ამქვეყნად ძალიან ცოტა შემსრულებელია – შესაძლოა, მხოლოდ ერთი მუჭა, ვისი არყოფნაც იმდენად ღრმად გვტკივა, რომ პირად დანაკარგად აღვიქვამთ. ეს არ არის „ცნობილის გარდაცვალებით გამოწვეული სევდა“ ან „რა სამწუხაროა“. ეს არის გულის ტკივილი, რომელიც ისე გიჯდება მკერდში, როგორც ნამდვილი დანაკარგი – ისე, როგორც გრძნობ, როცა მოულოდნელად გტოვებს საყვარელი ადამიანი. დღეს 71 წლის ასაკში გარდაიცვალა კეტრინ ო'ჰარა. ძნელია ამგვარი მწუხარების ახსნა, თუ არ გესმით, ვინ იყო ის ჩვენთვის: არა მხოლოდ მსახიობი, არა მხოლოდ სახელი ტიტრებში, არამედ ისეთი პიროვნება, რომელთან ერთადაც გავიზარდეთ – ნაცნობი სითბო, რომელიც ჩვენს სახლებში, დღესასწაულებსა და მოგონებებში იყო ჩაბუდებული. ჩვენი უმეტესობისთვის ის ყოველთვის დარჩება „მარტო სახლში“-ს დედად – კევინ მაკალისტერის დედად – ფილმის მოუსვენარ, მოსიყვარულე, დაუვიწყარ გულისცემად, რომელიც ყოველწლიურად უბრუნდება ჩვენს ეკრანებს, როგორც ტრადიცია. კეტრინ ო'ჰარა ამ ფილმში უბრალოდ როლს არ ასრულებდა. მან ეს როლი რეალობად აქცია. მან ოჯახის შეგრძნება შექმნა. ამიტომაც არის ეს დანაკარგი ასეთი დიდი. რადგან, როცა ყოველწლიურად „მარტო სახლში“-ს ვუყურებთ, ეს არ არის მხოლოდ ნოსტალგია – ეს ხელახლა შეხვედრაა. მისი ხმა, მისი კომედიური ტაიმინგი, მისი ემოციური გულწრფელობა… ისინი გახდნენ სეზონის, რიტუალის, იმ ბავშვობის ნაწილი, რომელსაც ზრდასრულ ასაკში ვატარებთ. უცნაური, მშვენიერი გზით, ის გახდა ისეთი ადამიანი, რომელსაც „ვიცნობდით“. და „მარტო სახლში“ იყო მხოლოდ ერთი ძაფი იმისა, რაც მან მოგვცა. „ბიტლჯუსიდან“ „შიტს კრიკის“ ბრწყინვალებამდე, მას ჰქონდა ნიჭი, რომლის სწავლა შეუძლებელია – იშვიათი უნარი ყოფილიყო სასაცილო, მაგრამ არასდროს ცარიელი, და ამაღელვებელი, მაგრამ არასდროს იძულებითი. მას შეეძლო ერთდროულად გაგეცინებინა და გულში ტკივილი ჩაეგდო. მოირა როუზის სახით მან შექმნა რაღაც დაუვიწყარი – პერსონაჟი, რომელიც შეიძლებოდა მხოლოდ „სასაცილო“ ყოფილიყო, მაგრამ მის ხელში გახდა საკულტო, მრავალმხრივი, ადამიანური და უცნაურად ნაზი. კეტრინ ო'ჰარას მსგავსი მსახიობები ამქვეყნად ხშირად არ მოდიან. ისინი გვევლინებიან, როგორც თაობათა საჩუქარი – და როცა მიდიან, ეს არ არის მხოლოდ კარიერის დასასრული. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს რაღაც ისეთი დავკარგეთ, რისი ჩანაცვლებაც შეუძლებელია. რადგან ის, რაც მას ჰქონდა, უნიკალური იყო. სახე, რომელსაც შეეძლო მთელი სცენის შეცვლა ერთი მზერით. ტაიმინგი, რომელიც იმდენად ბუნებრივი იყო, რომ ინსტინქტად აღიქმებოდა. ხიბლი, რომელიც ყურადღებას არ ითხოვდა – ის მას იმსახურებდა. მან კომედია სიმართლეს დაამსგავსა. მან სიმართლე ხელოვნებას დაამსგავსა. და დიახ, მან დატოვა უზარმაზარი შემოქმედებითი მემკვიდრეობა. წარმოუდგენელი მემკვიდრეობა. იმდენი შესრულება, რომელიც იცოცხლებს ჩვენი ოჯახებისთვის და შემდეგი თაობისთვის, რომელიც მას ისე აღმოაჩენს, როგორც ჩვენ აღმოვაჩინეთ. მაგრამ მწუხარება მადლიერებას არ ურიგდება. მაშინაც კი, როცა იცი, რომ ხელოვნება რჩება, მაინც გრძნობ სიცარიელეს – რადგან ის ფილმოგრაფიაზე მეტი იყო. ის შეგრძნება იყო. ეს არის ხსოვნის პატივი იმ ადამიანისთვის, რომელიც არასოდეს დავიწყებას მიეცემა. დიახ, შესაძლოა, წახვედი – მაგრამ სამუდამოდ იცოცხლებ სიცილში, რომელიც შექმენი, კომფორტში, რომელიც გვაჩუქე, და პერსონაჟებში, რომლებიც ჩვენი ცხოვრების ნაწილი გახდნენ. და სანამ კვლავ შეგხვდებით იმ სცენებში, რომლებიც დაგვიტოვე, ჩვენ გავაგრძელებთ ყურებას. გმადლობთ, კეტრინ ო'ჰარა.