ქეით ჰადსონის ოსკარის ნომინაციის დაცვა: რატომ იმსახურებს ის აღიარებას

იანვარში ოსკარის 98-ე დაჯილდოების ნომინაციების გამოცხადების შემდეგ, ონლაინ სივრცეში აქტიურად განიხილავენ და აკრიტიკებენ ქეით ჰადსონის ნომინაციას ფილმისთვის „Song Sung Blue“, რომლის ხილვაც Peacock-ის გამოწერითაა შესაძლებელი. კრიტიკის დიდი ნაწილი იმ ფაქტს ეხება, რომ ჩეიზ ინფინიტის, რომელმაც ფილმში „One Battle After Another“ შეასრულა როლი, „უგულებელყვეს“ ჰადსონის სასარგებლოდ. სრულად მესმის ეს განწყობა, მაგრამ არ მომწონს ტერმინი „უგულებელყოფა“ და აქ იმიტომ ვარ, რომ დავიცვა აკადემიის გადაწყვეტილება ჰადსონის ნომინაციასთან დაკავშირებით. კარგი, მეც ისეთივე დამნაშავე ვარ ამაში, როგორც ნებისმიერი სხვა, მაგრამ „უგულებელყოფის“ გამოყენება ამცირებს იმ ნომინანტების ღირებულებას, რომლებიც დაჯილდოვდნენ. სხვათა შორის, ეს ტერმინი ცოტა ხნის წინ მე თვითონ გამოვიყენე დოკუმენტური ფილმის განხილვისას, რომლის ოსკარზე არნომინირებაც გამიკვირდა. თუმცა, ამავე ტერმინის უკუჩვენება, რომელიც ზოგადად გამოიყენება იმ ადამიანის ან ფილმის საქებრად, რომელიც არ იყო ნომინირებული, გულისხმობს, რომ სხვა ნომინანტი არ იმსახურებს ჯილდოს. ჩემი აზრით, ეს იშვიათად ხდება. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩეიზ ინფინიტი ბრწყინვალეა ფილმში „One Battle“, ეს არ არის სამართლიანი ჰადსონის მიმართ, რომელიც, ზოგადად, აღიქმება როგორც მსახიობი, რომელმაც ინფინიტის პოტენციური ნომინაციის „ადგილი დაიკავა“. ორივე შესრულება ფანტასტიკურია, მაშინაც კი, როდესაც ფილმები ერთმანეთისგან მაქსიმალურად განსხვავებულია. ვვარაუდობ, ეს ხაზს უსვამს ხელოვნების ტროფეებით დაჯილდოების თანდაყოლილ უცნაურობას, მაგრამ ეს სრულიად სხვა თემაა, რომელზეც აქ არ ვისაუბრებ. ძირითადად, უბრალოდ მინდა ვისაუბრო ჰადსონის ნომინაციის ღირსეულ შესრულებაზე და იმაზე, თუ რატომ მიხარია, რომ ის აღიარებულ იქნა. ვაღიარებ, რომ არც ისე აღფრთოვანებული ვიყავი „Song Sung Blue“-ს ნახვით, როდესაც ის გასული წლის ბოლოს გამოვიდა კინოთეატრებში. ნილ დაიმონდის დიდი ფანი არ ვარ და მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი იყო ტრიბუტ ჯგუფზე, სახელწოდებით Lightning (ჰიუ ჯეკმანი) და Thunder (ჰადსონი), და არა თავად დაიმონდზე, ვიცოდი, რომ ფილმში ბევრი მისი მუსიკა იქნებოდა. აღარ მჭირდება ჩემი გაღიზიანების გამოხატვა „Sweet Caroline“-ის მიმართ. ფილმმა გამაკვირვა და შემიყვარდა. განსაკუთრებით მომეწონა ჰადსონი, ვფიქრობდი, რომ ფანტასტიკური იყო. მეტიც, ვნახე დოკუმენტური ფილმი, რომელზეც ეს ფილმი იყო დაფუძნებული, და ისიც ვნახე, როგორ გაუმკლავდა ჰადსონის პერსონაჟი, ვისკონსინელი გოგონა, უამრავ სირთულეს, რამაც კიდევ უფრო დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. ის სასაცილოა, როცა საჭიროა, და ძლიერია, როცა ტრაგედია ხდება. ეს არის სრულიად მრავალმხრივი შესრულება, რომელიც ყველა სწორ ნოტს ეხება (გამიზნული ხუმრობაა) და მისი ქიმია ჯეკმანთან მაგნიტურია. ეს არის ყველაფერი, რაც დიდ სამსახიობო შესრულებას შეუძლია იყოს, და სამწუხაროა, რომ ამდენ ადამიანს სურს მისი უარყოფა. დარწმუნებული ვარ, როგორც ამ დაჯილდოების სეზონმა აჩვენა, საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორია ერთპიროვნულ რბოლას ჰგავს. ჯესი ბაქლი ლიდერობს „ჰამნეტში“ მისი წარმოუდგენელი როლისთვის და ველოდები, რომ ის მიიღებს ოსკარს მომავალ თვეში. თუმცა, თუ ჰადსონი მოახერხებს მოულოდნელ გამარჯვებას, ყველა იმ დიდებული შესრულების შემდეგ, რაც მას წლების განმავლობაში ჰქონია, და განსაკუთრებით აქ, „Song Sung Blue“-ში, მე ვიქნები პირველი, ვინც დივნიდან წამოვხტები და ტაშს დავუკრავ.