პაროდიული ფილმები თაობების განმავლობაში კინოს განუყოფელი ნაწილი იყო, რომელთა შორის საუკეთესოები ოდესმე შექმნილ ყველაზე ცნობილ კომედიურ ფილმებს შორის მოხვდა. გასული საუკუნის განმავლობაში, კინორეჟისორებმა დასცინეს ყველაფერს, ჯაშუშური თრილერებიდან და ზომბი-ჰორორებიდან დაწყებული, ართურის ლეგენდითა და ბომბასტური სათავგადასავლო ფილმებით დამთავრებული. ყველაზე გამორჩეული პაროდიული ფილმები ამხელს კლიშეებს, ამავდროულად აღნიშნავს იმას, რაც მათ საკულტოს ხდის. პაროდიული ფილმები თხელ ხაზზე დადის. თუ ზედმეტად გადავუხვევთ დაცინვისკენ, ხუმრობა გამქრალი ხდება; თუ ზედმეტად სერიოზულად მივუდგებით, სატირა იკარგება. საუკეთესო ნამუშევრები გამძლენი არიან, რადგან ისინი მკვეთრად აგებული კომედიებია დასამახსოვრებელი პერსონაჟებით, ციტირებადი დიალოგებითა და მოულოდნელი გულწრფელობით. ისინი გამოირჩევიან მახვილი იუმორით, უშიშარი აბსურდულობით და აშკარა სიყვარულით იმ ამბების მიმართ, რომლებსაც დასცინიან. „ოსტინ პაუერსი: საიდუმლოებით მოცული საერთაშორისო აგენტი“ 90-იანი წლების ბოლოს ჯაშუშური პაროდიების ჟანრს ახალი სიცოცხლე შესძინა, ჯეიმს ბონდის „მაგარი“ მისტიკის მხიარულად დანგრევით. მაიკ მაიერსის მიერ შექმნილი და მისი მონაწილეობით, ფილმი დასცინის ზედმეტად დახვეწილი საიდუმლო აგენტის არქეტიპს. ის გამოირჩევა ექსტრავაგანტული კოსტიუმებით, ფსიქოდელიური წარმოების დიზაინით და მიზანმიმართულად ინფანტილური იუმორით. მიუხედავად ამისა, ამ მხიარული ხუმრობების მიღმა იმალება 60-იანი წლების მაჩიზმისა და მოძველებული გენდერული პოლიტიკის გასაოცრად მძაფრი კრიტიკა. დოქტორ ივილის ვულკანური ბუნაგი და რთული სქემები სასაცილოდ აჭარბებს ბონდის ბოროტმოქმედების გადამეტებულობას, ხოლო ოსტინის უცოდინარობა თანამედროვე სამყაროში კომედიას პერსონაჟებზე ორიენტირებულს ხდის და არა ესკიზურს. ფილმის ერთგულება ესთეტიკური ავთენტურობისადმი მის სატირას უფრო მძაფრს ხდის. მასში წარმოდგენილია სრულყოფილი მოდური ჩაცმულობა და ლონდონის 60-იანი წლების საკულტო დეკორაციები. ჯაშუშური ჟანრის აბსურდულობის სრულად მიღებით, „ოსტინ პაუერსი“ გახდა როგორც მოსიყვარულე ხარკი, ასევე ჯაშუშური „მაგრობის“ საბოლოო დამცინავი ნამუშევარი. „ზომბებისგან შეპყრობილები“ (Shaun of the Dead) პაროდიაა, რომელიც ხუმრობების გარეშეც მუშაობს. ედგარ რაიტის რეჟისორობით და საიმონ პეგის თანაავტორობით, ფილმი სიყვარულით დასცინის ჯორჯ ა. რომეროს ზომბი-კლასიკას. თუმცა, ის ასევე წარმოგვიდგენს გასაოცრად გულწრფელ ისტორიას ზრდასრულობასა და სტაგნაციაზე. გენიალურობა იმაში მდგომარეობს, თუ რამდენად ერთგულად იმეორებს საშინელებათა ფილმების სტრუქტურას. მასში ნელა ვითარდება შიში, სისხლიანი დაძაბულობა და მზარდი ქაოსი, რასაც შემდეგ მახვილი ბრიტანული იუმორი აფერხებს. ვიზუალური ხუმრობები, სწრაფი მონტაჟი და ფონური დეტალები განმეორებით ყურებას აჯილდოებს, ხოლო პაბში გადარჩენის გეგმა სასაცილოდ დასცინის ჟანრის კლიშეებს. მიუხედავად ამისა, შონის ემოციური განვითარება ამ სიგიჟეს ამყარებს. ეს უზრუნველყოფს, რომ ფილმი მისი პაროდიული ფესვების მიღმაც რეზონანსული იყოს. ზომბების ჟანრის შორიდან დაცინვის