როდესაც არასაწყისად კინოფილმისთვის შექმნილი ნაწარმოების ადაპტაციას უყურებთ, იცით, რომ მასში განსხვავებები იქნება. წიგნების კინოადაპტაციები გამოტოვებს ყოველგვარ ზედმეტ აღწერილობით პროზას და მას ვიზუალური ხედებით ანაცვლებს. პიესების ადაპტაციები სცენას შლის და მსახიობებს სამგანზომილებიან დეკორაციებში გადაადგილების საშუალებას აძლევს. მიუზიკლების ადაპტაციები, უკეთესად თუ უარესად, თითქმის ყოველთვის შეიცავს ერთ ან ორ ორიგინალურ სიმღერას, რომელიც სპეციალურად ფილმისთვის დაიწერა. ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ეს ფენომენი თითქმის ყოველთვის ოსკარის ნომინაციის მოპოვების მცდელობაა. არამიუზიკლებიც კი აერთიანებენ ორიგინალურ პოპ სიმღერებს ან ბალადებს, როგორც წესი, ტიტრების დროს, რათა აკადემიის ამომრჩევლებს განსახილველად გაუგზავნონ. „მაგრამ კინომიუზიკლებს ხომ უკვე აქვთ სიმღერები!“ – აღნიშნავთ თქვენ! და მართლაც, მაგრამ არცერთი ეს სიმღერა არ იქნება დაჯილდოებაზე განსახილველად დასაშვები. მხოლოდ ორიგინალური. ამიტომ ყველა ამ ფილმმა უნდა მოძებნოს გზა, რომ დაამატოს სიმღერა, რომელიც მანამდე არ არსებობდა. ზოგჯერ ეს დამატებები ორგანულად ერწყმის ფილმს. „Maybe This Time“ და „Mein Herr“, „კაბარეს“ ორი ყველაზე საკულტო ნომერი, 1972 წლის კინოვერსიისთვის დაემატა. „Hopelessly Devoted to You“ და „You’re the One That I Want“ „ბრიოლინში“ (Grease) 1978 წლის ფილმამდე არ ყოფილა. თუმცა, ხშირ შემთხვევაში, დამატებული სიმღერები თვალში საცემია, განსაკუთრებით კი გულმოდგინე ფანებისთვის. ერთ-ერთი კრიტერიუმი იმის შესაფასებლად, კარგია თუ არა დამატებული სიმღერა, არის ის, ჩაერთო თუ არა ის სცენური ვერსიის შემდგომ დადგმებში. ამ სიაში შემავალი საშინელი ორიგინალური კინომიუზიკლის სიმღერებიდან თითქმის არცერთი არ ჩაერთო. გალერეის კრედიტი: ემა სტეფანსკი