კლასიკური როკი ჟანრების საზღვრებს მიღმა: მოულოდნელი ქავერები ცნობილი შემსრულებლებისგან

„კლასიკური როკის“ ტერმინი მოიცავს მუსიკის ფართო სპექტრს, რომელიც როკის ადრეული დღეებიდან, 1940-იანი წლებიდან იწყება და 1980-იან, ზოგჯერ კი 1990-იან წლებამდეც კი ვრცელდება. ეს ნიშნავს, რომ ის აერთიანებს ყველაფერს, დაწყებული ფოლკ-ჯგუფებიდან, როგორიცაა Creedence Clearwater Revival და The Band, პანკის ლეგენდებამდე, როგორებიცაა Black Flag და გრანჟის რევოლუციონერებამდე, როგორიცაა Nirvana. მიუხედავად ჟანრის მუსიკალური და ესთეტიკური მრავალფეროვნებისა, „კლასიკური როკი“ მაინც იწვევს გარკვეულ ასოციაციებს, ბგერებსა და ბენდებს. თუმცა, ეს არ უშლის ხელს სხვა ჟანრის შემსრულებლებს, რომ შთაგონება მიიღონ მისგან. მუსიკოსებზე, რომლებიც უკრავენ რეგეის, ჰიპ-ჰოპს, R&B-ს, ლათინურ მუსიკას და სხვა ჟანრებს, გავლენა მოახდინა კლასიკურმა როკმა, ხშირად აერთიანებენ რა ამ ქვეჟანრის ელემენტებს საკუთარ ნამუშევრებში. სხვა დროს კი, განსხვავებული ჟანრის შემსრულებლებმა კლასიკური როკის ქავერები საინტერესო და მოულოდნელი გზებით შეასრულეს, რითაც დაამტკიცეს, რომ ჟანრები არც ისე მკაცრი ჩარჩოებია, არამედ უფრო ზოგადი მითითებები. ქვემოთ წარმოგიდგენთ საუკეთესო და ყველაზე მოულოდნელ კლასიკური როკის ქავერებს სხვადასხვა ჟანრის შემსრულებლებისგან. იამაიკური ბენდი The Jolly Boys ყველაზე მეტად ცნობილია რეგეი და სკა მუსიკაზე თავისი გავლენით, თუმცა ისინი უპირველეს ყოვლისა მენტოსთან აიგივებენ თავს — იამაიკური ფოლკლორული მუსიკის სტილთან, რომელიც აფრიკულ და ევროპულ ელემენტებს აერთიანებს. 1945 წელს ჩამოყალიბებული The Jolly Boys მას შემდეგ ლეგენდად იქცა, რადგან თავიანთი კარიერის დასაწყისში კინოვარსკვლავ ეროლ ფლინისთვის უკრავდნენ, რომელმაც, გადმოცემით, სახელიც შეურჩია მათ. 2000-იანი წლებისთვის მათ უკვე დიდი ხანი იყო, რაც ამერიკის შეერთებულ შტატებში მიაღწიეს, სადაც საცხოვრებელ ჩამწერ სტუდიაში უკრავდნენ ისეთი A-კატეგორიის შემსრულებლების გასართობად, როგორებიც არიან ემი უაინჰაუსი, დრეიკი და No Doubt. The Jolly Boys ასევე ცნობილი გახდა თავისი ორიგინალური, ხშირად მოულოდნელი ქავერებით. უაინჰაუსი, ლუ რიდი და The Rolling Stones მხოლოდ რამდენიმეა იმ შემსრულებლებიდან, ვისაც პატივი მიაგეს 2011 წლის ალბომში „Great Expectations“. ამავე პროექტზე მათ შეასრულეს იგი პოპის სიმღერის „The Passenger“ რეგეი/მენტო ქავერი, რითაც ახალი სიცოცხლე შთაბერეს სიმღერას, რომელმაც პანკ-როკის ჩამოყალიბებაში მიიღო მონაწილეობა. პოპის ვერსიისგან განსხვავებით, The Jolly Boys-ის ქავერი მსუბუქი და ჰაეროვანია, ის პირვანდელ, მინიმალისტურ გიტარისა და დასარტყამი ინსტრუმენტების პარტიებს ავსებს სრული ბენდით, მარაკებით, ბანჯოთი და თითის პიანინოთი. The Jolly Boys ასევე აგრძელებენ ვოკალს, პოპის მოკლე შესრულებისგან განსხვავებით, და სიმღერას დაბალი, მხიარული ბეკ-ვოკალით აფართოებენ. Led Zeppelin არის ჯგუფი, რომლის სიმღერების ქავერების გაკეთებაც განსაკუთრებით რთულია. შემსრულებლების უმეტესობა შეცდომას უშვებს რობერტ პლანტის გამორჩეული ხმის იმიტირებით — თითქმის