კინოს ისტორიაში შექმნილი ყველაზე სისხლიანი და გორული ფილმები

გიყვართ სისხლი? ძალადობა? ბუნების უცნაურობები? ჩვენ, Arrow in the Head-ში, ყველაფერი ეს გვიყვარს — და ამან შთაგვაგონა, შეგვედგინა ყველა დროის ყველაზე სისხლიანი და გორული ფილმების ეს სია. ზოგიერთი ფილმი აქ მოხვდა თავისი ისტორიული მნიშვნელობის გამო, ზოგი — გადაღებების დროს გამოყენებული ხელოვნური სისხლის რაოდენობის გამო, და ყველა მათგანი საკმაოდ არეული და შემზარავია. დავიწყოთ: აქედან დაიწყო ყველაფერი. 50-იანი წლების ბოლოსა და 60-იანი წლების დასაწყისში, დამოუკიდებელი კინორეჟისორი ჰერშელ გორდონ ლუისი (Herschell Gordon Lewis) და მისი პროდიუსერი პარტნიორი დევიდ ფ. ფრიდმანი (David F. Friedman) ათვალიერებდნენ იმდროინდელ მთავარ ფილმებს, რათა ეპოვათ ის, რისი შეთავაზებაც შეეძლოთ კინომოყვარული საზოგადოებისთვის, რასაც სტუდიები არ აწვდიდნენ. მათ დაიწყეს „შიშველი ლამაზმანების“ სექსპლოიტაციის ფილმებით, რომლებიც აკმაყოფილებდნენ შიშველი სხეულის მოთხოვნას. მას შემდეგ, რაც შენიშნეს, რომ ფილმებში ძალადობა ყოველთვის საკმაოდ ზომიერი და/ან შედარებით უსისხლო იყო, ალფრედ ჰიჩკოკის (Alfred Hitchcock) ბოლოდროინდელ პროტო-სლეშერ ჰიტ „ფსიქო“-შიც (Psycho) კი, მათ გადაწყვიტეს, რომ თავიანთი კარიერის შემდეგ ეტაპზე კინოში გორული სცენები შემოეტანათ, თანაც მკვეთრი ფერებით. ხორცის მაღაზიებიდან შეგროვებული ცხოველების ნაწილებითა და სისხლის ნარევით, რომლის საიდუმლო ინგრედიენტი იყო კაოპექტატი (Kaopectate), ლუისმა და ფრიდმანმა მსოფლიოს „სისხლიანი დღესასწაული“ (Blood Feast) მოუტანეს. ის მოგვითხრობს ქეითერერ ფუად რამსესის (Fuad Ramses) ისტორიას, რომელიც ძველი ეგვიპტური ქალღმერთ იშთარის (Ishtar) თაყვანისმცემელია. 5000 წლის წინ, იშთარის მიმდევრები თავიანთ ღვთაებას ადამიანურ მსხვერპლს სწირავდნენ, ქალწულებს სწირავდნენ მის დასამშვიდებლად და შემდეგ მათ ხორცსა და სისხლს ჭამდნენ. ფუად რამსესს სჯერა, რომ დროა, ძველი წესები დაბრუნდეს. მას შემდეგ, რაც უპრობლემო ქალისთვის ეგვიპტური დღესასწაულის მოსამზადებლად სამუშაო მიიღო, რამსესი მიდის იმ ინგრედიენტების შესაგროვებლად, რაც მას დასჭირდება ტრადიციული დღესასწაულის მოსამზადებლად იშთარის სახელით. ის მისდევს გოგონებს მაიამის ტერიტორიაზე, კლავს ახალგაზრდა ქალებს და ჭრის სხეულის ნაწილებს მსხვერპლებს – ფეხს ერთიდან, ენას მეორისგან, ტვინს, მათრახის ჭრილობებიდან შეგროვებულ სისხლს და ა.შ. ლუისმა ამის შემდეგ კიდევ რამდენიმე სისხლიანი ფილმი გადაიღო, მათ შორის ყველაზე აღსანიშნავია „ორი ათასი მანიაკი!“ (Two Thousand Maniacs!), რითაც გზადაგზა მოიპოვა მეტსახელი „გორის ნათლიმამა“ (the Godfather of Gore). და ყოველ ჯერზე, როცა 1963 წლის შემდეგ სლეშერები მსხვერპლს სისხლიან არეულობას უქმნიან, ამისთვის ჰ. გ. ლუისსა (H.G. Lewis) და ფუად რამსესს უნდა ვუმადლოდეთ. აზიური საშინელებათა ფილმები და კერძოდ იაპონური საშინელებათა ჟანრი უამრავ ისეთ ნამუშევარს მოიცავს, სადაც სისხლი თავისუფლად და შთამბეჭდავად მოედინება. იაპონიიდან გამოსული ერთ-ერთი ყველაზე გორული ფილმია „ტოკიოს გორის პოლიცია“ (Tokyo Gore Police), როგორც ალბათ მისი სათაურიდან მიხვდებოდით. მისი ტრეილერის ერთი სწრაფი ნახვაც კი საკმარისი იქნება, რომ დაარწმუნოთ ყველა, ვისაც გიჟური სისხლისღვრის ყურება უყვარს, დაუყოვნებლივ შეუკვეთოს იგი. ფილმში წარმოდგენილია ყველაზე გიჟური კონცეფციები პერსონაჟების სხეულის მოდიფიკაციების თვალსაზრისით და ზოგიერთი მათგანის მიერ დაღვრილი სისხლის რაოდენობა უბრალოდ ლამაზად გიჟურია. ფილმი სულ რაღაც ორ კვირაში გადაიღეს და გამოყენებული ხელოვნური სისხლის საერთო რაოდენობა უცნობია, მაგრამ ნამდვილად ძალიან ბევრი იყო. ეს ფილმი თითქმის ყველა ასპექტში გადაჭარბებულია და ის მხოლოდ ძალიან სპეციფიკურ აუდიტორიას იზიდავს, მაგრამ ამ ადამიანებისთვის მისი ნახვა ნამდვილი სიამოვნებაა. რეჟისორი იოშიჰირო ნიშიმურა (Yoshihiro Nishimura) უფრო ცნობილია, როგორც მაკიაჟის ეფექტების შემსრულებელი ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „ხორცის ბურთის მანქანა კოდოკუ“ (Meatball Machine Kodoku), „მუტანტი გოგონების რაზმი“ (Mutant Girl Squad) და „ტომის“ სერია (Tomie series) მის ფილმოგრაფიაში. მისი ფილმები გამოირჩევა ბლანტი, წვნიანი და გორული ელემენტებით, ამიტომ მისი სახელის ხსენება ამ ფილმთან დაკავშირებით მხოლოდ კარგ ნიშნად შეიძლება ჩაითვალოს მათთვის, ვისაც ფილმი ჯერ არ უნახავს. მიუხედავად იმისა, უწოდებთ მას „ტვინმკვდარს“ (Braindead) თუ „ცოცხალ მკვდარს“ (Dead-Alive), პიტერ ჯექსონის (Peter Jackson) ეს საშინელებათა კომედია მრავალი საშინელებათა ჟანრის მოყვარულის დიდი ხნის ფავორიტია, როგორც მისი იუმორის გრძნობის, ასევე მთელ ფილმში ნანახი სისხლის, გორისა და პრაქტიკული ეფექტების უზარმაზარი რაოდენობის გამო. მომენტი, როდესაც ყური წვნიანის თასში ვარდება, შეიძლება ფილმის ყველაზე ამაზრზენი სცენა იყოს, მაგრამ ის ნამდვილად არ არის ყველაზე სისხლიანი. კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი გორული სცენაა ის, სადაც მთავარი გმირი ლაიონელი (Lionel), რომელსაც ტიმოთი ბალმი (Timothy Balme) ასრულებს, აწყდება ზომბების ურდოს, რომლებიც განუწყვეტლივ მოდიან და აიძულებენ მას, გამოიყენოს ყველაფერი, რაც შეუძლია მათ სწრაფად მოსაშორებლად. ამ მომენტში ის იღებს თავის სანდო გაზონის სათიბს და უბრალოდ ანადგურებს ზომბების ურდოს, სისხლითა და კიდურებით, რომლებიც ყველა მიმართულებით დაფრინავს. ამბობენ, რომ ფილმის მხოლოდ ფინალურ სცენაში სამასი გალონი ხელოვნური სისხლი გამოიყენეს. და დაფიქრდით, ყველაფერი, რაც ამ ფილმში ხდება, პატარა სუმატრულ ვირთხა-მაიმუნს (Sumatran Rat Monkey) გამოუწვევია. თუკი „ბოროტი მკვდრების“ (Evil Dead) რომელიმე ფილმი ამ სიაში უნდა გამოჩენილიყო, ალბათ მოელოდით, რომ ეს იქნებოდა სემ რეიმის (Sam Raimi) ორიგინალი, თავისი არეული დემონური დნობით, ან „ბოროტი მკვდრები II“ (Evil Dead II), თავისი სისხლის წარღვნით... მაგრამ სინამდვილეში ეს არის 2013 წლის „ბოროტი მკვდრები“, რეჟისორი ფედე ალვარესის (Fede Alvarez) მიერ, რომელიც ფლობს არაოფიციალურ რეკორდს ფილმის გადაღებებზე ოდესმე გამოყენებული ხელოვნური სისხლის უდიდესი რაოდენობისთვის. ალვარესმა ინტერვიუებში განაცხადა, რომ 50 000 გალონი ხელოვნური სისხლი მხოლოდ ფილმის კულმინაციის დროს გამოიყენეს, სადაც სისხლი ფაქტიურად ციდან წვიმს. სხვა მოხსენებების თანახმად, მთლიან ფილმზე გამოყენებული ხელოვნური სისხლის საერთო რაოდენობა 70 000 გალონს შეადგენს. ორიგინალში დაახლოებით 300 გალონი იყო გამოყენებული, ამიტომ კინორეჟისორებმა ნამდვილად გააუმჯობესეს თავიანთი „სისხლის თამაში“ ამ ფილმში.