რამდენად დიდხანს შეიძლება გაგრძელდეს ფილმი, სანამ არ დავიწყებთ კითხვას, თუ რას ვაკეთებთ ჩვენი დროითა და ფულით? ამ კვირის დასაწყისში Amazon MGM Studios-მა გამოაცხადა, რომ რაიან გოსლინგის ახალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი, „პროექტი ჰეილ მერი“ (Project Hail Mary), 156 წუთი გაგრძელდებოდა! ეს ორნახევარ საათზე მეტია! მიუხედავად იმისა, რომ ენდი უაირის კოსმოსურ-სათავგადასავლო ეპოსი არ წამიკითხავს, ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში წიგნის მაღაზიებში არაერთხელ შემხვედრია. ახალ წელს წიგნების ყიდვის პრობლემა გამიჩნდა, მაგრამ ეს საქმეს არ ეხება. უაირის რომანი, ფორმატის მიხედვით, 476 გვერდია. ნუთუ ვერ ვიპოვით გზას, რომ ფილ ლორდისა და კრისტოფერ მილერის ადაპტაცია უფრო მისაღები ხანგრძლივობის იყოს? ისეთი, რომელიც არ გამოსცდის ჩვენი თირკმელებისა და ADHD-ით დაზიანებული ყურადღების კონცენტრაციის უნარს? ყოველ შემთხვევაში, „პროექტი ჰეილ მერი“ მხოლოდ ერთი საფეხურია ჩემი ნამდვილი შეშფოთებისკენ მიმავალ გზაზე: „გაბერილობა“/ზედმეტი ხანგრძლივობა. ჩემს დროს, ფილმები საშუალოდ 90 წუთი იყო. ან, თუ ეს ბლოკბასტერი იყო, 100-დან 120 წუთამდე. გამონაკლისები, რა თქმა უნდა, იყო, მაგრამ ამიტომაც ვთქვი საშუალო. იქნება ეს სიუჟეტის არჩევანის, მხატვრული ხედვის თუ მთელი სცენის სამონტაჟო მაგიდაზე დატოვების გამო, 80-იანი და 90-იანი წლების კინორეჟისორები ხშირად უარს ამბობდნენ თავიანთ საყვარელ სცენებზე იმ მიზნით, რომ მათი ფილმი მოხვედრილიყო „ოპტიმალურ არეალში“ ან „ოქროს შუალედში“. შეგიძლიათ საათის გასწორება ფილმის მიხედვით, რომელიც საათნახევარზე მეტ ხანს არ გაგრძელდებოდა, და კინოთეატრშიც ნაკლები რეკლამა და მომავალი პრემიერების ანონსი იყო. დღეს, თუ გსურთ, რომ კინოთეატრში ისეთ ფილმს დაესწროთ, როგორიცაა „პროექტი ჰეილ მერი“, თქვენი განრიგი უნდა გაწმინდოთ. შეგიძლიათ დაგეგმოთ თქვენი მოსვლა ისე, რომ ფილმი დაიწყოს ზუსტად მაშინ, როცა ადგილს დაიკავებთ, მაგრამ წარმატებებს გისურვებთ. არავინ იცის, რამდენ ხანს დასჭირდება საჭმლის ყიდვა, ადგილის დაკავება და იგივე მანქანისა და მედიკამენტების რეკლამების ატანა. ოჰ, და არ დაგავიწყდეთ დრო დატოვოთ გონიერი პოპკორნის გაუგებარი თავგადასავლებისთვისაც, რომელსაც სურს, კინოთეატრის მიერ დამტკიცებული საკრედიტო ბარათის შეთავაზებით კიდევ უფრო მეტ ვალში ჩაგაგდოთ. შემიძლია დიდხანს ვილაპარაკო იმაზე, თუ როგორ აგრძელებს ფილმების „გაბერილობა“ კინოში სიარულის გამოცდილებას საგანგაშო პროპორციებით, მაგრამ შესაძლოა, დროა მოვისმინოთ მეორე მხარის აზრიც. „ტენეტისა“ და „ოდისეის“ რეჟისორის, კრისტოფერ ნოლანის თქმით, ახალგაზრდა მაყურებლებს სურთ უფრო გრძელი, შინაარსიანი ფილმები, ურჩევნიათ გადაიხადონ არსებითი გამოცდილებისთვის, ვიდრე სწრაფი, ზედაპირულისთვის. ნოლანი სტუდიებს მოუწოდებს, „ენდონ აუდიტორიას“ და სთხოვს, არ აიძულონ კინორეჟისორები, შეასწორონ თავიანთი პროექტები მაყურებლის შერჩეული წევრების აღქმული ჩვევების საფუძველზე. ნოლანი ასევე ფიქრობს, რომ ტელევიზია არის „კინემატოგრაფიული გამოცდილების კორუფციის“ მიზეზი, ამბობს რა, რომ ტელევიზია დიდად ეყრდნობა დიალოგს, ვიდრე ატმოსფეროსა და ხმის მეშვეობით კომუნიკაციას. მაშინაც კი, თუ ფილმები მხედველობისა და ბგერის კომბინაციაა, ნოლანი ამტკიცებს, რომ კინო, უპირველეს ყოვლისა, ვიზუალური მედიუმია. კინორეჟისორის მოვალეობაა მაყურებლის ხელოვნების საშუალებით სამყაროში შეყვანა. შესაძლებელია, რომ დიდ სიმაღლეებს ვერ მივაღწიოთ გაფართოებული ხანგრძლივობის გარეშე, რაც საჭიროა სამყაროებისა და პერსონაჟების შესაქმნელად. აქ ბატონ ნოლანთან კამათისთვის არ ვარ. მან ინდუსტრიის შესახებ ჩემზე ბევრად მეტი იცის. მიუხედავად ამისა, მაინტერესებს, ხომ არ ბუნდოვნებს კინოს რომანტიკა მის აღქმას იმის შესახებ, თუ როგორ იღებს და ერთვება აუდიტორია კინემატოგრაფში თანამედროვე ეპოქაში. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც თითქმის ყველას აქვს სმარტფონი, ინფორმაციისა და გართობის ერთი შეხედვით უსასრულო წყარო ღილაკის დაჭერით. ზოგისთვის, როგორც კი მოქმედებაში პაუზა ჩნდება, ან ფილმის სიუჟეტი საკმარისად სწრაფად არ ვითარდება, დგება დრო, ამოიღოს ტელეფონი, ითამაშოს Arrows-ი (მოძებნეთ, სახალისოა) ან „დუმ სქროლინგით“ დაკავდეს სოციალურ მედიაში. თუ ფილმი ჩვენს ყურადღებას ვერ იპყრობს, არსებობს მოწყობილობა, რომელიც მოგვცემს დოფამინს, რისკენაც მივისწრაფვით, სანამ საქმე კვლავ არ დაიძვრება. დიახ, ტელეფონები კინოთეატრებში აკრძალულია, მაგრამ რადგან სულ უფრო მეტი ადამიანი ირჩევს ფილმების სახლში სტრიმინგს, სმარტ მოწყობილობის მიერ ფილმზე გამარჯვების ალბათობა იზრდება. რაც მეტია ფილმში „გაბერილობა“/ზედმეტი ხანგრძლივობა, მით მეტია აუდიტორიისთვის ყურადღების გადატანის შესაძლებლობა. დავუბრუნდეთ მთავარ თემას, ჰოლივუდში „გაბერილობის“ კიდევ ერთ მაგალითს მოვიყვან. „პროექტ ჰეილ მერის“ (რომელიც, სხვათა შორის, გასაოცრად გამოიყურება) არ უნდა მივცეთ უფლება, რომ მთელი ყურადღება მიიქციოს. ამის ნაცვლად, მოდით, ყურადღება გავამახვილოთ ჯონ მ. ჩუს „ვიკედის“ ფილმებზე. ჩუს „ოზის ჯადოქრის“ შთაგონებით შექმნილი ეპოსი არის სამსაათიანი ბროდვეის მიუზიკლის ადაპტაცია. ამის გათვალისწინებით, სჭირდებოდა თუ არა ამ ისტორიის თეატრალურ ვერსიას ორ სამსაათიან ფილმად გაყოფა? დარწმუნებული ვარ, ჩუს აქვს თავისი მიზეზები ფენტეზი სათავგადასავლო ფილმის ორ ნაწილად წარდგენისთვის. თუმცა, ვერ ვიკავებ თავს და ვფიქრობ, ხომ არ სურდა „უნივერსალს“ ორი ფილმი მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით, მოკლე და ზუსტი თხრობის დავიწყებით. ამ სიტყვების წერისასაც კი მესმის თქვენი წუწუნი: „აბა რა!“. ვიცი. მესმის. მიუხედავად ამისა, ვერ მოვაშორებდით ერთ ან ორ სიმღერას (აღიარეთ, „ვიკედი: სიკეთისთვის“ ზოგიერთი სიმღერა არ არის ჰიტი), რათა საერთო გამოცდილებაში „გაბერილობა“ შეგვემცირებინა? არ ვაპირებ მოვიტყუო, თითქოს ამ „პრობლემაზე“ რაიმე პასუხი მაქვს. არ ვაპირებ კინორეჟისორს ვუთხრა, რა გააკეთოს თავის პროექტთან დაკავშირებით, არც შემოქმედებით ნამუშევრებში მინდა ხელი შევუშალო. შესაძლოა, გამოსავალი...