„კივილი 7“-ში სიდნი პრესკოტი ფრენჩაიზის აქამდე ყველაზე საშიშ ბოროტმოქმედებს უპირისპირდება: მის მეამბოხე თინეიჯერ ქალიშვილს და ხელოვნური ინტელექტის (ხ.ი.) საფრთხეს. ეჭვგარეშეა, კევინ უილიამსონის დაბრუნება ფრენჩაიზში ყველაზე ზარმაცი ნამუშევარია მთელ სერიაში, სრულიად მოწყვეტილი იმას, რაც უეს კრეივენისა და მისი შემოქმედებას თავდაპირველად ასე საინტერესოს ხდიდა. ის ეყრდნობა იმავე საშინელებათა ჟანრის კლიშეებს, რომლებსაც ერთხელ, 1996 წელს, ასე ღრმად დასცინოდნენ და აკრიტიკებდნენ. ფრენჩაიზის მოყვარულებისთვის – და საერთოდ, საშინელებათა ჟანრის ფართო აუდიტორიისთვის – „კივილი 7“ შესაძლოა მხოლოდ დროის ფუჭ ხარჯვად მოეჩვენოს. გაი ბუსიკთან ერთად „კივილი 7“-ის თანაავტორმა (ისტორია ჯეიმს ვანდერბილტთან ერთად დაიწერა) უილიამსონი ბუნდოვნად მიანიშნებს სიდნის ტრავმულ მემკვიდრეობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ჩვენმა კოლექტიურმა კულტურულმა გატაცებამ ნამდვილი დანაშაულით ძალადობის ციკლი განაგრძოს. მაგრამ, რაც მთავარია, ის ხელიდან უშვებს შესაძლებლობას, თქვას რაიმე რეალური ამის შესახებ, სერიის მუდმივ კვლევაზე ტოქსიკური ფანდომის თემაზე, ან უფრო აქტუალურ კითხვაზე, თუ რას ნიშნავს ხელოვნური ინტელექტის შეჭრა ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ამის ნაცვლად, ფილმი სწორედ ისეთ ნარატიულ ჩახლართულობებში ეხვევა, რომელთა ამოხსნასაც ფრენჩაიზი ცდილობდა. ძალიან ბევრი პერსონაჟით, „კივილი VI“-ისთვის უცნაური ბოდიშის მოხდით, მკვლელებით, რომელთა ვინაობა ერთი მილიდან იშიფრება, და ისეთი ნელი ტემპით, რომ საცობში დგომა მოგენატრებათ (სადაც, ყოველ შემთხვევაში, სადმე მიდიხართ!), „კივილი 7“ იმდენად ცუდია, რომ ფრენჩაიზი შესაძლოა იმსახურებდეს ისეთივე სასტიკად მოკვლას, როგორც მოჩვენებისსახე თავის მსხვერპლს. ნახეთ, ამ ფრენჩაიზის შვიდ ფილმში, სადაც სიდნი (ნევ კემპბელი) რეზინისნიღბიანი მკვლელის სასტიკი ახირებების გამო ყველა ნაცნობს კარგავს, საბოლოოდ უნდა ვაღიაროთ, რომ სიდის ცხოვრება, რბილად რომ ვთქვათ, კომიკურად უიღბლოა. თუმცა, „კივილი 7“ საშინლად სერიოზულია საკუთარი თავის მიმართ. გონივრული მოთხოვნით, რომ სისხლის კვალს გაექცეს, სიდნი პატარა ქალაქში, პაინ გროვში გადადის, ქალაქში, რომელსაც Hallmark-ის დონის იდილიური ხელოვნურობა აქვს. აქ სიდი ყავის მაღაზიას, „პატარა ლატეს“ მართავს, და სანამ იკითხავთ, დიახ, არის დაფა მენიუთი საყვარელი შრიფტით დაწერილი. სიდი შედარებით კარგად არის მორგებული (რაც თავისთავად ცოტა გაუგებარია) და, მოსალოდნელად, პოლიციელზე დაქორწინდა. მარკი (ჯოელ მაკჰეილი) ძირითადად უმნიშვნელო პერსონაჟია, თუმცა მაკჰეილი მას იგივე თავხედურ ხიბლს სძენს, რამაც ის „ქომუნითიში“ ცნობილი გახადა. მათ სამი შვილი ჰყავთ: ტყუპი ჩვილები, რომლებიც არასდროს ჩანან, და ტატუმი (იზაბელ მეი), ჩვიდმეტი წლის გოგონა, რომელსაც პირველი