სიუჟეტი: როდესაც Ghostface-ის ახალი მკვლელი ჩნდება ქალაქში, სადაც სიდნი პრესკოტმა ახალი ცხოვრება დაიწყო, მისი ყველაზე ბნელი შიშები რეალიზდება, რადგან მისი ქალიშვილი ხდება შემდეგი სამიზნე. მიმოხილვა: ფრენჩაიზი „კივილი“ (Scream) უზომოდ მიყვარს. ყოველ ნაწილს წელიწადში ერთხელ მაინც ვუყურებ და მასში არის ელემენტები, რომლებმაც ჩამოაყალიბეს ჩემი სიყვარული კინოს მიმართ. სიდნი პრესკოტი ყველა დროის საუკეთესო „უკანასკნელი გოგონაა“, ხოლო Ghostface არის ძალიან საინტერესო ბოროტმოქმედი თავისი საკულტო ვიზუალით. ნამდვილად ვერ ვასახელებ სხვა სერიალს, რომელსაც მუდმივად მოაქვს ასეთი მაღალი გასართობი ღირებულება და წარმოუდგენელი თეატრალური გამოცდილება. და როდესაც კევინ უილიამსონი უბრუნდება ფრენჩაიზს (მისი პირველი შემოქმედებითი მონაწილეობა მე-4 ფილმის შემდეგ), ადვილია კიდევ უფრო აღფრთოვანება ამ ახალი ნაწილის მიმართ. მაგრამ შეესაბამება თუ არა „კივილი 7“ მის წინამორბედ დიდ ფილმებს? ვერ ვიტყვი, რომ სრულად ვიყავი კმაყოფილი „კივილი 7“-ში მიმდინარე მოვლენების უმეტესობით. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ელემენტი კარგად არის წარმოდგენილი, ბევრი რამ სრულიად უშინაარსო აღმოჩნდა. სიუჟეტი სიდნი პრესკოტს (ნევ კემპბელი) მიჰყვება, როდესაც Ghostface კვლავ გამოჩნდება და მის ოჯახს ედევნება. გვეცნობიან სიდნის ქმარი მარკი (ჯოელ მაკჰეილი) და ქალიშვილი ტატუმი (იზაბელ მეი), ასევე უამრავი სხვა ადამიანი, რომელთა სახელებიც თითქმის არ მახსოვს, რადგან არცერთი პერსონაჟი არ არის განვითარებული. საწყისი მკვლელობაც კი, რომელიც, როგორც წესი, დაკავშირებულია პერსონაჟთა იმ ჯგუფთან, რომელსაც ფილმის დანარჩენ ნაწილში მივყვებით, მხოლოდ სანახაობრივი ეფექტისთვის არის. სად წავიდა ის ხალხი, ვისთვისაც შეგვეძლო გვეგულშემატკივრა? ყველაფერი სიდნის მხრებზეა, და საბედნიეროდ, ნევ კემპბელი ამ ამოცანას შესანიშნავად უმკლავდება. ის კვლავ ფანტასტიკურია როლში და მოაქვს ის „უკანასკნელი გოგონას“ ენერგია, რომელიც ყველას გვიყვარს და ვიცით. მომეწონა მისი ისტორია, თუ როგორ ასწავლის ტატუმს მისსავით ძლიერი ყოფნას, როდესაც მას მთელი ცხოვრება იცავდა. ასევე შესანიშნავი იყო იმის დანახვა, თუ რამდენად კომპეტენტური გახადეს მისი ქმარი, მარკი (თუმცა ვისურვებდი, რომ ამ როლში პატრიკ დემპსი ყოფილიყო). უბრალოდ ვისურვებდი, რომ მათ გარდა და რამდენიმე დაბრუნებული პერსონაჟის გარდა, ნამდვილი ადამიანებივით ვინმე სხვაც ყოფილიყო. გეილი, მინდი და ჩადი კარგად არიან წარმოჩენილნი და გამოირჩევიან მათ ირგვლივ არსებული ბევრად უსახური პერსონაჟების