შეუძლებელი ამოცანაა, თუ გავითვალისწინებთ წამყვანი ვოკალისტის უნარს, შეუთავსოს ერთმანეთს უხეში ჟღერადობა და ფალცეტო. ამიტომ, თავდაპირველად არ ჩანს, რომ შერილ ქროუს რბილი ალტო კარგად მოერგებოდა ზეპელინის ქავერს. თუმცა, ქროუ წარმატებით ასრულებს „D’yer Maker“-ს, ზუსტად იმიტომ, რომ ის საკუთარ სტილს ეყრდნობა და არ ცდილობს იყოს პლანტი. მისი ქავერის აკუსტიკური არანჟირებაც კი შეესაბამება მის ქანთრის სტილს. შედეგი არის მხიარული, მაგრამ სულიერი შესრულება, რომელშიც მომღერალი საკუთარი თავის ერთგული რჩება და ამავე დროს, პატივს მიაგებს Led Zeppelin-ის ორიგინალს. შინეიდ ო’კონორი ქავერების სამყაროსთვის უცხო არ ყოფილა, მან დიდი წარმატება მოიპოვა პრინცის „Nothing Compares 2 U“-ს 1990 წლის ვერსიით. ოთხი წლის შემდეგ, მან კიდევ ერთხელ მიიპყრო ყურადღება Nirvana-ს „All Apologies“-ის ემოციური ქავერით. ეს გამოშვება კურტ კობეინის ტრაგიკული სიკვდილიდან სულ რამდენიმე თვის შემდეგ შედგა. თავდაპირველად, ო’კონორი შესაძლოა Nirvana-ს სიმღერის ქავერისთვის ნაკლებად სავარაუდო კანდიდატად მოგვეჩვენოს. მისი რბილი ხმა საოცრად განსხვავდება კობეინის ხმისგან, რომელიც მაღალი და რბილია, მაშინ როცა კობეინის ხმა დაბალი და ჩახლეჩილი იყო. ო’კონორი, თუმცა, სიმღერას თავისებურად აქცევს, ამცირებს მას ნელ, სევდიან, გამარტივებულ ინსტრუმენტალამდე, რითაც პატივს მიაგებს თავის დაღუპულ მეგობარს. მაილი საირუსი კიდევ ერთი შემსრულებელია, რომელმაც დიდი მოწონება დაიმსახურა სხვადასხვა ჟანრის საყვარელი სიმღერების ქავერებით. დოლი პარტონის „Jolene“-ის ქავერი, რომელიც მისი საპატიო ნათლიის სიმღერაა, მისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილია, ბრიტნი სპირსის „Gimme More“-სა და Queen-ის „Don’t Stop Me Now“-ის ინტერპრეტაციებთან ერთად. როგორც სცენაზე, ისე მის „Backyard Sessions“-ში შესრულებული ეს ქავერები მუდმივად უნიკალური, დინამიური გადამუშავებებია. საირუსის ყველაზე ორიგინალური ქავერი შესაძლოა Blondie-ის „Heart of Glass“-ის მისი ვერსია იყოს. 2020 წელს iHeart Festival-ზე შესრულებული, ეს არის ორიგინალის სრული გადამუშავება, რომელიც დები ჰარის მაღალ ვოკალს საირუსის ჩახლეჩილი, მაგრამ კრისტალურად სუფთა შესრულებით ანაცვლებს. საირუსი ასევე იყენებს შესაძლებლობებს თავისი ცნობილი ვოკალური შესაძლებლობების გამოსაჩენად, რის გამოც ჰარიმ შეაქო იგი იმისთვის, რომ სიმღერა „უნიკალურად მისი“ გახადა. არ უნდა გაგვიკვირდეს, რომ პოსტ მელონს კლასიკური როკი უყვარს. ჰიპ-ჰოპ კარიერამდე ან ქანთრი მუსიკაში ბოლო დროს შესვლამდე, ის აღფრთოვანებული საუბრობდა Guitar Hero-ს გავლენაზე მის შემოქმედებაზე და ინტერვიუს B-roll-ის დროს The Talking Heads-ის „Psycho Killer“-ს მღეროდა. გარდა ამისა, „White Iverson“-ის შემსრულებლის ხრინწიანი ხმა კარგად ერგება როკს, რაც მან 2026 წლის გრემის დაჯილდოებაზეც აჩვენა, როდესაც Black Sabbath-ის „War Pigs“ შეასრულა Guns N' Roses-ის სლეშთან და დაფ მაკკეგანთან, Red Hot Chili Peppers-ის ჩად სმიტთან და მომღერალ-კომპოზიტორ ენდრიუ უაიატთან ერთად. ეს გამოსვლა შემსრულებლებისთვის პატივის მიგების ნაწილი იყო.