ხალხი ყოველთვის საუბრობს იმაზე, თუ როგორ ბაძავს ცხოვრება ხელოვნებას, მაგრამ იშვიათად თუ ახსენებენ ხელოვნებას, რომელიც ცხოვრებას ბაძავს. სინამდვილეში, ახსენებენ კიდეც – აბა სხვანაირად საიდან მოვიდოდა ხელოვნება? – მაგრამ ამ შთაგონების დიდი ნაწილი მაინც შეუმჩნეველი რჩება. რა თქმა უნდა, საუბარია ხელოვნებაზე, რომელიც ეფუძნება რაიმე მოვლენას, ადამიანს ან ნივთს იმდენად თავისუფლად, რომ ჯერ კიდევ რჩება უარყოფის გონივრული შესაძლებლობა. თითქმის დარწმუნებით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ თქვენი საყვარელი ფილმი (თუ ეს „ავატარი“ ან „ბეტმენი“ არ არის) ალბათ რეალურად მომხდარ მოვლენას ან არსებულ ადამიანს ეფუძნება, რის შესახებაც შესაძლოა არასოდეს იცოდეთ. ეს არ ნიშნავს, რომ რეჟისორები ვინმეს ატყუებდნენ – ბევრი მათგანი სრულიად ღიად საუბრობდა იმაზე, თუ საიდან მიიღეს შთაგონება ამ ყველა პროექტისთვის. მაგრამ ეს ფილმები არსებობს ერთგვარ შუალედში ფაქტსა და მხატვრულ ლიტერატურას შორის, ურევენ და გადაამუშავებენ რეალურ მოვლენებსა და ნამდვილი ადამიანების კომბინაციებს ისეთ რამედ, რაც სამაქტიან სტრუქტურას ერგება, ნაცვლად იმისა, რომ სრულფასოვან „ვიკიპედიის გვერდის ბიოგრაფიად“ იქცეს. ეს ფილმები არავითარ შემთხვევაში არ არის ისტორიული, მაგრამ თითოეულ მათგანში ისტორიის რაღაც ნაწილი მაინც არის. უმეტეს შემთხვევაში, ეს განზრახ იყო. შესაძლოა, რეჟისორს ან სცენარისტს ნამდვილად სურდა რეალური ადამიანის ცხოვრების შესახებ ავტორიზებული დრამის შექმნა, მაგრამ უფლებები ვერ მოიპოვა. შესაძლოა, უფრო მარტივი იყო რეალობის მხოლოდ საცნობარო წერტილად გამოყენება, ამოსავალი წერტილი, საიდანაც ფიქცია ვითარდება. მიუხედავად მიზეზისა, ის დახვეწილი ელფერი – „ეს მართლა მოხდა“ და „ეს ადამიანი რეალური იყო“ – მიუხედავად იმისა, შეამჩნევთ თუ არა მას მაყურებელი, ამ ფილმებს საკმარისად ამყარებს რეალობაში, რათა მათი ყველაზე ველური, უცნაური მომენტებიც კი სარწმუნოდ ჟღერდეს.