მსახიობი, კომიკოსი და მთხრობელი, რომელიც კვირას 100 წლის გახდებოდა, შეეძლო ეთამაშა როგორც თავმდაბალი, ისე ამპარტავანი, თავხედური თუ ჩეხოვური როლები – მაგრამ ყოველთვის იპარავდა შოუს. როდესაც გასულ წელს სტენდ-აპ კომიკოსმა ტომ ალენმა Attitude ჟურნალის კომედიის ჯილდო მიიღო, მან თავისი მიღების სიტყვა გამოიყენა იმ სუბვერსიული გონების სადიდებლად, რომლებმაც გზა გაუხსნეს იმ თავისუფლებებს, რომლებითაც ახლა დიდ ბრიტანეთში ქვიარ ადამიანები სარგებლობენ. ოსკარ უაილდსა და ნოელ კაუარდს ამ სიაში შეუერთდა მსახიობი და მთხრობელი, რომელიც ალენმა გამოყო, როგორც „ჩემი დიდი გმირი“ და რომელსაც ადიდებდნენ ორსონ უელსიდან ჯუდი გარლანდამდე, მეგი სმიტიდან მორისამდე. „მინდოდა ქენეთ უილიამსი მეხსენებინა, რადგან ის ასეთი ღრმა იყო,“ მეუბნება ალენი. „და მაინც, რადგან ის ასევე სასაცილო იყო, ეს სიღრმე არ აღიარებულა. ბავშვობაში მე მასთან მისი უცხოობით დავუკავშირდი. ნაცვლად იმისა, რომ ცდილობდა მორგებულიყო, ის საპირისპირო მიმართულებით წავიდა. ის არა მხოლოდ არ ბოდიშობდა იმის გამო, რომ განსხვავებული იყო, არამედ ყველა გაგებით ქვიარი იყო, ნამდვილად ეწინააღმდეგებოდა იმ სამყაროს, რომელშიც აღმოჩნდა.“ უილიამსი, რომელიც 100 წლის წინ, 1926 წლის 22 თებერვალს, ლონდონელ მუშათა კლასის მშობლებს შეეძინა, გასული საუკუნის მეორე ნახევარში ბრიტანულ კულტურაში თითქმის ყველგან იყო. სცენაზე, ეკრანზე და რადიოში, უხამსი კომედიებიდან ჩეთ-შოუებამდე და საბავშვო გართობამდე, მისი ადენოიდური ხმა განუყრელი იყო. ის კლასობრივ კიბეზე ზევით-ქვევით სრიალებდა, სუანის სასტვენის მსგავსად, ქოქნის ხრეშიანი აქცენტიდან სანდრინგემის პომპეზურობამდე, ელასტიური ხმოვნები იმდენად ფართო იყო, რომ მათში სირბილი შეიძლებოდა. ფიზიკურადაც უნიკალური იყო. ის საკუთარ თავს აღწერდა, როგორც „გამხმარ ქლიავისებრ ფუფუნას“, მაგრამ რეალობა უფრო მიმზიდველი იყო: ის ცოცხალ ჯერალდ სკარფის კარიკატურას ჰგავდა, გაფართოებული ნესტოები თოფის ლულებივით ფართო, აკანკალებული წარბები ზიზღს, ვნებას ან სიამოვნებას გადმოსცემდა, წერტილოვანი თვალები უციმციმებდა ნებისმიერ ხუმრობას თუ კრიტიკას, რომელიც ჰორიზონტზე მოჩანდა. როდესაც ის თავს უკან გადახრიდა და მაყურებელს თავისი დანა ცხვირით უყურებდა, ჭიანჭველაჭამიას იერი ჰქონდა. მაგრამ მისი კომედიის სახეობა – ერთი წუთით ერუდირებული და პრეტენზიული, შემდეგ წუთს ვულგარული – სულ სხვა არსებას ახსენებდა. „შესაძლოა, ჩემი მოვალეობაა, რომ ერთგვარი კოღო ვიყო“, თქვა მან. „ვიღაცამ მუდმივად უნდა შეახსენოს ადამიანებს, რომ ჩვენ ცხოველები ვართ.“ მაიკლ შინი, რომელმაც ის 2006 წლის BBC-ის ფილმში „ქენეთ უილიამსი: ფანტაბულოზა!“ განასახიერა, მიიჩნევს, რომ ეს მისი მიმზიდველობის სასიცოცხლო ნაწილი იყო. „ის ინტელექტუალურ და მაღალი კლასის რაღაცეებზე ისაუბრებდა, შემდეგ კი მოულოდნელად თავის უკანალზე დაიწყებდა საუბარს“, ამბობს ის. „ამან მას ერთგვარი საფრთხე და სპონტანურობა შესძინა. ის კომედია დელ’არტეს პერსონაჟს ან მითოლოგიაში სულელს ან თაღლითს ჰგავს – მას სიამოვნებდა პომპეზურობის გახვრეტა და მოლოდინების თავდაყირა დაყენება. ეს არის იმის თქმა: „ეს არის პატივსაცემი. მაგრამ აქ არის ბინძური მასალა ქვემოთ.“ ამის გაკეთებაში არავინ იყო მასზე უკეთესი. რაც დევიდ ლინჩმა გააკეთა ამერიკისთვის, ქენეთ უილიამსმა გააკეთა ბრიტანეთისთვის, მაგრამ მსუბუქი გართობის სახით.“ უილიამსი დღეს ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც უხამსი, ორაზროვნებით გაჟღენთილი „ქერი ონ“ ფილმების განუყოფელი ნაწილი. მან 26 ასეთ ფილმში იწუწუნა, ამოისუნთქა და დასცინა, მათ შორის „ქერი ონ კლეო“ („სამარცხვინოა, სამარცხვინოა, ყველას რაღაც უნდა ჩემგან!“) და „ქერი ონ ქემპინგი“, რომელმაც მისი დამწნილებული, ფუჭი არსი ერთ წარუშლელ სურათად აქცია: ბარბარა უინძორის ბიკინის ზედა ნაწილი გადავარდა მის შეშინებულ სახეზე ზედმეტად ენთუზიაზმით სავსე დილის ვარჯიშის დროს. მისი ბოლო წვლილი სერიალში 1978 წელს შევიდა სავალალო „ქერი ონ ემანუელში“ [sic], რომელშიც ის ფრანგ ელჩს თამაშობს, რომელიც გამუდმებით უარს ამბობს სექსზე თავის ახალგაზრდა ცოლთან (სიუზან დანიელი) შიშველი პარაშუტით ხტომისას მიღებული ტრავმის გამო. მისი პარტნიორი – ახლა სიუზან ტორანსი – მას კეთილ და ხალისიან ადამიანად იხსენებს. „ის იყო უმაღლესი პროფესიონალი“, ამბობს ის. „ის ასე კარგად მექცეოდა და არასდროს იქცეოდა, როგორც ვარსკვლავი.“ მისი შიშველი სცენები – ის ფილმის პირველი 10 წუთის განმავლობაში ორჯერ იხსნის საცვლებს – მისთვის განსაკუთრებული სიამოვნება იყო. „ოჰ, მას უყვარდა თავისი უკანალის ჩვენება. ძალიან უყვარდა. ის ხუმრობდა თავის ნაკეცებად ჩამოკიდებულ საჯდომზე.“ თუმცა, უილიამსში გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე მისი „ქერი ონ“ სისულელე. 1950 წელს, ის რიჩარდ ბარტონის დუბლიორი იყო კონსტანტინის როლში ჩეხოვის „თოლიას“ სუონსისეულ დადგმაში. ორსონ უელსი, რომელიც უილიამსს ლონდონში „მობი დიკში“ რეჟისორობდა, ცდილობდა დაერწმუნებინა, ნიუ-იორკში წასულიყო, რათა შეშლილის როლი შეესრულებინა „მეფე ლირში“. ჯუდი გარლანდმა ზეპირად იცოდა მისი სკეტჩები, „გაცვეთილი ჰქონდა“ მისი 1959 წლის თეატრალური რევუს, „რვა ნაწილის“ ვინილის ჩანაწერები (რომელშიც მისი დუბლიორი იყო მომავალი რადიკალი კენ ლოუჩი, რომელმაც მოგვიანებით მასზე თქვა: „ის ძალიან კარგი იყო… მაგრამ შეიძლება კაპრიზული ყოფილიყო. ხანდახან, ის უბრალოდ გაგაჩუმებდა“). პიტერ კუკი, რომელმაც ამ შოუს მასალის ნაწილი დაწერა, იწინასწარმეტყველა, რომ უილიამსი „შეიძლება ყოფილიყო ყველაზე სასაცილო კომიკოსი მსახიობი მსოფლიოში“, ხოლო კრიტიკოსმა ქენეთ ტაინანმა შეაქო მისი „განუმეორებელი რეპერტუარი, რომელიც მოიცავდა კრუნჩხვებს, მზერებს, მაცდურ თვალებსა და მკაცრ, საყვედურ მზერებს“ და მას „თანამედროვე კემპის პეტი-მეტრად“ მონათლა. უილიამსის გარდაცვალების შემდეგ, 1988 წელს, მორისიმ შეაქო „მისი ბომბსაფარი ბრიტანულობა, მისი შეუხებელი იუმორი, მისი…