დაახლოებით 90-წუთიან მძაფრ-სიუჟეტიან ფილმებში იმდენად ცოტა რამ არის შესამჩნევი, რომ, თუკი რამე, სავარაუდოდ, უფრო მეტ ადამიანს შეხვდებით, ვინც ორ ან მეტსაათიან მძაფრ-სიუჟეტიან ფილმებს აკრიტიკებს, ვიდრე მათ, ვინც ფილმის ზედმეტად მოკლე ხანგრძლივობას უჩივის. მსგავსი სიტუაციაა საშინელებათა ჟანრშიც. ამ ორ კონკრეტულ ჟანრში ფილმების უმეტესობა, მაგრამ ნამდვილად არა ყველა, სარგებლობს იმით, რომ ქრონომეტრაჟი მაქსიმალურად მოკლე/მომგებიანია. თუმცა, მძაფრ-სიუჟეტიან ფილმებზე ფოკუსირებით, ყველაფერს მოკლე ხანგრძლივობა არ სჭირდება იმისთვის, რომ სახალისო იყოს. შემდეგი ფილმები ან მთლიანად მძაფრ-სიუჟეტიანია, ან რამდენიმე ჟანრს მიეკუთვნება, მათ შორის მძაფრ-სიუჟეტიან ჟანრსაც. ისინი სამ საათზე მეტი ხანგრძლივობისაა და ქვემოთ მოცემული რეიტინგი ეფუძნება არა იმას, თუ რამდენად გრძელია 180 წუთზე მეტად, არამედ დაახლოებით ხარისხის მიხედვით, დაწყებული ძალიან კარგით და დასრულებული დიდებულით. „სამართლიანობის ლიგა“ (2017) ზედმეტად დაჩქარებული და, ალბათ, ზედმეტად მოკლე იყო. ეს სამართლიანი კრიტიკაა, რადგან ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს ორი საათზე მეტი ხანგრძლივობა არ უნდა ჰქონოდა და ქრონომეტრაჟი ზუსტად 120 წუთი იყო. თუ კეთილგანწყობილი იქნებოდით, შეგეძლოთ გეთქვათ: „არც ერთი წამი არ დაკარგულა.“ მაგრამ რა ფასად არ დაიკარგა არც ერთი წამი? ფილმს კიდევ რამდენიმე წამი ხომ არ უნდა დამატებოდა? არა, ბევრად მეტი წამი. სინამდვილეში, ეს მას რამდენიმე წლის შემდეგ მიეცა. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგა“ „სამართლიანობის ლიგა“ (2017)-ის დაახლოებით ორმაგი ხანგრძლივობის იყო და, მართალია, ის არ იყო სრულყოფილი ეპოსი (გაუჩერებელი ეპილოგები ცოტა ზედმეტი იყო), მაგრამ უდიდესი გაუმჯობესება იყო. „სამართლიანობის ლიგის“ პირველ ვერსიას უმჯობესია მოერიდოთ, რაც არ უნდა მოგწონდეთ სუპერგმირული ფილმები. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგას“, მეორე მხრივ, რამდენიმე შესანიშნავი ნაწილი აქვს და ძირითადად ღირს მისთვის ერთი საღამოს (ან შუადღის უმეტესი ნაწილის) დათმობა. დრო გვიჩვენებს, დარჩება თუ არა ეს ტრილოგიის მეორე ნაწილად, თუ სერია უფრო დიდი გახდება, მაგრამ ამ დროისთვის „ავატარის“ ფილმები ტრილოგიას ქმნის და ეს საოცრად თვალწარმტაცი ტრილოგიაა. თქვით, რაც გინდათ არატექნიკურ საკითხებზე, და ბევრმა უკვე თქვა კიდეც, მაგრამ როცა საქმე ეხება საოცარი სპეცეფექტების და დამაკმაყოფილებელი სამოქმედო სცენების შექმნას, რომლებიც მუდმივად ფართოვდება მასშტაბით, ჯეიმს კემერონი ყოველთვის დებს შედეგს. მაგრამ გარკვეული დეჟა ვუ იგრძნობა „ცეცხლი და ფერფლი“-ს ზოგიერთ ნაწილში, და „წყლის გზა“ რამდენიმე სხვადასხვა მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს ქმნის. „ავატარი: წყლის გზა“ შესაძლოა ამ სამიდან საუკეთესო იყოს, მაგრამ ის ყველაზე გრძელი არ არის. მესამე, „ცეცხლი და ფერფლი“, არის ასეთი, და მას შესაძლოა კიდევ უფრო მეტი მოქმედება ჰქონდეს. მაგრამ გარკვეული დეჟა ვუ იგრძნობა ამ ფილმის ზოგიერთ ნაწილში, და „წყლის გზა“ რამდენიმე სხვადასხვა მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს ქმნის. ან კიდევ რამდენიმე „დარტყმას“ გვთავაზობს. როგორც არ უნდა იყოს. „დარტყმები“ აქ კარგია. კემერონი ყოველთვის თავის შესაძლებლობებზე მაღლა დგას. მის მეგა-ბიუჯეტიან ბლოკბასტერებში ყოველთვის არის რაღაც აღფრთოვანების ღირსი, დაეწყევლოს ნაკლოვანებები (თუ ისინი საერთოდ შესამჩნევია/თავიდანვე არ არის დაჩრდილული). „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“ იმდენად ბევრი რამ იყო, რომ ცოტა გასაკვირია, რომ ამ ფილმის ხანგრძლივობა მხოლოდ 2.5 საათი იყო. მათ სასახელოდ, მათ შეძლეს ამის გაკეთება ასეთი ქრონომეტრაჟის ფარგლებში, მიუხედავად ამდენი განსხვავებული პერსონაჟისა და სხვადასხვა არეალში მიმდინარე მრავალი ბრძოლისა. თუმცა, ყველა გაერთიანდა თანოსის წინააღმდეგ, რამაც თანმიმდევრულობა შეინარჩუნა. მაგრამ შემდეგ ყველაფერი ჯოჯოხეთში წავიდა, როცა მან გაიმარჯვა. ასე რომ, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ ამ გამარჯვების შეცვლას ცდილობს. ის ბევრ პერსონაჟს აბრუნებს, მაგრამ ფინალურ ბრძოლამდე, მას უფრო მცირე შემადგენლობა ჰყავს, ვიდრე „უსასრულობის ომს“. ეს მაინც ეპოსია ყველა მოგზაურობით (უმეტესი ნაწილი დროში), და ქრონომეტრაჟი საბოლოოდ ზუსტად სამი საათია, მაგრამ ეს გამართლებულია, რადგან აქ უამრავი ამბავი, ემოცია და მოქმედებაა ჩატეული. „RRR“-ის მოქმედება ისტორიის რეალურ პერიოდში ხდება და ორი მთავარი პერსონაჟი ასევე რეალური ადამიანები იყვნენ, მაგრამ მათი შეხვედრა – და ბევრი რამ, რასაც ისინი აქ აკეთებენ – გამოგონილია. ამიტომ, მას ისტორიული ფანტასტიკა ვუწოდოთ, რევოლუციური სულისკვეთებით და მოქმედებისა და სანახაობის გამოსახვის სიხარულით, რადგან „RRR“ არის ველური ეპოსი, რომელიც სავსეა აბსოლუტურად მასიური სამოქმედო სცენებით, რომლებსაც არ ეშინიათ ზღვარს გადასვლის. ის გადაჭარბებულია, მაგრამ ამავდროულად ადვილია მასში ემოციურად ჩართვა, და ასეთი ბალანსის მიღწევა ადვილი არ იქნებოდა, მაგრამ სწორედ ამას ახერხებს „RRR“. ასევე, ყველა 180+ წუთიანი ფილმიდან, ეს ერთ-ერთი ყველაზე ადვილი საყურებელი და სასიამოვნოა. ის განსაკუთრებულად კარგად არის დადგმული და ნამდვილად აქვს უნარი, რომ ყოველი დიდი სცენა წინაზე ოდნავ მეტად შთაბეჭდილებას ახდენდეს. ცოტა უფრო უაზროა ყველაფერ დანარჩენთან შედარებით, მაგრამ რას უნდა ელოდო ეპიკური სიგრძის სლაპსტიკ კომედიისგან? ეს ფილმია „შეშლილი, შეშლილი, შეშლილი, შეშლილი სამყარო“, და ის არის ხარბ ადამიანებზე, რომლებიც ერთმანეთს ეჯიბრებიან სადღაც ჩაფლული უზარმაზარი ქონების მოსაპოვებლად, და გუნდური მუშაობის ნაკლებობა კომედიის უმეტეს ნაწილს ქმნის. და მთელი სათავგადასავლო კუთხე ასევე მოქმედებამდე მიდის. კომედიური მოქმედება, რა თქმა უნდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, არის ტრიუკები და სანახაობრივი სცენები, და მისი დიდი ნაწილი გასაოცრად სახალისო საყურებელია.