ვფიქრობ, არსებობს ადამიანების მინიმუმ ერთი თაობა, რომელმაც შესაძლოა ვერ შეაფასოს, თუ რაოდენ დიდი ძალა იყო ელვის პრესლი თავისი აყვავების პერიოდში. ხალხი მას ან თავისთავად თვლის, ან – უარესი – არასწორად ესმის, თუ ვინ იყო ის ზუსტად. თუ ვინმეს მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი პრესლის მემკვიდრეობის შენარჩუნება 21-ე საუკუნეში, ეს ბაზ ლურმანია, რომელიც მისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისი“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, როკ-ენ-როლის მეფისადმი კიდევ ერთი მიძღვნით ბრუნდება: „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“. ეს ფილმი აკეთებს იმას, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო – ის ნათელს ჰფენს, თუ რამდენად ელექტრიფიცირებული სასცენო ქარიზმა ჰქონდა მას თავის დროზე. ირონიულია იმის გაფიქრება, რომ მისი თეძოების მოძრაობა იმდენად საკამათო იყო, რომ ედ სალივანის შოუში მისი ადრეული გამოსვლებისას, მას მხოლოდ წელიდან ზემოთ იღებდნენ, რადგან მიაჩნდათ, რომ ის მოზარდებს ყველგან ისტერიაში ჩააგდებდა. ოჰ, რა უდანაშაულო დრო იყო ეს! თუმცა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან მისი ადრეული გამოსვლების, ან მისი საკულტო ’68 წლის ქამბექ სპეშალის პრიზმიდან ხდება. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეული კი, ლას-ვეგასის რეზიდენციამ მოიცვა, რაც მას სამუდამოდ აკავშირებს ამ ქალაქთან. როდესაც ამ პერიოდზე ვფიქრობთ, თვალწინ გვედგება დაბერებული ელვისი, რომელიც დაღმასვლას განიცდის, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, მისი რეზიდენციის მინიმუმ პირველი რამდენიმე წლის დადგენას, როგორც საკულტო კულტურულ ქვაკუთხედს – ახლა უკვდავყოფილია ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, კადრები ისე საფუძვლიანად არის აღდგენილი, თითქოს მისი შოუები გადაღებული იყო ვინტაჟურ 70მმ ფირზე. მართლაც, ამ ფილმის ყურება გიგანტურ IMAX ეკრანზე ნამდვილი სიამოვნება იყო და ამას ვამბობ, როგორც ადამიანი, რომელიც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე მის მიმართ პატივისცემა მაქვს, მაგრამ ჩემი ხედვა მის შესახებ შეღებილი იყო იმ გაუთავებელი საშინელი ფილმების სერიით (თუმცა რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა, როცა მე ვიზრდებოდი. ჩემი მშობლები ორივე „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ამიტომ ის მე მათთან შედარებით მოძველებულად მეჩვენებოდა. თუმცა, მე წამოვედი ელვისის, როგორც შემსრულებლის, ახალი შეფასებით, რადგან ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და განსაცვიფრებელი სიცხადით აღდგენილი კადრები თამაშის შემცვლელი აღმოჩნდა. ეს ფილმი არ არის ტრადიციული დოკუმენტური ფილმი. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერაზე გაშლილი ინტერვიუ გამოიყენება კომენტარად ფილმის დიდ ნაწილში, აქცენტი კეთდება იმაზე, თუ როგორ აწყობდა ელვისი რეზიდენციის შოუს და როგორ, ყოველ შემთხვევაში თავიდან, მან მას ახალი სიცოცხლე შესძინა, როგორც შემსრულებელს. პრესლი იმაზე მეტად თვითკრიტიკული აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოიდგენდით, აღიარებს, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია იმის ხილვა, თუ როგორ რეპეტიციებს გადის ის თავის ბენდთან ერთად, ქმნის ახალ სიმღერებს და საბოლოოდ ასრულებს მათ. თქვენ გრძნობთ, როგორი უნდა ყოფილიყო ის თანამშრომლობისას — ხუმრობდა ბენდთან, იყო ფლირტაობდა, მაგრამ ასევე საკმაოდ თავაზიანი და პატივისმცემელი თავისი შავკანიანი ქალი ბექ-ვოკალისტების ჯგუფის მიმართ. თქვენ ასევე გრძნობთ, თუ როგორ კვებავდა მას სცენაზე ბრბოს სიყვარული. მისი მიმდინარე კომენტარები შოუების განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, ის ძლივს ახერხებს სიმღერის დასრულებას ისე, რომ ბუნებრივად არ იხუმროს ან მოყვეს ამბავი. ასეთი უნდა ყოფილიყო ის, და ლურმანი გვაძლევს საშუალებას დავაფასოთ, თუ რამდენად ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები თავის საუკეთესო მომენტებში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ენერგიულად ასრულებს „Burning Love“-ს, „Suspicious Minds“-ს და ზოგიერთ პოპულარულ ქავერ-ვერსიასაც კი. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა „ბითლზისა“ და ბობ დილანის შემოქმედების მიმართ. ბევრი მას ასევე მიიჩნევს არსებითად კონსერვატორ ფიგურად, მაგრამ ლურმანი ამას ეწინააღმდეგება, წარმოაჩენს მას იმაზე უფრო წინმსწრებად, ვიდრე შეიძლება წარმოვიდგინოთ, თავისი ოდაით ქალაქის ცხოვრებისადმი, „In the Ghetto“-თი და იმით, თუ როგორ პატივისცემით ერიდება პოლიტიკურ კითხვებს. რა თქმა უნდა, ის არასოდეს იკავებს ნამდვილ პოზიციას იმ თემებზე, რომლებიც შესაძლოა მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი ყოფილიყო, მაგრამ არც არავის ადანაშაულებს – ის თავს წარმოაჩენს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკა – იმედია – ყველასთვის მუშაობს. მართალია, ლურმანი, როგორც ჩანს, მართლაც უპირისპირდება მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას აკრიტიკებს. მისი გმირის თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის – ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის გადაჭარბებული, დემონური შესრულება ფილმში). მაგრამ ძნელია არ ჩაერთო კადრებში. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ მსოფლიოს უდიდესი ელვისის ფანი, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული განათლება მისი, როგორც შემსრულებლის ძალის შესახებ და ახალი შეფასება მისი მუსიკისთვის. ამდენად, ეს არის ფილმი, რომლის ნახვაც ნამდვილად ღირს. ის უდავო არჩევანია ელვისის ფანისთვის, მაგრამ მაშინაც კი, თუ თქვენ ელვისის დილეტანტი ხართ, როგორც მე, სცადეთ. გასაოცარია.