თემა, რომელსაც აქ განვიხილავთ, შემაშფოთებელი ფილმებია. ფილმს შეუძლია იყოს შემაშფოთებელი ისე, რომ აუცილებლად საშინელებათა ჟანრის არ მიეკუთვნებოდეს (მაგალითად, „ატორქსტრირებული“ (Whiplash) ან „გაუთლელი ძვირფასი ქვები“ (Uncut Gems), სავარაუდოდ), თუმცა ყველაზე შემაშფოთებელი ფილმები, როგორც წესი, სწორედ საშინელებათა ჟანრის ნამუშევრებია. აქ გარკვეული სუბიექტურობაა ჩართული, ისევე როგორც ყოველთვის ხდება, როდესაც ვსაუბრობთ ყველა დროის ყველაზე საშინელ ფილმებზე, რადგან სხვადასხვა ადამიანისთვის სხვადასხვა რამ არის შემზარავი. ეს ერთგვარი თავდაცვაა იმის სათქმელად, რომ შესაძლოა, არ დაეთანხმოთ ქვემოთ მოყვანილ არჩევანს. შესაძლოა, ყველა მათგანი ნანახი გაქვთ და უმეტესობამ არც ისე შეგაშფოთათ, რაც სრულიად ნორმალურია. თუმცა, თუ არცერთი არ გინახავთ და ეძებთ ისეთ ფილმს, რომელიც ნამდვილად კანქვეშ შეგიძვრებათ, ქვემოთ მოცემულ ფილმებზე უარესის ნახვა ნამდვილად შეიძლება. თუ „ქიურის“ (Cure) ყურებას დაიწყებთ, როგორც ბიოგრაფიული ფილმის, ცნობილი ინგლისური პოსტ-პანკ/როკ ჯგუფის შესახებ, სავარაუდოდ, იმედგაცრუებული დარჩებით. მაგრამ თუ დაელოდებით დანაშაულისა და საშინელებათა ჟანრების გამაოგნებელ ნაზავს, მაშინ ალბათ კმაყოფილი დარჩებით. ან შეშინებული. კმაყოფილი იქნებით, რომ შეშინდით. ფილმი მოგვითხრობს დეტექტივზე, რომელიც იაპონიაში მკვლელობების სერიას იძიებს და გარკვეულ მომენტში მოვლენები უცნაურად ვითარდება. „ქიური“ მართლაც თავისი ტემპით მიედინება, და ეს ტემპი სწრაფი არ არის, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ყველაფერი ღირს. ეს არის ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანი, რომელიც ადასტურებს აზრს, რომ კინოს სამყაროში ცოტა რამ თუ სჯობს ნელ-ნელა განვითარებად ფილმს (slow-burn), რომელიც არასოდეს მოქმედებს მაყურებელზე უარყოფითად (ანუ არ არის მოსაწყენი). „ქიური“ მართლაც თავისი ტემპით მიედინება, და ეს ტემპი სწრაფი არ არის, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ყველაფერი ღირს. გზადაგზა უამრავი საიდუმლოებაა მოსაფიქრებელი და ატმოსფერო – შესაგუებელი. არსებობს სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმები, რომლებიც მიზნად ისახავს აღგზნებასა და გართობას, და შემდეგ ზოგიერთი, რომლებიც უფრო მეტად გაფიქრებინებთ საკითხებზე ან იწვევს უარყოფით/შემაშფოთებელ ემოციებს. თუ ნახავთ „ბუზს“ (The Fly), ორივეს მცირე დოზას მიიღებთ. ეს ხდება ხოლმე. მაგრამ თუ ეძებთ რაღაც უფრო შემაშფოთებელს და სასოწარკვეთილს, რაც ტრადიციული გაგებით გასართობი არ არის, მაშინ ყოველთვის შეგიძლიათ ნახოთ „წამები“ (Seconds). ეს ფილმი არის პროცედურაზე, რომელიც ადამიანებს სიკვდილის გაყალბების და შემდეგ სხვა ადამიანის იდენტობის მიღების საშუალებას აძლევს, თუკი მათ სურთ სრულად გათავისუფლდნენ იმ ცხოვრებისგან, რომლითაც მანამდე ცხოვრობდნენ. ბუნებრივია, ამას ფსიქოლოგიური შედეგები მოსდევს და „წამები“ ამას მეთოდურად და ისეთი ინტენსივობით ასახავს, რაც საკმაოდ გასაოცარია