ჯოელ კოენმა რეჟისორის საქმე ერთხელ „ტონის მართვად“ აღწერა, რაც გულისხმობს იმას, რომ ფილმის მუდმივი ან ცვალებადი ტემპერამენტი და განწყობა მიიღწევა გასაგები, დამაჯერებელი ფორმით. ამის გაკეთება რთულია იმ ფილმებშიც კი, რომლებიც ერთ, თანმიმდევრულ ჟანრს ეძღვნება. მაგრამ რა შეიძლება ითქვას იმ ფილმებზე, რომლებიც გადაწყვეტენ ამ ჟანრის სცენარის სრულად შეცვლას ფილმის მსვლელობისას? ფილმები, რომლებიც შუა გზაზე ჟანრის შეცვლას გადაწყვეტენ, დიდ რისკზე მიდიან. რეჟისორი ცეცხლს ეთამაშება, რისკავს აუდიტორიის ემოციური ან ინტელექტუალური ინტერესის დაკარგვას, ან მათ გაღიზიანებას, თუკი მათ ისეთ ფილმს შესთავაზებენ, რასაც ისინი არ ელოდნენ, მით უმეტეს, თუ მარკეტინგი არ მიანიშნებდა ჟანრულ მოქნილობაზე. თუმცა, სწორედ ამიტომ ახსოვს ხალხს ის ფილმები, რომლებიც ამ მიღწევას წარმატებით ახერხებენ და ზოგჯერ ისინი საუკეთესო ფილმისთვის ჯილდოებით ან უზარმაზარი კულტურული გავლენით ფასდებიან. ისინი წარმოადგენენ დასამახსოვრებელ, არაპროგნოზირებად ფილმს გაუფრთხილებელ აუდიტორიას, რომელიც სიამოვნებით მიიღებს მონაწილეობას ასეთ ცვალებად მოგზაურობაში, რადგან მათ წარუძღვებიან მტკიცე ხელები, რომლებმაც იციან ცვლილებების მართვა. ასეთი გამოცდილება შეიძლება იყოს ის, რისთვისაც კინოში სიარული ღირს. წარმოგიდგენთ 12 ფილმს, რომლებმაც შუა გზაზე ჟანრი შეიცვალეს — და მაინც კარგი იყო. ედგარ რაიტი არ არის უცხო ჟანრული მოქნილობისთვის საკუთარ კინემატოგრაფიაში. მისი საკულტო კლასიკის სამი ფილმის, „კორნეტოს ტრილოგიის“ ყოველ ნაწილში, ის ბალანსირებს ირონიულ მინიშნებებსა და არჩეული ჟანრისადმი გულწრფელ პატივისცემას შორის, იქნება ეს ზომბი საშინელებათა ფილმი, მეგობარი პოლიციელების ფილმი თუ, „მსოფლიოს დასასრულის“ შემთხვევაში, 1950-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკური B-ფილმები. „მსოფლიოს დასასრულს“ განასხვავებს ის, თუ რა სისუფთავით იყოფა ის ორ ნაწილად: რაიტი ტკბება ფილმის საწყისი ნაწილით, სადაც ძველი სკოლის მეგობრების ჯგუფი კვლავ ერთად იკრიბება მათი ვარდისფერთვალება ძველი ლიდერის, გარი კინგის (საიმონ პეგი) მიერ, რათა დაასრულონ მშობლიურ ქალაქში სამარცხვინო, ჩაშლილი ბარების ტური. შემდეგ კი მოულოდნელად ირკვევა, რომ თითქმის ყველა პერსონაჟი ჩანაცვლებულია ლურჯსისხლიანი, განადგურებადი უცხოპლანეტელი ანდროიდებით. რაც სწრაფგონიერ, შუახნის ასაკში შესვლის ბრიტანულ კომედიად იწყება, გადაიქცევა მაღალტემპიან სამეცნიერო ფანტასტიკურ სამოქმედო სათავგადასავლო ფილმად, სადაც მეგობრების ჯგუფი ცდილობს ღამეს გადაურჩეს, შეერწყას გარემოს და დაასრულოს ბარების ტური, თითოეულ გაჩერებაზე თანდათან უფრო მეტად მთვრალები და საფრთხეში ჩავარდნილები. აღსანიშნავია ასევე პერსონაჟების შთამბეჭდავი დეტალიზაცია, რომელიც რაიტმა და პეგმა სცენარში ჩაწერეს, რაც ფილმს ტრაგიკომიკურ საფუძველს აძლევს და „მსოფლიოს დასასრულს“ რაიტის საუკეთესო ფილმად აქცევს. ს. კრეიგ ზალერის „ძვლის ტომაჰავკის“ ჟანრის ცვლილება ამ სიაში არსებულ ზოგიერთ სხვა ფილმზე ოდნავ უფრო დახვეწილია, მაგრამ ჰკითხეთ ნებისმიერ ადამიანს, ვისაც უყურებია კურტ რასელის მონაწილეობით გადაღებული ეს ინტენსიური ნეო-ვესტერნი, და ისინი სავარაუდოდ გეტყვიან, რომ ამ დონის სისასტიკეს ნამდვილად არ ელოდნენ. ფილმის კონცეფციამ შეიძლება გაგახსენოთ სტანდარტული დაბალბიუჯეტიანი ფილმები ასაკოვანი ვარსკვლავისთვის ან განზრახ მოგიგონოთ რასელის წარსული ჰიტები. მართლაც, თვით რასელსაც კი „ტუმბსტოუნი“ გაახსენდა „ძვლის ტომაჰავკის“ გადაღების დროს, რაც ფილმის პირქუშ, სისხლიან კანიბალურ საშინელებათა ფილმად გადაქცევას კიდევ უფრო შოკისმომგვრელს ხდის. სამართლიანობისთვის უნდა აღინიშნოს, რომ „ძვლის ტომაჰავკი“ ამას თავის შესავალშივე ამზადებს, როდესაც პატარა ქალაქის მშვიდობიანი მოქალაქეების ჯგუფს იტაცებენ, სავარაუდოდ, ტროგლოდიტების კანიბალური ტომი, რომლებიც „მშიერი კაცების ველზე“ ცხოვრობენ. ეს ააქტიურებს იმას, რაც, როგორც ჩანს, თვითმკვლელთა მისიაა — რასელის, პატრიკ უილსონის, მეთიუ ფოქსისა და რიჩარდ ჯენკინსის ხელმძღვანელობით — ტყვეების გადასარჩენად, და ფილმს ფატალისტურ, შიშით სავსე ლაშქრობად აქცევს გარდაუვალი სისასტიკისკენ. და, ოჰ, რა სასტიკია „ძვლის ტომაჰავკი“. ზალერი ნამდვილად საშინელ ნივთებს ფილმის კულმინაციისთვის ინახავს, ​​შესაძლოა იმიტომ, რომ როდესაც იქ მიხვალთ, მან იცის, რომ თქვენ იცით, უკან დასახევი გზა აღარ არის. სწორედ მაშინ ის აჩვენებს ერთ-ერთ ყველაზე საშინლად შემზარავ მკვლელობას, რაც ალბათ ადამიანებს კინემატოგრაფიაში უნახავთ, რითაც წარმატებით ახდენს გადასვლას რომანტიკული ვესტერნიდან ჰიპერ-ძალადობრივ კანიბალურ ექსპლოატაციურ საშინელებათა ფილმად. გასაოცარია, თუ რამდენად ადვილია „მილიონ დოლარიანი გოგონას“ ყურება ნეტარად ისე, რომ არ იცოდეთ დამანგრეველი ტრაგედიის შესახებ, რომელიც სინამდვილეში განსაზღვრავს იმას, რაც, ერთი შეხედვით, მტკიცე, კლასიკური ჰოლივუდური აუტსაიდერის სპორტული დრამაა. ფილმი თავისი დროის ორ მესამედს თქვენთვის მოსალოდნელი ტრაექტორიის მიხედვით ვითარდება, შემდეგ კი ისე მკვეთრად გადაუხვევს სრულ უბედურებაში, რომ სცენარისტ-რეჟისორ-მსახიობ კლინტ ისტვუდს დამატებითი ძალისხმევა დასჭირდა Warner Bros-ის ხელმძღვანელების დასარწმუნებლად, რომ პროექტისთვის მწვანე შუქი აენთოთ. იმ აღმასრულებელი დირექტორის სამართლიანობისთვის უნდა აღინიშნოს, რომ „მილიონ დოლარიანი გოგონა“ არის ერთგვარი „ანტი-მაყურებლის მოწონების“ ფილმი, მიუხედავად იმისა, რომ ის შთამაგონებელ ისტორიად იყო გაყიდული, მოყვარული სპორტსმენის შესახებ, რომელიც წინააღმდეგობებს უმკლავდება და რომელიც იდეალური იქნებოდა 2003 წლის სადღესასწაულო სეზონისთვის. ისეთი ამბის დაწერა, რომელშიც სპორტსმენი, დამწყები მოკრივე, რომელსაც ჰილარი სუონკი თამაშობს, სიკვდილს ევედრება, რადგან საავადმყოფოს საწოლში ქრება მას შემდეგ, რაც სასტიკ დარტყმას მიიღებს და ოთხივე კიდურით დაავადდება, არ არის აუცილებლად გამიზნული ვარდისფერი (ბედნიერი) დასასრულისთვის.