კინოს „შავი ხვრელები“: ფილმები, რომლებიც ნამდვილად არ ღირს ნახვად

მიუხედავად იმისა, რომ ყველა კინორეჟისორი ცდილობს შექმნას გამორჩეული ხელოვნების ნიმუში მინიმალური ხარვეზებით, საუკეთესო ფილმებსაც კი ახასიათებთ გარკვეული ნაკლოვანებები. მეორე მხრივ, ბევრი საშინელი ფილმიც კი წარმატებას აღწევს შერჩეულ რამდენიმე სფეროში - არასაკმარისად, რომ ისინი გადასარჩენი აღმოჩნდნენ, მაგრამ ყოველ შემთხვევაში, ეს შეიძლება ჩაითვალოს დადებით ასპექტად ნახვის გამოცდილებაში. თუმცა, ზოგიერთი საშინელი ფილმი იმდენად შემაძრწუნებელია თავისი შესრულებით, რომ მათ არ გააჩნიათ ასეთი გამოსყიდვის თვისებები და თავიდან ბოლომდე საშინელებაა. ეს შეიძლება იყოს როგორც ბლოკბასტერული კატასტროფები, რომლებიც მუდმივად იმედგაცრუებას იწვევს და ვერ იყენებს თავის ბიუჯეტს და ნიჭს, ისე ცნობილი დაბალბიუჯეტიანი ფილმები, რომლებიც ყველა ნაკერს სწყდება. ამ საშინელ ფილმებში არის რაღაც შინაგანად საინტერესო და მიმზიდველი, რაც მათ, მიუხედავად იმისა, რომ მედიუმის აბსოლუტურად უარესები არიან, მოულოდნელ ხიბლს ანიჭებს. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მათგანი აღწევს "ისეთი ცუდია, რომ კარგია" სტატუსს, ყველა ეს ფილმი ტკბება კარგი თვისებების სრული არარსებობით. მიუხედავად იმისა, რომ Sony Pictures Animation დღესდღეობით ფართოდ არის პატივცემული Spider-Verse ფილმებსა და KPop Demon Hunters-ზე მუშაობის გამო, „ემოჯი ფილმი“ (The Emoji Movie) სამარცხვინო ლაქაა მათ ფილმოგრაფიაში. ფილმი ხშირად მიჩნეულია ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე უაზრო და კორპორატიულ ანიმაციურ ფილმად, რომელსაც ახასიათებს ბოლო ათწლეულის საოჯახო ფილმებისთვის დამახასიათებელი ყველაზე ზარმაცი, ყველაზე უსულო კინემატოგრაფია. ფილმი უკვე მოძველებული და გადაჭარბებული იყო ახალგაზრდა თაობების მოსაზიდად არარეალისტური, ხელოვნური მცდელობებით მისი გამოსვლისთანავე, და ის მხოლოდ უფრო და უფრო მოძველებული და უხერხული ხდებოდა ყოველწლიურად. ფილმი ფუნდამენტურად ვერ ხვდება, თუ რატომ მოსწონთ ადამიანებს ემოჯების გამოყენება, და ის იმდენ მნიშვნელობას ანიჭებს რაღაცას, რასაც თითქმის არავინ აქცევს დიდ ყურადღებას ან არ არის მიჯაჭვული. წარმოუდგენლად სუსტ იუმორთან და ყველა კუთხეში აშკარა პროდუქტის განთავსებასთან ერთად, ეს არის ისეთი ანიმაციური ფილმი, რომელიც მაყურებელს აქტიურად აგრძნობინებს თავს უფრო სულელურად მისი ყურებისას. 80-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე სამარცხვინო და საყოველთაოდ საძულველი ფილმი, ასევე, კინოინდუსტრიაში უსირცხვილო პლაგიატის განსახიერება, „მაკი და მე“ (Mac and Me) სტივენ სპილბერგის „უცხოპლანეტელი ეტ“-ის (E.T.: The Extra-Terrestrial) ყველაზე აშკარა და თავხედური ასლია. მაშინ როცა „ეტ“ ხიბლითა და დადებითი ენერგიით იყო სავსე მთელი მისი ხანგრძლივობის განმავლობაში, „მაკი და მე“-ში ღრმად არაკომფორტული კოსტიუმების გამოყენება და ბავშვის საფრთხის ქვეშ დაყენების შემაშფოთებელი სცენები მას უხერხულ, ღრმად შემაშფოთებელ სანახაობად აქცევს. მაშინაც კი, თუ უცხოპლანეტელების დიზაინი რომც არ ყოფილიყო 80-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე მახინჯი რამ, რაც კი ოდესმე შექმნილა, ფილმის პროდუქტის განთავსების უსასრულო რაოდენობა, მათ შორის განსაკუთრებით უცნაური საცეკვაო სცენა McDonald's-ის შიგნით, მას ზოგჯერ უფრო რეკლამას ამსგავსებს, ვიდრე ნამდვილ საოჯახო ფილმს. ერთადერთი ნამდვილი მემკვიდრეობა, რაც ფილმს წლების განმავლობაში შეუნარჩუნდა, არის კონან ო’ბრაიენსა და პოლ რადს შორის მისი სხვადასხვა თოქ-შოუზე გაშვებული მუდმივი ხუმრობა. ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური და დამაბნეველი ანთოლოგიური ფილმი, „ფილმი 43“ (Movie 43) ჰოლივუდის კომედიური ვარსკვლავების ერთ-ერთი ყველაზე ვრცელ და ნაყოფიერ კასტს აერთიანებს, თუმცა ფილმი იმდენად მტკივნეულად უსახსრო და უიუმორესი გამოდგა, რამდენადაც შესაძლებელია. ფილმი მიჰყვება მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სერიას, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია ერთი მანიაკური სცენარისტის მეშვეობით, რომელიც გვთავაზობს ქაოტურ და წარმოუდგენლად აღმაშფოთებელ სიუჟეტებს, მათ შორის ჰოლივუდის ყველაზე დიდ და აღიარებულ ვარსკვლავებთან ერთად. იყო თუ არა ეს უხამსი, ვულგარული კომედიების ტენდენცია, რომელიც დომინირებდა 2000-იან წლებში და 2010-იანი წლების დასაწყისში, თუ თანაბრად საშინელი პროდუქცია, რამაც ფილმი დაღუპა, „ფილმი 43“-ის საბოლოო შედეგი ერთ-ერთი ყველაზე არაკომფორტული კომედიური ფილმია. თითოეული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ახერხებს იყოს უფრო პრობლემური და უიუმორესი, ვიდრე წინა, დაწყებული ჰიუ ჯეკმანით, რომელსაც ნიკაპზე სათესლე ჯირკვლები აქვს, დამთავრებული კრის პრატით, რომელსაც მანქანა დაეჯახა და მთელ საქარე მინაზე მოისაქმა. ფილმი უკვე წარმოუდგენლად მოძველებული და დრომოჭმული იყო გამოსვლისას და მისი გამოსვლის შემდეგ მხოლოდ უფრო მტკივნეული და გამაღიზიანებელი გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ „გოტის“ (Gotti) დიდი იმედები ჰქონდა, რომ დიდ განგსტერულ ფილმებს, როგორიცაა „დიდებული ბიჭები“ (Goodfellas) და „ნათლია“ (The Godfather), მიჰყვებოდა, ფილმი ფუნდამენტურად ვერ ხვდება, რა იყო ამ განგსტერული კლასიკის ეფექტურობის გასაღები. ერთ-ერთი ყველაზე შემაძრწუნებელი და არასაჭიროდ რთული არაწრფივი სიუჟეტით, „გოტი“ სწრაფად იქცევა სრულ ტანჯვად, მისი გამაღიზიანებელი მონტაჟისა და მთავარი როლის სასაცილოდ ცუდი შესრულების გამო. განსაკუთრებით იმ მემკვიდრეობისა და რეალური ცხოვრებისეული გავლენის გათვალისწინებით, რაც ჯონ გოტის ბევრ ნიუ-იორკელისთვის ჰქონდა, მით უფრო დამაბნეველია, რომ მისი ცხოვრების ისტორიის კინოადაპტაცია ასეთი მტკივნეულად უსახური და უინტერესო აღმოჩნდა. ჯონ ტრავოლტა ფილმში გოტის მთავარი როლის შესრულებით თითქოს ძილში დადის, ყველაზე მულტფილმურ, არაეფექტურ აქცენტს იყენებს, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინო, და უბრალოდ გინებას იძახის ნაცვლად რეალური მსახიობობისა. მაშინაც კი, თუ ტრავოლტა შესანიშნავ შესრულებას წარმოაჩენდა, ფილმის სრული სტრუქტურული მარცხი ხელს უშლის მას, რომ ოდესმე იყოს დროის სრულ ფლანგვაზე მეტი რამ. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალური „ვიცი რა გააკეთე შარშან ზაფხულს“...