„კივილის“ ფრენჩაიზმა დღემდე რომ იარსება, ამას საკმაოდ კარგი მიზეზები აქვს – სინამდვილეში, რამდენიმე. ორიგინალი ფილმი უდავო კლასიკაა, ხოლო დაუფასებელმა მეოთხე ფილმმა „მემკვიდრეობითი სიქველები“ მათ გამოჩენამდე სრულყო. შემდეგ იყო საყვარელი რეჟისორის, ვეს კრეივენის, გარდაცვალება, რამდენიმე მოუქნელი „რიქუელი“ და ყველა ის კულისებსმიღმა სკანდალი, რაც ამ უახლეს ნაწილს ახლდა... მაგრამ ამანაც ვერ შეუშალა ხელი ამ საწარმოს. ამ მხრივ, „კივილი“ შეიძლება თავად იყოს ერთ-ერთი „მოჩვენების სახიანი“ მკვლელი, რომელიც ყოველგვარი ლოგიკის საწინააღმდეგოდ მუდმივად ბრუნდება მკვდრეთით. თუმცა, ყველაზე ლეგენდარულ საშინელებათა ბოროტმოქმედებსაც კი არ შეუძლიათ გაუმკლავდნენ კარგად განთავსებულ სასიკვდილო დარტყმას; თუ „კივილი 7“ რამეს დამაჯერებლად ამტკიცებს, ეს არის ის, რომ მას თავისი საკუთარი დასასრული ეკუთვნის. ერთგვარად, ეს შოკისმომგვრელი გაცნობიერებაა. ამჯერად რეჟისორის სადავეებს ორიგინალური სცენარისტი კევინ უილიამსონი იღებს, რაც დამამშვიდებელ შეხებას მატებს ფრენჩაიზს, რომელიც თითქოს საკუთარი თავისთვის ზედმეტად ჭკვიანი ხდებოდა. „კივილის დედოფალი“ ნევ კემპბელი პატივსაცემად ბრუნდება (ისევ) სიდნი პრესკოტ ევანსის როლში, რომელიც ახლა მეუღლე მარკთან (ჯოელ მაკჰეილი) და ქალიშვილ ტატუმთან (იზაბელ მეი) ერთად ვუდსბოროდან შორს ცხოვრობს. ეს არის ისეთივე უსაფრთხო და ძირეული კონცეფცია, როგორიც შესაძლებელია, რასაც მინიმუმ საკმარისად მყარი სიქველისთვის უნდა მიეღწია, რათა საშინელებათა ჟანრის მოყვარულები კმაყოფილები დარჩენილიყვნენ. მაგრამ, მეორე მხრივ, ზუსტად ეს არის პრობლემა. რა შეიძლება შეასრულოს მეშვიდე ფილმმა, რაც აქამდე უკვე ათასჯერ არ გაკეთებულა? IP-ის ხრიკების ჩვეული მარაგი დიდი ხანია ამოწურულია, რის შედეგადაც მივიღეთ თხელად ნარატირებული, მოსაწყენი ნამუშევარი, რომელიც ძირითადად ჰგავს იმ სამყაროს შიგნით არსებულ „დარტყმის“ (Stab) იმიტაციებს – შთაბეჭდილების შთაბეჭდილებას. აი, ეს არის ნოსტალგიაზე ასეთი დიდი დამოკიდებულების საქმე: მას შეუძლია ან ზურგით აგიყვანოს თავისუფალი გასეირნებისთვის, ან მუხლებზე მოგწყვიტოს. ფრენჩაიზისთვის, რომელიც ტრადიციულად უგულებელყოფდა სერიოზულობას და უარყოფდა საკუთარი თავის მიმართ „ფაქიზი“ დამოკიდებულების იდეას (ყოველ შემთხვევაში, კრეივენის შემდგომ ნაწილებამდე), ეს არაფერია თუ არა სიკვდილის ზარი. „კივილის“ ნაკლებად შთამბეჭდავი სიქველები ადრეც ყოფილა. მაგრამ „კივილი 7“ გაცილებით უარესია. პირველად, ჩვენ ახლა გვაქვს სრულიად ფორმალური „კივილის“ ფილმი. თუ ეს არ არის სიგნალი ოფიციალური „სიკვდილის დროის“ გამოსაცხადებლად, მაშინ არ ვიცი რა არის. „გიყვართ საშინელებათა ფილმები?