მიუხედავად იმისა, რომ ყველა რეჟისორი ცდილობს შექმნას გამორჩეული ხელოვნების ნიმუში მინიმალური ხარვეზებით, გარდაუვალია, რომ უდიდეს ფილმებსაც კი ჰქონდეთ რამდენიმე ნაკლი. პირიქით, ბევრი საშინელი ფილმიც კი წარმატებას აღწევს ზოგიერთ ასპექტში, რაც არ არის საკმარისი მათ გადასარჩენად, მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, შეიძლება დადებითად ჩაითვალოს ყურების გამოცდილებისთვის. თუმცა, ზოგიერთი საშინელი ფილმი იმდენად უვარგისია თავისი შესრულებით, რომ მათ არ გააჩნიათ ასეთი გამოსყიდველი თვისებები, ისინი თავიდან ბოლომდე საშინელია. იქნება ეს ბლოკბასტერული კატასტროფები, რომლებიც მუდმივად იმედს გიცრუებენ და ვერ იყენებენ თავიანთ ბიუჯეტს და ნიჭს, თუ ცნობილი დაბალბიუჯეტიანი ფილმები, რომლებიც ფაქტობრივად ინგრევა. ამ საშინელ ფილმებში რაღაც შინაგანად საინტერესო და მიმზიდველია, ისინი მოულოდნელ ხიბლს აღწევენ იმით, რომ მედიუმში აბსოლუტურად უარესები არიან. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მათგანი აღწევს ცნობილ "ისეთი ცუდია, რომ კარგია" სტატუსს, ყველა ეს ფილმი ტკბება კარგი თვისებების სრული არარსებობით. მიუხედავად იმისა, რომ Sony Pictures Animation დღესდღეობით ფართოდ არის პატივცემული Spider-Verse-ის ფილმებზე და KPop Demon Hunters-ზე მუშაობისთვის, "ემოჯი ფილმი" (The Emoji Movie) მახინჯი ლაქაა მათ ფილმოგრაფიაზე. ეს ფილმი ხშირად მიიჩნევა ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე უაზრო და კორპორატიულ ანიმაციურ ფილმად, რომელიც ბოლო ათწლეულის განმავლობაში შექმნილი ოჯახური ფილმებისთვის შესაძლოა ყველაზე ზარმაცი და უსულო კინემატოგრაფიას წარმოადგენს. ფილმი გამოსვლისთანავე მოძველებული და უმწეო იყო, რადგან ცდილობდა ახალგაზრდა თაობის მოხიბვლას უადგილო და მოძველებული მეთოდებით, და ყოველწლიურად უფრო მოძველებული და უხერხული ხდებოდა. მას ფუნდამენტურად არ ესმის, რატომ მოსწონთ ადამიანებს ემოჯების გამოყენება, და იმდენად დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს რაღაცას, რის მიმართაც ცოტას თუ აქვს ასეთი მოვლა ან მიჯაჭვულობა. რამდენიმე წარმოუდგენლად უღიმღამო იუმორთან და ყოველ ნაბიჯზე აშკარა პროდუქტის განთავსებასთან ერთად, ეს არის ისეთი ანიმაციური ფილმი, რომელიც მაყურებელს აქტიურად აგრძნობინებს, რომ სულ უფრო უაზროდ გრძნობს თავს მისი ყურებისას. 80-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და ფართოდ საძულველი ფილმი, ისევე როგორც მთლიანობაში კინემატოგრაფიული უპატიოსნობის ხატი, "მაკი და მე" (Mac and Me) არის სტივენ სპილბერგის "უცხოპლანეტელი E.T."