არგენტინელი რეჟისორის, მარტინ მაურეგის საშინელებათა თრილერში „გიჟი მოხუცი ქალი“ ნამდვილად არის მოხუცი ქალი. არის თუ არა ის გიჟი, თუ საშინელებათა ფილმების დონის დისოციაციით იტანჯება, რაც არგენტინის „ბინძურ ომში“ აქვს სათავეს, ეს კითხვა ფილმში გამომწვევად ისმება და შემდეგ უპასუხოდ რჩება. ამის ნაცვლად, მაურეგი გვთავაზობს საკმაოდ უსაფრთხო და ნაცნობ ვერსიას „ტანჯვის პორნო“ ჟანრისთვის დამახასიათებელი ელემენტებისა, როგორიცაა „ხერხი“, მაგრამ ფსიქოლოგიური თამაშის ნაკლებობით და იუმორით, რომელიც მთლად არ ჯდება კონტექსტში. ფილმის საუკეთესო იარაღი არ არის ელექტრო საჭრელი დანა, რომელიც ზომიერად შემზარავად გამოიყენება; ეს არის ქალი, რომელიც მას ფლობს. კარმენ მაურა ჩრდილოეთ ამერიკაში ნაკლებად ცნობილია, მაგრამ ის პედრო ალმოდოვარის მრავალი ფილმის, მათ შორის 2006 წლის „ვოლვერის“ (Volver), წარმატებული ვარსკვლავია, რისთვისაც კანის კინოფესტივალზე საუკეთესო მსახიობი ქალის ჯილდო მოიპოვა. ალისიას, დემენციით დაავადებული მთავარი გმირის, როლში ის „გიჟი მოხუცი ქალის“ ყველა სცენაში წინა პლანზეა, და მიუხედავად იმისა, რომ 80 წლის ესპანელი ხატი ეშმაკურ და ნიუანსირებულ შესრულებას გვთავაზობს, ის ამ ფილმის მიერ შემოთავაზებულზე უფრო მნიშვნელოვან ყურადღებას იმსახურებს. მაურეგის სცენარი საშინლად მორცხვია წარსული პოლიტიკური გარემოებების მიმართ, რომლებიც, როგორც ჩანს, ალისიას საშიში ფსიქიკური მდგომარეობის საფუძველია. მაგრამ მაშინაც კი, თუ ის „სიკვდილი და ქალწულის“ პირდაპირ საშინელებათა ვერსიას არ ქმნის, მაურა მაინც ხელმძღვანელობს ფილმს, როგორც პერსონაჟი, რომელიც თავდაპირველად მტკივნეულად უხეშად ეჩვენება ყველას, ვისაც მოუწია ასაკოვანი მშობლის დაუძლურებასთან გამკლავება. ფილმის პერსპექტიულ საწყის სცენაში, ალისიას ქალიშვილი ლაურა (აგუსტინა ლიენდო) ხედავს, რომ მისი მოგზაურობა განუწყვეტლივ წყდება დედის უწყვეტი სატელეფონო ზარებით. ლაურას გაღიზიანება გულისტკენად იქცევა, როდესაც ალისია სამჯერ ითხოვს ერთი და იგივე ალფახორეს რეცეპტს, ფიქრობს, რომ მისი საჭმელი მოწამლულია და საუბრობს სეზარზე, მოძალადე ყოფილ ქმარზე, რომელიც მას არასდროს ჰყოლია. დედა ასევე უცნაურად არაფერს იცის თავისი დაკარგული მომვლელის შესახებ, ამიტომ ლაურა სასოწარკვეთილი ურეკავს თავის ყოფილ შეყვარებულს, პედროს (დანიელ ჰენდლერი) და სთხოვს მას, შეამოწმოს ალისია და დარწმუნდეს, რომ ის იღებს წამლებს. მთელი თავისი სწრაფი მოქმედების განმავლობაში, ალისიას ტრავმის ემოციური ლეგიტიმურობა ფილმის სურვილმა შთანთქა, გამხდარიყო „უბედურების“ არგენტინული ვერსია, პრობლემა, რომელიც ძალას იკრებს, როდესაც პედრო ალისიას დანგრეულ, მოჩვენებებით სავსე სახლში მიდის. პროდუქციის დიზაინერი მატიას მარტინესი და ოპერატორი ხულიან აპესტეგია გვთავაზობენ ბაროკოს სტილის ინტერიერებს, რომლებიც უფრო ალისიას ფსიქიკური მდგომარეობის თეატრალურ სარკეს ჰგავს, ვიდრე ნამდვილ სახლს. მისი მოშლილი ფსიქიკა აშკარა ხდება, როდესაც სენილური ალისია პედროს სეზარში ერევა, თავში ურტყამს და შემდეგ სკამზე აბამს. თუმცა, რობ რეინერის ოსკაროსან კლასიკაში პოლ შელდონთან შედარებით, პედრო გვანებებს იმით, რომ ძალიან სუსტ რიტორიკულ ბრძოლას აჩაღებს თავისი მომტაცებლის წინააღმდეგ. მართლაც, ის დიდად არ უპირისპირდება ალისიას, როდესაც ეს უკანასკნელი იხსენებს თავის სადომაზოხისტურ ურთიერთობას იდუმალ სეზართან. ამიტომ, მაურას მოვალეობაა, რომ დისკომფორტში და ვარაუდებში გვამყოფოს, და ის ძალისხმევის გარეშე გადადის ჩვენი თანაგრძნობის გამოწვევასა და შიშების გაღვივებას შორის. ჟანრის მოყვარულები მხოლოდ ზომიერად დაკმაყოფილდებიან შემდგომი სისხლიანი სცენებით, მაგრამ ფილმის გული, რომელიც არასაკმარისად ძლიერად ძგერს, იმ ემოციურ ნაწიბურებშია, რომლებსაც ალისია ხელახლა განიცდის. ერთ მომენტში, ის ირიბად მოიხსენიებს გრისელდა გამბაროს 1986 წლის პიესას „მრისხანე ანტიგონა“ (Antígona Furiosa), რომელიც არგენტინის „ბინძური ომის“ ფონზე ვითარდება, მოგვიანებით კი მწარედ იხსენებს დღეებს, როდესაც „ადამიანები უბრალოდ ქრებოდნენ“. მაგრამ რადგან მაურეგი ალისიას სრულად გამოხატვის საშუალებას არ აძლევს, ეს მინიშნებები არასოდეს ქმნის უფრო ფართო აზრს არგენტინის სასტიკ წარსულზე. ალისიას სადისტური თამაშიც კი „მართალია თუ მცდარი“, რომელიც მიზნად ისახავს მისი ადრეული წლების ტრაგიკული ისტორიის გამოვლენას, ჩვენთვის ისეთივე დამაბნეველია, როგორც პედროსთვის. ამიტომ, რაც არ უნდა ეცადოს მაურა, ჩვენ არ ვგრძნობთ არც მწუხარებას და არც სიბრალულს ალისიას მიმართ; მისი საბოლოო მიზანი ფილმის სახელწოდების გამართლებაა. მაურეგი რამდენიმე ტონს აერთიანებს ისე, რომ „გიჟ მოხუც ქალს“ არ აძლევს საშუალებას, მართლაც მჭიდროდ მოეკიდოს მაყურებელს. ის არამდგრადია, როდესაც იუმორს საკუთარი მიზნებისთვის იყენებს, და არა დაძაბულობის შესამსუბუქებლად, როგორც მაშინ, როდესაც ალისია ხვდება, რომ პედროს თითს ვერ მოაჭრის ელექტრო საჭრელი დანით, რადგან მას გამაგრძელებელი სადენი სჭირდება. სისხლისღვრა შედარებით ზომიერია, რადგან მაურეგი ძირითადად ცდილობს, რომ გვაფიქრებინოს, რამდენად „გიჟი“ გახდება ეს მოხუცი ქალი. რადგან მჭიდროდ მიჯაჭვულ პედროს დიდად არაფრის გაკეთება არ შეუძლია თავის გადასარჩენად, გარდა ფეხის გამოყენებისა, ალისია თავისუფალია, რომ აწამოს ის ფიზიკურად, გონებრივად და – სცენაში, რომელიც არ მოხვდება კარმენ მაურას არცერთ საიუბილეო ვიდეოში – სექსუალურად. იმის ნაცვლად, რომ საშინელებათა ჟანრის კლიშეები გამოეყენებინა არგენტინის ისტორიის სახიფათო პერიოდიდან გამომდინარე თაობათა ტრავმის განსახილველად, „გიჟი მოხუცი ქალი“ ნაკლებად საინტერესო გზას ირჩევს, რომელიც მხოლოდ ხანმოკლე მომენტებში აკმაყოფილებს მაყურებელს. ფილმს მაურა ზიდავს, რომელიც მთელი ძალით ცდილობს ტკივილი, ბრაზი და სიგიჟე ერთ პერსონაჟში გააერთიანოს. ალისია იმსახურებს თავისი წყენის სათანადო გამოხატვას, რომლებსაც მაურეგი ჩურჩულით გადმოსცემს, მაშინ როდესაც ყვირილი უფრო კათარზისული იქნებოდა აუდიტორიისთვის და შესაძლოა არგენტინელი ხალხისთვისაც კი. გვინდა მოვისმინოთ თქვენი აზრი! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები კომენტარებში.