“ არასდროს უნდა ყოფილიყო ასეთი დიდი მუქარის შემცველი. როდესაც „კივილი 7“ ფრენჩაიზის ჩვეული „ცივი გახსნით“ იწყება – ამ შემთხვევაში, ორი მსხვერპლით, რომლებიც 1996 წლის ფილმიდან სიდნი პრესკოტის სახლის ზედმიწევნით ზუსტად განახლებულ ვერსიას სტუმრობენ – არ სჭირდება დიდი დრო, რომ უსიამოვნო განცდამ, ჰმ, დაგვძიროს. ნოსტალგია არის თამაშის მთავარი ელემენტი, ადრეული და ხშირი, და კევინ უილიამსონისა და გაი ბუსიკის სცენარი (ჯეიმს ვანდერბილტის „ისტორიის ავტორის“ კრედიტით) არასდროს ერიდება მას. ეს „კივილი 7-ისთვის“ როგორც კურთხევა, ისე წყევლა აღმოჩნდება. მელისა ბარერას სემ კარპენტერისა და ჯენა ორტეგას ტარა კარპენტერის მონაწილეობით ჩაშლილ გეგმებსა და 2022 წლის „კივილის“ დიდი ნაწილის ხელახლა გადაღების „უკანასკნელი იმედის“ მცდელობას შორის მოქცეული, საუკუნის უპატივცემულობა იქნება იმის თქმა, რომ ეს უახლესი მცდელობა უკვე გაწყვეტის ზღვარზეა მიყვანილი. ირონიულად, ეს ეხება თავად სიდნისაც. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ინდიანას შტატის ქალაქ პაინ გროვში გადავიდა საცხოვრებლად, ჩვენი გმირი კვლავ წარსულის მოჩვენებების სამიზნე ხდება. ერთ-ერთი ადრეული შემზარავი მომენტი ტატუმს ახალი „მოჩვენების სახიანის“ (ან ორივეს) სამიზნედ აქცევს, რაც ემუქრება სიდნის იმ ტრავმას დაუბრუნოს, რომელიც ეგონა, რომ უკან მოიტოვა. თუ ეს წინაპირობა გარკვეულწილად ნაწვალები და ზედმეტად დამუშავებულია, ის მაინც ნაწილობრივ გადარჩენილია ნევ კემპბელის მიერ, რომელიც 110%-ით ასრულებს „უკანასკნელი გოგონას“ როლს, რომელსაც ამ ეტაპზე ნამდვილად დასვენება სჭირდება. ჩვენ ვიღებთ საკმაოდ დამაჯერებელ ხაზს მისი გადამეტებული მზრუნველობის შესახებ ტატუმთან მიმართებაში – მორცხვი და „მშიშარა“ გოგონა, რომელიც მიუხედავად ამისა, დედის ისტორიის განმეორებისკენ მიემართება, მაგრამ ზუსტად საპირისპირო ეფექტით. რაც უფრო მეტად მარხავს სიდნი ბავშვობის შიშებსა და მოგონებებს, მით უფრო მეტად ვლინდება ისინი. როდესაც კემპბელი ეკრანზე არ არის, „კივილი 7“ თითქმის საკუთარი სიმძიმის ქვეშ იღვენთება. იზაბელ მეი ნამდვილად კარგად უმკლავდება ტატუმის როლს, ნელა ავლენს მტკიცე გადაწყვეტილებას მისი მყიფე გარსის ქვეშ, მაგრამ ეს თითქმის მთელი ემოციური ქვეტექსტია. ახალი დამატებებიდან ძალიან ცოტა ახდენს რაიმე სახის გავლენას, იქნება ეს „ბიჭების“ ვარსკვლავი ასა გერმანი, „მოჩვენებათა გამომძიებლების“ ვარსკვლავი სელესტ ო’კონორი, სემ რეჰნერი ტატუმის მეგობარი ბიჭის როლში თუ ტრაგიკულად დაუყენებელი მაკკენა გრეისი. კორტნი კოქსის გეილ უეზერსის გრანდიოზული დაბრუნება იმდენად ცუდად არის შესრულებული, რომ ალბათ უნებლიე სიცილს გამოიწვევს, ხოლო ჟასმინ სავოი ბრაუნის მინდის და მეისონ გუდინგის მისი ტყუპისცალის, ჩადის, დაბრუნება ძირითადად მოსაწყენია. საუკეთესო შემთხვევაში, ისინი ენერგიის ნაპერწკალს აძლევენ მშვიდ და უიუმურო ფილმს. უარეს შემთხვევაში, ისინი ნარატიული ჩიხის რუდიმენტული ორგანოები არიან, იმ ფილმების გამოძახილები, რომლებსაც ოდესღაც ნიჭიერი და ახალგაზრდა მსახიობთა გუნდი ჰყავდათ.