ფილმის ტატუმის (როუზ მაკგოუენი) სახელი დაარქვეს. ამ ტატუმს საშიში შეყვარებული ჰყავს, ბენი (სემ რეჩნერი), ისევე როგორც მის დედას ოდესღაც ჰყავდა, მაგრამ ის კარგი ბავშვია. ის სკოლის თეატრში თამაშობს, და მასსა და დედას შორის ნამდვილი დაძაბულობის ერთადერთი წყარო, როგორც ჩანს, ისაა, რომ სიდი უარს ამბობს თავისი წარსულის შესახებ საუბარზე, როდესაც მას უამრავი მკვლელი დასდევდა. უილიამსონი და ბუსიკი ამ თემას ისე ძლიერად აწვებიან, რომ მათი განმეორებითი კამათის სცენები, ფაქტობრივად არაფერზე, ცარცის ხრაშუნივით ჟღერს დაფაზე. „კივილი 7“-ში არაფერი ხდება მანამ, სანამ სიდნის არ დაურეკავს ვიღაც, ვინც სტუ მაჩერად (მეთიუ ლილარდი) აცხადებს თავს, რომელიც პირველი ფილმის ერთ-ერთი მკვლელი იყო და ნამდვილად გარდაიცვალა. მაგრამ, დანაწიბურებული სახისგან მიღებული FaceTime ზარები საკმაოდ დამაჯერებელია, რაც სიდის აფიქრებინებს, რომ მას ვინმე განსაკუთრებით კარგი დიფფეიკის უნარებით ხუმრობს. სიდნისა და მარკის სახლში მოჩვენებისსახესთან გონივრულად დაძაბული დევნისა და ჩხუბის შემდეგ, გეილი (კორტნი კოქსი) ჩამოდის, რათა დაეხმაროს იმის გარკვევაში, თუ ვინ გააცოცხლა ნიღაბი. მასთან ერთად არიან მინდი და ჩად მიქს-მარტინები (ჟასმინ სავოი ბრაუნი და მეისონ გუდინგი, შესაბამისად), წინა ორი „კივილის“ ფილმიდან, რომლებიც მისი სტაჟიორები არიან. ეს არის ისეთი ტიპის პერსონაჟის განვითარება, რომელსაც მცირე აზრი აქვს, თუ არ ჩავთვლით ფილმებს შორის უსიცოცხლო ხიდს. აღსანიშნავია, რომ, რა თქმა უნდა, არ არიან მელისა ბარერა და ჯენა ორტეგა. ბარერა გაათავისუფლეს პალესტინის მხარდამჭერი განცხადების გამო. ორტეგამ პროექტი სოლიდარობის ნიშნად დატოვა. „კივილი 7“ ნოსტალგიასა და თვითრეფერენციას სუსტი ნარკოტიკივით აფრქვევს, ძველი, გაფუჭებული მარიხუანის მარაგივით, რომელიც ისე დამპალია, რომ შეხებაზე იმსხვრევა. როგორც არ უნდა მოხვდნენ აქ, „კივილი 7“-ს ჰყავს გმირების ახალი გუნდი. ზოგი ძველი, ზოგი ახალი, ყველა ზედაპირულად არის მოხაზული, არც ერთ მათგანს არ ემსახურება კარგად. და ეს მოიცავს სიდნისაც, რომლის მთელი პერსონაჟი ახლა მხოლოდ ეს არის: ადამიანი, რომელსაც ტრავმა აქვს. ძალიან გამაღიზიანებელია იმის ყურება, თუ როგორ ადანაშაულებენ პერსონაჟები სიდის გადარჩენის ან უბრალოდ დედობის გამო, ისეთი უგრძნობელობით, რომ გაინტერესებს, უილიამსონს საერთოდ მოსწონს თუ არა თავისი გმირი ქალი. „კივილი 7“-ში მკვლელობები უფრო სასტიკია, ვიდრე ოდესმე, მაგრამ არასოდეს არ არის ნამდვილი დაძაბულობის შედეგი. უილიამსონს რეჟისორის სავარძელში არ უჯვა მას შემდეგ, რაც ეს პირველად 1999 წელს გააკეთა (Teaching Mrs. Tingle), და მისი ნამუშევარი კამერის უკან მშრალი, უინტერესო და უინსპირაციოა, თითქმის არაფრით მოძრაობს. რაიმე ინოვაციურის ან თუნდაც ოდნავ ახლის ნაცვლად, „კივილი 7“ ნოსტალგიასა და თვითრეფერენციას აფრქვევს...