იმ ფილმისთვის, რომელიც ამ სტატიის დაწერის დროს უკვე 60(!) წლისაა. „ანგსტი“ (Angst) ყველაფერს ძალიან მარტივად და პირდაპირ გადმოსცემს, რადგან ის არის კაცზე, რომელიც ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ მალევე მკვლელობების სერიას იწყებს. თუ „ანგსტის“ მიმართ არასერიოზული დამოკიდებულება გექნებოდათ, მას შეძლებდით სახლში შეჭრის თემატიკის (home invasion) საშინელებათა ფილმებთან ერთად განგეხილათ, მაგრამ ის გაცილებით უკეთესია, ვიდრე თითქმის ნებისმიერი სხვა ფილმი ამ ქვეჟანრიდან. და, რაც მთავარია, გაცილებით უფრო შემაშფოთებელი. იმის ცოდნამ, თუ რა მოხდება და როდის მოხდება, არ ამცირებს იმ მოვლენების ზემოქმედებას. არც თუ ისე ბევრი ფილმი უახლოვდება ისეთ შეგრძნებას, როგორც ცელულოიდური კოშმარები, და ამ ყოველივე ქების ფონზე, მაცდურია „ანგსტი“ შეუფასებელ და დავიწყებულ ფილმად მოვიხსენიოთ. თუმცა, ამავე დროს, გასაგებია, თუ ზოგიერთს მოუნდება თავი აარიდოს ისეთ ფილმს, რომელიც ასეთი მძაფრი და დამამშფოთებელია. ისევე, როგორც „ანგსტი“ ტექნიკურად მარტივია სერიული მკვლელისა და სახლში შეჭრის თემატიკის გამო, „გაუჩინარება“ (The Vanishing) ტექნიკურად მხოლოდ გაუჩინარებულ ადამიანზეა და შემდგომ კოშმარზე, რომელიც მათ პოვნას - შესაძლოა, უშედეგოდ - ცდილობს. ის, სავარაუდოდ, უფრო მისტიკური/ფსიქოლოგიური თრილერია, მაგრამ საშინელებათა ელემენტები სულ უფრო და უფრო იპარება შიგნით, რადგან გამტაცებელი თითქოს კონტაქტს ამყარებს მაძიებელთან. შფოთვის შეგრძნება შემაშფოთებელ გრძნობას უტოლდება აშკარა მიზეზების გამო, ამიტომ „გაუჩინარება“ აქ არის წარმოდგენილი და თანაბრად იმსახურებს განხილვას ყველაზე ინტენსიური საშინელებათა, თრილერის ან მისტიკური ფილმების ნებისმიერ რეიტინგში. თუ გსურთ, რომ თითქმის ორი საათის განმავლობაში თავი პარანოიდულად და მოუსვენრად იგრძნოთ, „გაუჩინარება“ – უკეთესობისკენ თუ უარესობისკენ – თქვენს გვერდით იქნება. არსებობს სტივენ კინგის ადაპტაციები, რომლებიც აუმჯობესებენ ორიგინალს, და სტივენ კინგის ადაპტაციები, რომლებიც ჩამორჩებიან წყაროს მასალას. და შემდეგ არის ადაპტაციები, როგორიცაა „ნათება“ (The Shining), რომელიც ადამიანებს სხვადასხვაგვარად ყოფს. შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს კარგი ფილმია, მაგრამ ცუდი ადაპტაცია, ან საინტერესო და ღირებული გადამუშავება, ან ცუდი ფილმი, რომელიც ცუდ წიგნზეა დაფუძნებული (კარგი, თქვენ ალბათ არ ხართ ამ უკანასკნელთა რიგებში, მაგრამ შესაძლოა ზოგიერთი ადამიანი ასე ფიქრობს). თუმცა, დებატები და წიგნი განზე გადავდოთ, როგორია „ნათება“ ფილმად? კარგია! და შემზარავია. ასეც უნდა იყოს, რადგან მას თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე საშინელი ფილმის რეპუტაცია აქვს და ნამდვილად ამართლებს მოლოდინს, ერთდროულად მოქმედებს, როგორც შესანიშნავი ფსიქოლოგიური და ზებუნებრივი საშინელებათა ფილმი. სტენლი კუბრიკმა გადაიღო და მან ნამდვილად იცოდა რას აკეთებდა თავისი კარიერის ამ ეტაპზე, არა? ეს შთამბეჭდავია...