თურქი რეჟისორი ბერლინის კონკურსზე ბრუნდება ტერიტორიალიზმითა და რელიგიური ფანატიზმით გამოწვეული გამოუთქმელი სისასტიკის დროული კვლევით. ქეთრინ ბრეი როგორ ამართლებ გაუმართლებელს? როგორ აღწევ იმ წერტილს, როდესაც თავს მორალურად მართლად გრძნობ უიარაღო კაცების, ქალებისა და ბავშვების ხოცვის დროს? ეს ის კითხვებია, რის გამოკვლევასაც რეჟისორი ემინ ალპერი ცდილობს ფილმში „ხსნა“. ნომინალურად მიწის დავის გრძელვადიან შედეგებზე, მაგრამ უფრო ფუნდამენტურად იმაზე, თუ როგორ ხდება ძალადობა. მაღალმთიან თურქულ სოფელში გადაღებული რეჟისორის მეხუთე ფილმი – და მისი პირველი 2022 წლის კანის „განსაკუთრებული ხედვის“ პროგრამაში წარდგენილი „მწველი დღეების“ შემდეგ – მიჰყვება მესუთის (შესანიშნავი და ტრაგიკულად დამაჯერებელი ჯანერ ჯინდორუქი) ტრაექტორიას, რომლის პირადი დაუცველობა მას ხოცვა-ჟლეტისკენ უბიძგებს. მესუთი ყოველთვის მეორე ვიოლინოს უკრავდა თავის სიმპათიურ უმცროს ძმა ფერიტ შეიხთან (ფეიაზ დუმანი) შედარებით. მათი ბაბუა მნიშვნელოვანი ადამიანი იყო, რომელსაც ზოგიერთები სოფლის მხსნელად მიიჩნევდნენ. ის იყო მათი შეიხი, ადგილობრივი კულტურული და რელიგიური ლიდერი, და ეს სტატუსი გადასცა, მოლოდინის საპირისპიროდ, არა უფროს ძმას, არამედ უმცროსს. ამასობაში, მესუთის ცოლი ტყუპებზეა ორსულად და ის შეწუხებულია შფოთიანი სიზმრებითა და ფიქრებით მისი სექსუალური ცხოვრების შესახებ. სოფელში კაცები ჩურჩულებენ, რომ მათი მიწა უცხოელების მიერ იპყრობა. ფსიქოლოგიურად, მესუთი უკან დახეულ პოზიციაშია. სექსუალური ეჭვიანობა, და-ძმას შორის მეტოქეობა და გარედან მომდინარე პოტენციური საფრთხეების წინაშე უძლურების ფართო განცდა ერთიანდება ძლიერ ნარევში, რომელიც, კარგი თერაპევტის ყურადღების გარეშე, არავისთვის დამთავრდება კარგად. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ალპერი ცდება და ყველაფერს, რაც შემდგომ ხდება, ერთი კაცის ბრალია: პირიქით, ეს არის საზოგადოების ჭკვიანური კვლევა. ჯინდორუქი ოსტატურად ასრულებს მესუთის როლს: თავიდან ის დაბალი სტატუსის უკმაყოფილო ადამიანს განასახიერებს, ისეთს, ვისაც შეეძლო „ფეხისმლოკველის“ იარლიყი მიეწებება, თუკი გარშემო იყო ისეთი ფეხსაცმელი, რომლის მოლოკვასაც ის ღირსად ჩათვლიდა. ლიდერობის ამ ვაკუუმში, როგორც ის ამას აღიქვამს, ვიღაც რჩეული აუცილებლად უნდა მოვიდეს. და აი, ის ხვდება, რომ სწორედ მან უნდა აიღოს უნებლიედ თავისი ხალხის დაცვის მისია. როგორც კი სხვებს არწმუნებს თავის საქმეში, ის ყვავის, და ჩვენ ვხედავთ მის მანერებში და ქცევაში ადამიანს, რომელიც გაფართოვდა და ძალაუფლებას შეეჩვია. „ხსნის“ ერთ-ერთი უდიდესი ძალა იმაში მდგომარეობს, რომ ის იჭერს იმ სუბიექტურ საფრთხეს, რომელსაც სოფლელები კოლექტიურად გრძნობენ. ნიშნები, წინასწარმეტყველებები და ნიშნები სწრაფად და უწყვეტად მოდის, თითქმის კარიკატურამდე: დამწვარი ველი, უცნაური ქარიშხლები, მთვარეული ბავშვი, ერთნაირი ტყუპი გოგონების წყვილი, რომლებიც თხებს მწყემსავენ, და კაენისა და აბელის როლების შესაძლო აღრევის თეორიული რელიგიური დისკუსიები. განწყობა მუდმივი შფოთვისაა, სადაც ყველა პერსონაჟი ერთად იხარშება უნდობლობის დნობად ქვაბში. ალპერი სტრატეგიულად გაურბის სიზმრების სამყაროსა და რეალობას შორის მკაფიო გამიჯვნას. სიზმრების ეპიზოდების ფორმალურად წინასწარ არ შეტყობინების ეს მიზანმიმართული გადაწყვეტილება განზრახ დამაბნეველ ეფექტს ქმნის: ჩვენ ვერ ვხვდებით, როდის ხედავს პერსონაჟი სიზმარს ან ხილვას, სანამ რაღაც აშკარად არარეალური არ მოხდება. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება არ გვქონდეს თანაგრძნობა მესუთის მიმართ, როდესაც ის ძალადობის კონკრეტულ აქტებს აღვივებს, ფსიქოლოგიური საფრთხის ეს ყოვლისმომცველი ატმოსფერო გვეხმარება დავინახოთ, თუ როგორ არწმუნებს ის საკუთარ თავს თავის მისიაში. რელიგიური მრწამსის ეს შესაფერისი დემონსტრაცია, რომელიც კონკრეტული ქმედებების გასამყარებლად გამოიყენება, ტომობრივი მეტოქეობებით არის განპირობებული და საწვავს იღებს, „ხსნას“ უბრალო შთამბეჭდავი განწყობის ნაწარმოებიდან ჭკვიანურ ფსიქოლოგიურ კვლევად აქცევს. სამწუხაროდ, ფილმი მხოლოდ ფიქცია არ არის. 2009 წელს, თურქეთის მარდინის პროვინციაში გამართულ წვეულებაზე 44 ადამიანი მოკლეს ნიღბიანმა თავდამსხმელებმა ავტომატური იარაღისა და ხელყუმბარების გამოყენებით. თავდასხმის შედეგად 60-ზე მეტი ბავშვი დაობლდა. ამ მოვლენის საწყის წერტილად აღებით, ალპერმა შექმნა ფილმი, რომელიც როგორც კულტურულად სპეციფიკურია, ასევე ფართო გამოყენებადობასაც ფლობს. მაგალითად, „ხსნაში“ აშკარა პარალელებია ისრაელის მიერ ღაზაში ჩადენილ ძალადობრივ ქმედებებთან. მაგრამ „ხსნის“ რელევანტურობა კიდევ უფრო ფართოა: პოლიტიკოსების, როგორიცაა დონალდ ტრამპი ან ვლადიმერ პუტინი, ან დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის კირ სტარმერის განცხადება, რომ „ჩვენ რისკის ქვეშ ვართ, რომ უცხოელთა კუნძულად ვიქცეთ“, თამაშობს იმავე პირველყოფილ შიშებზე, რაც მესუთს საშუალებას აძლევს, მხარდაჭერა მოიპოვოს თავისი სისხლიანი დიქტატორული ტაქტიკისთვის. როგორც ეს მინეაპოლისის ქუჩებში ICE-ს აგენტების შემთხვევაში მოხდა, მესუთის მიმდევრები ძალიან ბედნიერები არიან იმ განცდით, რომ ისინი კეთილშობილი ჯარისკაცები არიან, რომლებიც იცავენ საკუთარ თავს და საყვარელ ადამიანებს უცხოელებისგან, მაშინ როცა ისინი რეალურად აგრესორები არიან. ის ფაქტი, რომ „ხსნა“ აშკარად და პირდაპირ არ ეხება ICE-ს, პალესტინას ან რომელიმე ზემოხსენებულ პოლიტიკურ ფიგურას, შესაძლოა სასარგებლო საფარი იყოს ნებისმიერი ფესტივალის, კურატორის ან დისტრიბუტორისთვის, რომლებიც იმედგაცრუებულნი არიან ინსტიტუტებ...