-ის რაც შეიძლება აშკარა და უტიფარი ასლი. მიუხედავად იმისა, რომ "უცხოპლანეტელი E.T." მთელი თავისი დროის განმავლობაში ხიბლითა და კეთილშობილური ენერგიით იყო სავსე, "მაკი და მე"-ის სიუჟეტში ღრმად არასასიამოვნო კოსტიუმების გამოყენება და ბავშვების დაუცველობა მას დამამძიმებელ, ღრმად შემაშფოთებელ სანახაობად აქცევს. მაშინაც კი, თუ უცხოპპლანეტელების დიზაინი არ იქნებოდა 80-იან წლებში შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე მახინჯი რამ, ფილმის უწყვეტი პროდუქტის განთავსების ნაკადი, მათ შორის განსაკუთრებით უცნაური საცეკვაო სცენა McDonald's-ში, მას ზოგჯერ უფრო რეკლამას ამსგავსებს, ვიდრე ნამდვილ საოჯახო ფილმს. ერთადერთი ჭეშმარიტი მემკვიდრეობა, რაც ფილმმა წლების განმავლობაში შეინარჩუნა, არის განმეორებადი ხუმრობა კონან ო'ბრაიენსა და პოლ რუდს შორის მის სხვადასხვა თოქ-შოუებზე. ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური და დამაბნეველი ანთოლოგიური ფილმი, "ფილმი 43" (Movie 43) ჰოლივუდის კომედიური ვარსკვლავების ერთ-ერთი ყველაზე დიდ და ნაყოფიერ მსახიობთა გუნდს აერთიანებს, თუმცა ფილმი ისეთი მტკივნეულად უმხიარულოა, რამდენადაც შესაძლებელია. ფილმი მოგვითხრობს მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სერიას, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია მანიაკური სცენარისტის მეშვეობით, რომელიც გვთავაზობს ქაოტურ და წარმოუდგენლად უხამს სიუჟეტებს, მათ შორის ჰოლივუდის უდიდეს და აღიარებულ ვარსკვლავებს. იქნება ეს უხამსი კომედიების ტენდენცია, რომელიც დომინირებდა 2000-იან და 2010-იანი წლების დასაწყისში, თუ თანაბრად საშინელი პროდუქცია, რომელიც ფილმს აწუხებდა, "ფილმი 43"-ის საბოლოო შედეგი ერთ-ერთი ყველაზე არაკომფორტული კომედიური ფილმია. თითოეული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი უფრო პრობლემური და უმხიარულოა, ვიდრე წინა, დაწყებული ჰიუ ჯეკმენით, რომელსაც ნიკაპზე სათესლე ჯირკვლები აქვს, დამთავრებული კრის პრატით, რომელსაც მანქანა დაეჯახება და საქარე მინაზე მოისაქმებს. ფილმი უკვე წარმოუდგენლად მოძველებული და უადგილო იყო მისი გამოსვლისას, და მას შემდეგ მხოლოდ უფრო მტკივნეული და უღიმღამო გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ "გოტის" (Gotti) დიდი იმედი ჰქონდა, რომ დიდ განგსტერულ ფილმების, როგორიცაა "კარგი ბიჭები" (Goodfellas) და "ნათლია" (The Godfather), კვალს გაჰყვებოდა, ფილმი ფუნდამენტურად არ ესმის, რამ გახადა ეს განგსტერული კლასიკა ასეთი ეფექტური. რაც შეიძლება უაზრო და უაზროდ რთული არაწრფივი სიუჟეტით, "გოტი" სწრაფად ხდება აბსოლუტური ტვირთი საყურებლად, თავისი შემაშფოთებელი მონტაჟითა და სასაცილოდ ცუდი მთავარი როლის შემსრულებელით. განსაკუთრებით იმ მემკვიდრეობისა და რეალური გავლენის გათვალისწინებით, რაც ჯონ გოტის ჰქონდა მრავალი ნიუ-იორკელის თვალში, მით უფრო დამაბნეველია, რომ მისი ცხოვრების ისტორიის ფილმური ადაპტაცია ასეთი მტკივნეულად უაზრო და უინტერესო იქნებოდა. ჯონ ტრავოლტა ფილმში თითქოს ძილბურანშია თავისი მთავარი როლის შესრულებით, გოტის როლში ყველაზე მულტფილმურ, არაეფექტურ აქცენტს გამოთქვამს, უბრალოდ უცენზურო სიტყვებს ყვირის ნამდვილი მსახიობობის ნაცვლად. მაშინაც კი, თუ ტრავოლტამ შესანიშნავი შესრულება წარმოადგინა, ფილმის სრული სტრუქტურული მარცხი ხელს უშლის მას, რომ ოდესმე იყოს უბრალო დროის ფუჭად კარგვაზე მეტი.