მიტოვებული ქევინ ჯეიმსი იტალიაში სიყვარულს პოულობს და, ღმერთო ჩემო, მაყურებელიც ცოტათი ხვდება სიყვარულის ტყვეობაში. უნდა ვისაუბროთ ქევინ ჯეიმსზე. ის ერთ-ერთი იმ უამრავ შემსრულებელთაგანია, ვისი არტისტული პერსონაც თავიდანვე, ადრეული როლებით განისაზღვრა. ამიტომ, რასაც არ უნდა აკეთებდეს ის, ახლა და, შესაძლოა, სამუდამოდ, ის ცოტათი ჩარჩენილია. ის შეიძლება იყოს ბროდვეის ისტორიაში საუკეთესო მეფე ლირი, მაგრამ ჩვეულებრივი კინომოყვარულისთვის ის ყოველთვის იქნება პასუხი იმ ძველ კითხვაზე: „ვინ გააცოცხლა პოლ ბლარტის პერსონაჟი?“ მაგრამ საქმე ისაა: ქევინ ჯეიმსმა ბლარტის როლს დიდი გული და მონდომება ჩაატანა. არ ვხუმრობ. გინახავთ ოდესმე „პოლ ბლარტი: მოლში მომუშავე პოლიციელი“? ეს არის ერთი ხუმრობის მქონე ფილმი მსუქან ბიჭზე, რომელსაც ჰიპოგლიკემია აქვს და სავაჭრო ცენტრის დაცვის სამსახურს ზედმეტად სერიოზულად აღიქვამს, სანამ ერთ დღესაც არ მოუწევს თავისი თავის დამტკიცება ბოროტმოქმედებთან ბრძოლით „კერკეტი კაკლის“ სტილში. მაგრამ ჯეიმსი ამას ასე არ თამაშობს. მან პოლ ბლარტს იმედი, გულის ტკივილი და ღირსება შესძინა. მას ამის გაკეთება არ მოეთხოვებოდა. სამიზნე აუდიტორიისთვის სავსებით მისაღები იქნებოდა, თუკი ამ მულტფილმის სახელის მქონე გმირი, მულტფილმის პერსონაჟივით მოიქცეოდა. მაგრამ ქევინ ჯეიმსი თითქმის ყველა თავის პერსონაჟში ეძებს ადამიანურობას, მაშინაც კი, თუკი მასალა ყოველთვის არ მოითხოვს ამას. და ის ხშირად აღწევს წარმატებას. მისი ფილმები არათანაბარია – „პოლ ბლარტი: მოლის პოლიციელი 2“-ზე ნუ დამაწყებინებთ ლაპარაკს, ამ ფილმში არავის უცდია სულის ჩადება – მაგრამ ის ხშირად ქმნის მყარ კომედიებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათ თანაავტორია. „სოლო მიო“ ქევინ ჯეიმსის კიდევ ერთი კომედიაა და ეს ის ფილმია, რომელსაც სერიოზულად მოეკიდებით. აქ არ არის სიცარიელე. არც იაფი ხუმრობები. მის ბირთვში სულია. ეს იმიტომ, რომ „სოლო მიო“ ძველმოდური რომანტიკული კომედიაა და კარგიც. ქევინ ჯეიმსმა, ფაქტობრივად, კიდევ ერთხელ „გააცოცხლა ბლარტი“, რადგან მან იპოვა გული იმაში, რაც შეიძლებოდა ყოფილიყო უბრალოდ გაშაბლონებული, უსახური პროდუქტი და ფილმი უკეთესი გახადა მხოლოდ იმით, რომ გამოჩნდა – და ასევე სცენარის თანაავტორი იყო. ჯეიმსი მატის როლს ასრულებს, დაწყებითი სკოლის ხელოვნების მასწავლებლის, რომელიც თავის შეყვარებულს რომში დაქორწინებას სთხოვს. მაგრამ საკურთხეველთან ლოდინისას, ის უბრალოდ აგრძელებს ლოდინს. რეჟისორები ჩაკ და დენ კინანები, რომელთა ძმებმა პატრიკმა და ჯონმა სცენარი დაწერეს, კამერას დიდხანს აჩერებენ ჯეიმსზე, სანამ მისი ოცნებები ნელ-ნელა, ჩუმად იმსხვრევა. ახლა ის რომშია ჩარჩენილი ძვირადღირებული თაფლობის თვის პაკეტით, რომლის დაბრუნებაც შეუძლებელია, ასე რომ, თუკი მოწყენილი იქნება, ჯობია მოწყენილი იყოს და ქალაქიც დაათვალიეროს. მატის სამოგზაურო ჯგუფის სხვა წყვილები მზად არიან დასახმარებლად, არა იმიტომ, რომ ეცოდებათ, არამედ იმიტომ, რომ ისინი გულწრფელად კარგი ადამიანები არიან. კიმ კოუტსი და ელისონ ჰენიგანი განქორწინებულ და ორჯერ დაქორწინებულ წყვილს თამაშობენ, ჯონათან რუმი და ჯული სერდა კი წყვილს, რომელიც თერაპიაზე შეხვდნენ ერთმანეთს, როდესაც ის მისი კლიენტი იყო. ასე რომ, მათ ყველას აქვთ ურთიერთობის პრობლემები, მაგრამ ყველა მათგანზე მუშაობენ და მზად არიან თავიანთი თაფლობის თვის ნაწილი დახარჯონ, რათა დაეხმარონ ამ ტკბილ, სევდიან მამაკაცს საკუთარ პრობლემებთან გამკლავებაში. მეთი ხვდება ადგილობრივი ყავის მაღაზიის მფლობელს, გიას, და ისინი სწრაფად უგებენ ერთმანეთს. თითქმის ზედმეტად სწრაფად. ეს მატისთვის ბევრს ნიშნავს დასამუშავებლად, მაგრამ მცირე დახმარებით ის ისევ იწყებს შეყვარებას და აცნობიერებს, სად შეცდა პირველად. გიას როლს ნიკოლ გრიმაუდო ასრულებს, მსახიობი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში მუშაობდა ევროპაში, მაგრამ შედარებით უცნობია ჰოლივუდში. ეს მისი გარღვევის როლია და თუკი სამართლიანობა არსებობს, ჩვენ მას ბევრად უფრო ხშირად ვიხილავთ. თუმცა, სიახლეებს ვუყურებდი და როგორც ჩანს, ბოლო დროს ბევრი სამართლიანობა არ არის, ასე რომ, მხოლოდ საუკეთესოს იმედი ვიქონიოთ. ის ნათელი და მხიარულია და შესანიშნავი რომანტიკული ქიმია აქვს ქევინ ჯეიმსთან, რომელიც ამ ფილმს თავისი თბილი, ხელმისაწვდომი მელანქოლიით ამაგრებს. „სოლო მიო“-ს ნაწილები ხელოვნურია. ეს არ არის ხარვეზი, ეს არის თვისება. რომკომის ფორმულა მოითხოვს, რომ ეს პერსონაჟები მოგზაურობდნენ მიმზიდველ ადგილებში, შეხვდნენ უჩვეულო ადამიანებს და ჰქონდეთ მელოდრამატული გაუგებრობები. განსხვავება „სოლო მიო“-სა და ბევრ სხვა, უხარისხო რომკომს შორის ის არის, რომ ეს ფილმი იყენებს ამ ფორმულას იმისთვის, რომ გაამყაროს ტკბილი, ჰუმანური ისტორია ადამიანის გულის განკურნებაზე. იმავდროულად, ბევრი სხვა რომკომი ისე იქცევა, თითქოს ფორმულა ყველაფერს თავად აკეთებს. სტრუქტურა მხოლოდ ჩონჩხია, და ჩონჩხი შეიძლება იყოს მყარი, მაგრამ მას არ შეუძლია თავისით იცოცხლოს. მას მეტი სჭირდება. „სოლო მიო“-ს მეტი აქვს. ბევრი მეტი. თუ რამეა, მას საოცარი რაოდენობის გული აქვს. ეს არის ქევინ ჯეიმსის უახლესი ფილმი, რომელსაც არ მოეთხოვებოდა ამდენი ძალისხმევა, მაგრამ საბედნიეროდ მან ეს გააკეთა, რადგან ეს შესანიშნავი ნამუშევარია. მსახიობთა ანსამბლი ახალისებს, მაგრამ ისინი არ არიან მოსიარულე ხუმრობები. ისინი საინტერესო პერსონაჟები არიან, რომლებიც ცენტრალურ ისტორიას უწყობენ ხელს, თუმცა არც ისე მომხიბვლელები, რომ მათ ამბებს მივყვეთ. ფილმი სახალისოა, მაგრამ, რამდენიმე ხუმრობის გარდა, სადაც ქევინ ჯეიმსი მარტო მიდის ტანდემ ველოსიპედით, იუმორი მომდინარეობს პერსონაჟებიდან და მათი გადაწყვეტილებებიდან და არა ხელოვნური, გადაჭარბებული დადგმებიდან. ქევინ ჯეიმსმა, მხიარულმა მსახიობთა ანსამბლმა და ძლიერი კინემატოგრაფისტების გუნდმა წარმატებით აამაღლეს ეს მასალა, არა მხოლოდ „ბლარტ-ფორმა“, არამედ ნამდვილ ხელოვნების ფორმამდე. არავინ ელოდება, რომ „სოლო მიო“ იქნება მარადიული კლასიკა, ცხადია, მაგრამ ვფიქრობ, მას სიყვარულით გაიხსენებენ.