ამანდა მ. კასტრო არის Collider-ის სატელევიზიო სცენარისტი და ნიუ-იორკში მოღვაწე ჟურნალისტი, რომლის ნამუშევრები გამოქვეყნებულა Newsweek-ში, სადაც ის ლაივ ბლოგის რედაქტორად მუშაობს, და The U.S. Sun-ში, სადაც ადრე უფროსი მომხმარებელთა რეპორტიორი იყო. ის სპეციალიზებულია სატელევიზიო გადაცემების გაშუქებაში, აწვდის მკვეთრ, გააზრებულ ანალიზს დიდი ხნის განმავლობაში პოპულარული პროცედურული ჰიტებისა და ამბიციური ახალი დრამების შესახებ სამაუწყებლო ტელევიზიაში. Collider-ში ამანდა იკვლევს პერსონაჟების განვითარების რკალებს, თხრობის ტენდენციებს და სატელევიზიო სერიალების კულტურულ გავლენას, რომლებიც მაყურებელს ყოველ კვირას ეკრანთან აბრუნებენ. პუერტო რიკოში დაბადებული და გაზრდილი ამანდა ორენოვანია და აქვს კომუნიკაციის, კინოსა და მედიის კვლევების ხარისხი ნიუ-ჰეივენის უნივერსიტეტიდან. ბევრად ადრე, სანამ ნოსტალგიის ციკლები დაიწყებდა ტრიალს, კრისტის კარლსონ რომანომ უკვე დაიმკვიდრა Disney Channel-ის ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი შესრულება. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა მაყურებელმა ის პირველად ჰიპერ-კონკურენტულ რენ სტივენსის როლში გაიცნო სერიალში „ივენ სტივენსი“, მისი ყველაზე განმსაზღვრელი ნამუშევარი მალევე მოჰყვა, რისთვისაც კამერის წინ ყოფნაც კი არ დასჭირდა. „კიმ შესაძლებელის“ მეშვეობით, რომანომ ხელი შეუწყო გმირის შექმნას, რომელიც ნამდვილად განსხვავდებოდა 2000-იანი წლების დასაწყისში მის გარშემო არსებული ანიმაციური პერსონაჟებისგან. ეს შოუ არ იყო უბრალოდ კიდევ ერთი დისნეის ჰიტი; ის ტონალური ბალანსის თოკზე სიარული იყო, რომელშიც შერეული იყო ჯაშუშური პაროდია, თინეიჯერული კომედია და გულწრფელი პერსონაჟების დამუშავება — და რატომღაც ეს ყველაფერი უძალოდ ჩანდა. თავიდანვე, „კიმ შესაძლებელს“ მიზნის სიცხადე ჰქონდა. ბობ სქულიმ და მარკ მაკკორკლმა შექმნეს სერიალი მოზარდი გმირის შესახებ, რომელიც ორ ცხოვრებას ეწევა: ერთი – როგორც სუპერ-წარმატებული სკოლის მოსწავლე, მეორე – როგორც საერთაშორისო დამნაშავეებთან მებრძოლი. ალგებრის ტესტებისთვის მზადებასა და ქერლიდინგის ვარჯიშებს შორის, კიმი უერთდება თავის საუკეთესო მეგობარს, რონ სტაუპაბლს (უილ ფრიდლი) და მის შინაურ, უბეწვო თხუნელა ვირთხას, რუფუსს (ნენსი კარტრაიტი), რათა შეაჩერონ დოქტორი დრაკენი (ჯონ დიმაჯიო) და მისი თანაშემწე შეგო (ნიკოლ სალივანი) ბოროტი გეგმების განხორციელებაში. მიუხედავად იმისა, რომ თავად კონცეფცია შესაძლოა ხელოვნურად მოჩანდა, ეს პროგრამა კარგად იყენებს ორი ჟანრის კომბინაციას. თითოეული ეპიზოდის ტემპი სწრაფია, დიალოგი სწრაფი და კომედიური, ხოლო საბრძოლო სცენები საკმარისად იღებს კლასიკური ჯაშუშური ფილმებიდან სატირული შეგრძნებისთვის ისე, რომ არ იყოს ნამდვილი პაროდია. რაც სერიალს ნამდვილად ამუშავებს, არის მისი გაგება, რომ სამყაროს გადარჩენა სინამდვილეში არ არის კიმის ყველაზე დიდი გამოწვევა — მოზარდობაა, და განა ეს კონცეფცია ოდესმე არ არის ახლობელი? შოუ არაერთხელ იღებს იუმორსა და დაძაბულობას ამ კონტრასტიდან, რაც