„კივილის“ ფრენჩაიზის ერთ-ერთი საინტერესო ასპექტი ისაა, რომ არასოდეს გიწევს ზედმეტი ძალისხმევა იმის გასარკვევად, რაზეა ფილმი. პერსონაჟები პირდაპირ ამბობენ ამას. „კივილი 7“-ის ერთ ეპიზოდში ვიღაც დგება და მეგობრულად აცხადებს: „ამჯერად საქმე ნოსტალგიაშია“. ეს ცოტა არაკომფორტული ტერიტორიაა „კივილის“ გაგრძელებისთვის. მართალია, 30 წელზე გადაჭიმული შვიდი ფილმის ფონზე, ამ სერიას საკმაოდ ბევრი მასალა აქვს უკან მოსახედად. მაგრამ „კივილი“ ოდესღაც ულტრათანამედროვე, ულტრა-მეტა ჰორორ ფრენჩაიზი იყო. ახლა ის იმდენად ძველია, რომ ორი სრულიად განსხვავებული „მემკვიდრეობითი“ ქასთი ჰყავს: რამდენიმე გადარჩენილი მისი ორიგინალური 90-იანი წლების ტრილოგიიდან და ისინი, ვინც ბოლო წლებში გამოსული „მემკვიდრეობითი გაგრძელებებიდან“ არიან. „კივილი 7“-ში ორივე ქასთი ახალ Ghostface-თან ერთად პრობლემებში ეხვევა — ექვსი ფილმის სიუჟეტური ტვირთითა და გადამუშავებული ტროპებით, რომელთა ნაწილი იმდენად ბევრჯერ იქნა გამოყენებული, რომ ემუქრება ზუსტად იმ კლიშეებად ქცევას, რომლებსაც „კივილის“ ფილმები ადრე დასცინოდნენ. დროის გასვლის ყველაზე აშკარა მანიშნებელი, რაც ორიგინალი „კივილიდან“ გავიდა, არის ის ფაქტი, რომ მისი პირველ „ფინალურ გოგონას“, სიდნი პრესკოტს (ნევ კემპბელი) ახლა სამი შვილი ჰყავს — მათ შორის ქალიშვილი ტეტამი (იზაბელ მეი), რომელიც სიდნის ასაკისაა პირველი ფილმის მოვლენების დროს. ტეტამი, სიდნი და სიდნის პოლიციის უფროსი ქმარი მარკი (ჯოელ მაკჰეილი) მშვიდ პატარა შუადასავლურ ქალაქში ცხოვრობენ; ერთადერთი დეტალები, რაც ტეტამმა იცის დედის შემზარავი წარსულის შესახებ, ის არის, რაც მან ძველი Ghostface-ის მკვლელობების შესახებ ფილმებიდან და დოკუმენტური ფილმებიდან შეისწავლა. სიდნი უარს ამბობს იმაზე საუბარზე, რაც გადაიტანა, შეცდომაში შემყვანი მცდელობით, დაიცვას ტეტამი ყველა იმ ტრავმისგან, რომელიც თავად განიცადა. აჰ, მაგრამ სიდნი პრესკოტთან ყოფნა ჰგავს 4 ივლისს ამითი აილენდზე ბანაობას. საბოლოოდ, ვიღაცას თავს დაესხმებიან. და ვინ იფიქრებდა? ახალი Ghostface (რომელსაც ამდენი წლის შემდეგაც როჯერ ლ. ჯექსონი ახმოვანებს) სიდნის კართან ჩნდება და ძალადობის ციკლს თავიდან იწყებს — თუმცა, ჰორორ ჟანრის კონვენციებზე გაცილებით ნაკლები აქცენტით, ვიდრე ოდესმე. ეს შეიძლება იმიტომ იყოს, რომ 2026 წელს „კივილი“ ერთ-ერთი ბოლო შემორჩენილი სლეშერ ფრენჩაიზია; ერთადერთი ჟანრული კონვენციები, რომლებიც ჯერ კიდევ არსებობს, მისი საკუთარია. (აუცილებელია ყველა ეჭვმიტანილი ერთ ადგილას შეკრიბოთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მათ მოკვლას ძალიან დიდი დრო დასჭირდება!) ან შესაძლოა, სერიული მკვლელების, გაგრძელებების, ტრილოგიების, YouTube ვიდეოების, ტოქსიკური ფანებისა და „მემკვიდრეობითი გაგრძელებების“ ექვსი ფილმის შემდეგ, „კივილს“ უბრალოდ სამიზნეები გამოელია. „კივილი 7“-ის ყურებისას ნამდვილად ასეთი შეგრძნება გეუფლება. მართალია, ტრადიციული „ცივი გახსნა“ გარკვეულწილად ეხება ბნელ ტურიზმს, ხოლო მოგვიანებითი სცენები ბუნდოვნად მიანიშნებს იმაზე, რომ თანამედროვე კომპიუტერული ტექნოლოგია გაცილებით შემზარავია, ვიდრე დანით შეიარაღებული კაცი. მაგრამ ეს ყველაფერი იმდენად უსუსურად არის გადმოცემული. სიდნის შიში, რომ ტრავმა ქალიშვილს გადასცემდა, შეიძლებოდა ნაყოფიერი ნიადაგი გამხდარიყო „კივილისთვის“, რომელიც შექმნილი იქნებოდა ეპოქაში, როდესაც თითქოს ყველა საშინელებათა ფილმი მემკვიდრეობით ტრავმაზეა. „კივილი 7“-ის სცენარი, გაი ბუსიკისა და სერიის შემქმნელი კევინ უილიამსონის მიერ, ამით არაფერს აკეთებს. სამაგიეროდ, გარკვეულწილად მოულოდნელად, ამჯერად მთავარი ხაზგასმა კემპბელისა და მეის ემოციურ სცენებზე მოდის, რომლებიც დამაჯერებლად ასახავს დამცველ დედასა და მის გულუბრყვილო ქალიშვილს შორის რთულ ურთიერთობას. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, თითქოს უილიამსონმა, რომელიც ფრენჩაიზში პირველად მოქმედებდა როგორც საკუთარი რეჟისორი, გადაწყვიტა გაეერთიანებინა თავისი ორი ხელმოწერითი ქმნილება — „კივილი“ და „დოსონის კრიკი“. და ეს... რაღაცნაირად მუშაობს? მაგრამ შემდეგ იწყება დანით თავდასხმები და დასახიჩრება (ამ „კივილში“ ბევრი სისხლია), და პერსონაჟების განვითარების უმეტესი ნაწილი კანალიზაციაში მიდის, ისევე როგორც ჯანეტ ლის ნაწლავები ბეითსის მოტელის საშხაპეში. უილიამსონისა და ბუსიკის სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ მათ დაამსხვრიეს Ghostface-ის ზოგიერთი უფრო ფორმალური ტაქტიკა და ჭკვიანურად გამოიყენეს ძველი ქასთის წევრები, მათ შორის ექსკლუზივის მოყვარული რეპორტიორი გეილ უეზერსი (კორტნი კოქსი), რომლის მეგობარ-მტერი ურთიერთობა სიდნისთან ახლა უკვე სამ ათწლეულს მოიცავს. სასიამოვნოა კემპბელისა და კოქსის კვლავ ერთად ხილვა — კემპბელმა „კივილი VI“ გამოტოვა პროდიუსერებთან ანაზღაურების გამო დავის შემდეგ — და უილიამსონი იყენებს სიდნისა და გეილის ხანგრძლივ ისტორიას, რათა მათ ერთობლივ სცენებს ნამდვილი ემოცია შემატოს. მიუხედავად ამისა, „კივილი 7“-ის მკვლელობები სისხლიანია, მაგრამ არ არის განსაკუთრებით დასამახსოვრებელი ან შემზარავი, ხოლო Ghostface-ის საიდუმლოს ამოხსნა აქ, მიუხედავად რამდენიმე პერსპექტიული საწყისი შემობრუნებისა, შესაძლოა მთელ ფრენჩაიზში ყველაზე ნაკლებად დამაკმაყოფილებელი იყოს — რაც ბევრს ნიშნავს. ამ ფილმის ნაწილები მართლაც ჭკვიანურია; სიამოვნებით ვნახავდი მეტ სცენას სიდნიზე, როგორც ძლიერ დედაზე, რომელიც ცდილობს თავის თავშესაფარში გაზრდილ ქალიშვილთან ურთიერთობას. მაგრამ ნაწილები, რომლებიც მოუთხრობენ მოუსვენარ მკვლელზე აჩრდილის ნიღაბში, ხშირად იმდენად სულელურია, რომ რთულია ამ ცენტრალურ ურთიერთობაში ინვესტირება შეინარჩუნო. ნება მომეცით ასე ვთქვა: როდესაც კიდევ 30 წლის შემდეგ ამ ფრენჩაიზს გადავხედავ, „კივილი 7“ არ იქნება ერთ-ერთი ის ნაწილი, რომლის მიმართაც ნოსტალგია მექნება.