ნაცვლად, მისი პატივისცემით, „ზომბებისგან შეპყრობილებმა“ საშინელებათა-კომედიის ჟანრი გულწრფელ, ჭკვიანურ და უსასრულოდ საყურებელ რამედ აქცია. „რთული გზა: დიუი კოქსის ამბავი“ (Walk Hard: The Dewey Cox Story) შესაძლოა სალაროებში წარუმატებელი იყო, მაგრამ ის რჩება ოდესმე შექმნილ ყველაზე მძაფრ მუსიკალური ბიოგრაფიული ფილმის პაროდიად. ჯად აპატოუს პროდიუსერობით და ჯეიკ კასდანის რეჟისორობით, ფილმი დაუნდობლად დასცინის ფორმულას, რომელიც პოპულარული გახდა ისეთი პრესტიჟული დრამების წყალობით, როგორიცაა „იარე ზღვარზე“ (Walk the Line). ჯონ ს. რეილის დიუი კოქსი ყოველგვარ პროგნოზირებად ტროპს აწყდება. ის გადის ბავშვობის ტრაგედიას, ნარკოტიკების მოხმარების სპირალს, დაძაბულ ქორწინებებს და მოხერხებულად დროულ მუსიკალურ რეინვენციებს. გენიალურობა იმაში მდგომარეობს, თუ რამდენად ზუსტად ასახავს ფილმი ბიოგრაფიული ფილმების კლიშეებს, სანამ მათ აბსურდულობამდე გააზვიადებდა. სიმღერები ამერიკული მუსიკის მთელ ეპოქებს დასცინის, ამავდროულად რჩება ნამდვილად დასამახსოვრებელი. დროთა განმავლობაში, „რთულმა გზამ“ საკულტო სტატუსი მოიპოვა. ის განსაკუთრებით წინასწარმეტყველურია, რადგან თანამედროვე ნამდვილი ბიოგრაფიული ფილმები აგრძელებენ იმავე კონვენციების გამეორებას, რომლებსაც ის დასცინოდა. ცოტა პაროდიას შეუძლია ასე საფუძვლიანად დაანგრიოს მთელი ჟანრის თხრობის შაბლონი. „ცხელი პოლიციელები“ (Hot Fuzz) ერთდროულად უმიზნებს ბომბასტურ ჰოლივუდურ სათავგადასავლო თრილერებს და პატარა ბრიტანული ქალაქის სიმყუდროვეს. ედგარ რაიტის რეჟისორობით და საიმონ პეგისა და ნიკ ფროსტის მონაწილეობით, ფილმი სიყვარულით ხელახლა ქმნის „ცუდი ბიჭები II“-ის მსგავსი პარტნიორი-პოლიციური კლასიკის სტილისტურ გადამეტებულობას. ჰიპერ-დრამატული ზუმები, სწრაფი მონტაჟი და ასაფეთქებელი სროლები გადატანილია იდილიურ ინგლისურ სოფელში, რომელიც „დიდი სიკეთითაა“ შეპყრობილი. ეს კონტრასტი სატირასაც და ნამდვილ მღელვარებასაც აძლიერებს. ნაკლებად წარმატებული პაროდიებისგან განსხვავებით, „ცხელი პოლიციელები“ სრულად არის ერთგული თავისი სამოქმედო სცენებისადმი. ეს ფინალურ ქაოსს ისეთივე ამაღელვებელს ხდის, როგორც სასაცილოს. სცენარის ზედმიწევნითი „მომზადება-და-დაკმაყოფილების“ სტრუქტურა უზრუნველყოფს, რომ თითქმის ყველა ხუმრობა ჭკვიანურად უკავშირდება ერთმანეთს. მოსიყვარულე ხარკისა და მახვილი კრიტიკის შერწყმით, „ცხელი პოლიციელები“ ამტკიცებს, რომ პაროდია შეიძლება იყოს როგორც ტექნიკურად შთამბეჭდავი, ასევე აღმაშფოთებლად სასაცილო. მან ასევე შეძლო შეუძლებელი – „ზომბებისგან შეპყრობილებზე“ უკეთესი ყოფილიყო. „მონტი პაითონი და წმინდა გრაალი“ ინგლისურ მითოლოგიას დამახასიათებლად აბსურდული კუთხით წარმოგვიდგენს. კომედიური დასის „მონტი პაითონის“ მიერ შექმნილი ფილმი მხიარულად შლის ართურის ლეგენდას ანარქისტული აბსურდულობით. მეფე ართურის ძიება დაიყვანება ქოქოსის ხმაურიან ცხენებამდე, მოკამათე გლეხებამდე და სიურეალისტურ ანიმაციურ ინტერლუდებამდე. დაბალბიუჯეტიანი ესთეტიკა ხუმრობის ნაწილად იქცევა, საწარმოო შეზღუდვებს კომედიურ ინოვაციად გარდაქმნის. თუმცა, ამ სისულელის მიღმა...