რომ იპოვიდა როლს, სადაც შეძლებდა სიმღერას თავისი თვითდაეჭვების მიუხედავად. ამგვარად, ფილმი პირადი ტრიუმფი გახდა და არა უბრალო სამუშაო, რამაც მას კიდევ ერთი ასპექტი შესძინა...