სიუჟეტს ანიჭებს ემოციურ საფუძველს, რაც ამ ეპოქის ბევრ სამოქმედო მულტფილმს აკლდა. ჯი-იონგ იუ, მეი ჰონგი და არდენ ჩო ავლენენ, თუ როგორ დაეხმარა მათმა პირადმა გამოცდილებამ და იდენტობამ ღრმა კავშირის დამყარებაში საკუთარ როლებთან. ხმოვან მსახიობობას შეუძლია ანიმაციური მთავარი პერსონაჟი შექმნას ან გააფუჭოს, და რომანოს შესრულება არის უზარმაზარი მიზეზი, თუ რატომ მუშაობს კიმი დღესაც. მაშინ როდესაც მისი რენ სტივენსი მკვეთრი და აშკარად კომედიური იყო, კიმს უფრო ფრთხილი ბალანსი სჭირდებოდა. ის თავდაჯერებულად თამაშობდა ისე, რომ ეგოისტურად არ მოჩანდა; ძალიან თავდაჯერებულად, მაგრამ არც ისე აშკარად, რომ დაუმარცხებელი ან ურღვევი გამოჩენილიყო. ყოველთვის არსებობდა ფარული მინიშნება, რომ მას უფრო რთულ გარემოებებთან უწევდა გამკლავება, ვიდრე თავდაპირველად სხვებს აჩვენებდა, განსაკუთრებით რაც შეეხებოდა სკოლაში ყოფნის ზეწოლას, და რომ მისთვის ამის მართვა სულ უფრო რთული ხდებოდა, ვიდრე სუპერ-ბოროტმოქმედების ბოროტი ქმედებების მოგვარება. ამ ფარულმა მოწყვლადობამ პერსონაჟი მიმზიდველი გახადა, რაც არ უნდა დიდი ყოფილიყო პრობლემა. ეს ასევე განასხვავებს ამ როლს რომანოს ადრინდელი დისნეის დიდებისგან. რენი დასამახსოვრებელი იყო, მაგრამ კიმი მაყურებელთა თაობისთვის მისაბაძი გახდა. შესრულებას თან ახლავს სითბო, დროული ქმედებები და საკმარისი თინეიჯერული გაღიზიანება, რათა პერსონაჟი მიწიერი დარჩენილიყო. კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც „კიმ შესაძლებელი“ ასე სანახავი რჩება, არის ის, რომ სერიალი არასდროს ეყრდნობოდა მხოლოდ კიმს მთელი ტვირთის ზიდვაში. რონის შფოთიანმა ენერგიამ შოუს კომედიური მამოძრავებელი ძალა მისცა, ხოლო შეგოს მშრალმა, დაუფასებელმა მუქარამ ბოროტმოქმედის მხრიდან შესანიშნავი კონტრასტი შექმნა. უეიდი (ტაჰჯ მოური), მისი „ბიჭი სკამზე“, ამასობაში, ჩუმად წინასწარმეტყველებდა ჰიპერ-დაკავშირებულ ტექნოლოგიურ კულტურას, რომელიც მალე ყოველდღიური რეალობა გახდებოდა. სცენარი ასევე იმსახურებს აღიარებას აუდიტორიისადმი ნდობისთვის. იუმორი ხშირად გამოიყენება თვითშეთანხმებისთვის და არ უარყოფილია, და ოთხი სეზონის განმავლობაში პერსონაჟების საკმარისი ზრდაა, რომ ემოციური მომენტები ძლიერად მოქმედებს. 2007 წელს სერიალის დასრულებისას, შოუმ შექმნა რაღაც, რაც უფრო გაერთიანებულად იგრძნობოდა, ვიდრე მისი თანამედროვეთა უმეტესობა. რომანოს კარიერის განმავლობაში უამრავი პროექტი ჰქონდა, მაგრამ „კიმ შესაძლებელი“ გამორჩეულია. ამ როლმა მას ხანგრძლივობა, კულტურული მდგრადობა და რეალური მრავალგანზომილებიანი პერსონაჟი მისცა — არა მხოლოდ ხუმრობების მანქანა ან ტიპური დისნეის პროტაგონისტი. არანაკლებ მნიშვნელოვანია, რომ შოუ გამოვიდა იმ დროს, როდესაც ქალის მიერ წარმართული მოქმედებითი ანიმაცია ამერიკულ ტელევიზიაში ჯერ კიდევ არ იყო ნორმა. კიმი არ იყო გამონაკლისად ან სიახლედ წარმოდგენილი; ის უბრალოდ გმირი იყო, და წერტილი. სერიალის ხანგრძლივი მიმზიდველობა დიდწილად განპირობებულია იუმორის, თხრობის და პერსონაჟების განვითარების უნაკლო შერწყმით.