ფონზე. შოკირებული ვიყავი, თუ რამდენად ცუდი იყო სცენარი, იქნება ეს დიალოგებში თუ წარმოდგენილ გადაწყვეტილებებში. ეს არის „კივილის“ ფილმი: ამ ეტაპზე პერსონაჟებს არ შეუძლიათ უცნაური ხმაურის გამოძიება. და ადამიანების ნახევარი ყრუ უნდა იყოს, რადგან მათ გვერდით ოთახში ხალხს კლავენ, ისინი კი სრულიად უგულებელყოფენ ამას. „კივილი“ სმარტული უნდა იყოს და მოლოდინებს დაუპირისპირდეს, თუმცა ეს მუდმივად გენერალურ სლეშერად აღიქმება, რომელიც უეს კრეივენის ნამუშევრების მიბაძვას ცდილობს, ისე, რომ არ ესმის, რა ხდის მას დიდებულს. ერთი რამ, რაც ფილმში მომეწონა, ის არის, რომ Ghostface ჯოჯოოხეთივით ძალადობრივია. აქ მისი მსხვერპლთა რიცხვი ყველაზე მაღალია და ის ნამდვილად სისხლიანობას უმიზნებს. უბრალოდ ვისურვებდი, რომ მკვლელობებისას უფრო მეტად პრაქტიკული ეფექტები გამოეყენებინათ. ის მკვლელობებიც კი, რომლებიც პრაქტიკულია, CGI გაუმჯობესებებით არის სავსე, რაც მათ სრულად უვარგისს ხდის. ასევე არის ერთი სცენა, სადაც Ghostface შემთხვევით კლავს ვინმეს, რაც უბრალოდ უაზროდ მოჩანდა. და რამდენი მაგიდა ან სკამი უნდა დაამტვრიოს ამ ტიპმა? გარკვეულ მომენტამდე კომიკურიც კი გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ ცხადია, ვერ ჩავუღრმავდებით, „კივილის“ ფილმისთვის რამდენიმე რამ უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე მისი სიუჟეტური მოულოდნელობა/მკვლელის გამოვლენა. და ეს შესაძლოა სერიის ყველაზე სუსტი ნაწილი იყოს. არა, უკეთესად რომ ვთქვათ: ეს ნამდვილად ყველაზე სუსტია და თვალების ტრიალს ვერ ვწყვეტდი. თითქოს რაღაც განსხვავებულს აკეთებენ, შემდეგ კი ყველაფერი ერთ-ერთ ყველაზე სულელურ მკვლელის მონოლოგში გადადის. მათ აიღეს ყველაფერი, რაც უნიკალური იქნებოდა და უბრალოდ გადაყარეს ისეთი რამისთვის, რასაც სინამდვილეში დიდი აზრი არ ჰქონდა. ასევე ძალიან სულელურია, თუ როგორ აბრუნებენ ძველ პერსონაჟებს და ეს ყველაფერი უზარმაზარ დროის ფლანგვას ჰგავს. იმის გარდა, რომ Ghostface თავად არის მომაკვდინებელი ძალა და მისი დიალოგი სიდნისთან ნამდვილი მომენტია, აქ ძალიან ცოტა რამ არის, რასაც შეიძლება ჩაეჭიდო. ახალი პერსონაჟების უმეტესობა უბრალო დეკორაციაა ან სამსხვერპლო. მესმის, რომ ეს სლეშერია, მაგრამ არცერთი არ არის მრავალგანზომილებიანი და მათ თითქმის არ აქვთ პერსონაჟების განვითარება. „კივილის“ ისტორიაში ყველაზე ცუდი ბოლო აქტით, ვგრძნობ, რომ დროა ამ ფრენჩაიზის დასრულდეს. გთხოვთ, ჩვენს გოგონა სიდნის უბრალოდ დასვენება სჭირდება. „კივილი 7“ კინოთეატრებში 2026 წლის 27 თებერვალს გამოვა. საშუალოზე დაბალი.