ლეო ბარაკლო საერთაშორისო მასალების რედაქტორი დენი ბოილის დიდი ხნის პროდიუსერი, ენდრიუ მაკდონალდი იხსენებს მის პირველ შეხვედრას დიდი ბრიტანეთის კინოგამოფენის ხატთან, კლერ ბინსთან, რომელიც კვირას BAFTA-ს სპეციალურ ჯილდოს მიიღებს ბრიტანულ კინოში შეტანილი გამორჩეული წვლილისთვის. მაკდონალდი ბინსს მაშინ შეხვდა, როდესაც ის და ბოილი თავიანთ პირველ სრულმეტრაჟიან ფილმს, „არაღრმა საფლავს“ (Shallow Grave) აჩვენებდნენ. მათ იმედი ჰქონდათ, რომ ფილმს 1994 წელს კანში შეარჩევდნენ, მაგრამ წარუმატებლობის გამო, ის იქ საბაზრო ჩვენების სახით წარმოადგინეს. ბინსი დაესწრო ჩვენებას და ფილმი მოეწონა, უყვება მაკდონალდი „ვერიეთის“. „ის წარმოუდგენლად ენთუზიაზმით იყო სავსე ამ ფილმით და ის იყო ექსჰიბიტორი, რომელსაც ნამდვილად სურდა ფილმის კინოთეატრში გაშვება. მე იმდენად გახარებული ვიყავი. მას შემდეგ ჩვენ ყოველთვის კონტაქტზე ვართ.“ მაკდონალდი, რომლის ნამუშევრებშიც შედის ალექს გარლანდის ფილმები, როგორიცაა ოსკარზე ნომინირებული „ექს მაქინა“ (Ex Machina), აქებს ბინსს მისი პირდაპირი მიდგომის გამო. „ის ერთ-ერთი იმ ადამიანთაგანია, ვინც უკომპრომისოდ პატიოსანია. ის გეუბნება, თუ რამე ძალიან გრძელია, და გეუბნება, თუ მოსაწყენია,“ – ამბობს ის. „არაღრმა საფლავი“ მომდევნო წელს გამოვიდა და იმ დროისთვის მაკდონალდი და ბოილი უკვე მუშაობდნენ „ტრეინსპოტინგზე“ (Trainspotting). ბინსი გადასაღებ მოედანს ეწვია, ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ადამიანთაგანი იყო, ვინც ეს გააკეთა. „ის სუპერ მხარდამჭერი იყო თავიდანვე და სუპერ აღფრთოვანებული ბრიტანული ფილმების ჩვენებით,“ – ამბობს მაკდონალდი. „ორივე ფილმმა დიდი წარმატება მოუტანა, ასე რომ, მისთვისაც კარგად იმუშავა და მას შემდეგ ყოველთვის ვხედავდი მას ფესტივალებზე, ყოველთვის ვუსმენდი და ის ფაქტი, რომ ამ ჯილდოს იღებს, ძალიან სასიამოვნოა. ის არის ადამიანი, რომელმაც ნამდვილად შეცვალა რაღაცები. ის იმდენად მხარდამჭერია ფილმების მიმართ, რამდენადაც ეს შესაძლებელია.“ ბინსი, კინოგამოფენის კომპანია Picturehouse Cinemas-ის და მისი სადისტრიბუციო და კინოს დაფინანსების ფრთის, Picturehouse Entertainment-ის კრეატიული დირექტორი, ინდუსტრიის წარმომადგენლებისგან მრავალ ასეთ ქებას იმსახურებს. „ურყევი გადაწყვეტილება, უზარმაზარი ენერგია, ეშმაკური იუმორის გრძნობა, ღრმა ცნობისმოყვარეობა და მძაფრი ინტელექტი – ეს ყველაფერი ის თვისებებია, რაც კლერს დიდი რაოდენობით აქვს (მრავალ სხვასთან ერთად), მაგრამ ერთი, რაც გამოირჩევა, გემოვნებაა – მას უნაკლო გემოვნება აქვს და ფილმისადმი მისი გატაცება ყველას, ვინც ჩართულია, დიდ ნდობას მატებს – წარმოუდგენელი საყრდენია ნებისმიერი ფილმის შექმნასა და დისტრიბუციაში,“ – უყვება „ვერიეთის“ ედდ გინეი, ოსკარზე ნომინირებული ფილმების „ოთახი“ (Room), „ფავორიტი“ (The Favourite), „საწყალი არსებები“ (Poor Things) და ახლა უკვე „ბუგონია“ (Bugonia)-ს პროდიუსერი, განცხადებაში, რომელიც მან თავის კოლეგებთან, ენდრიუ ლოუსთან და ემა ნორტონთან ერთად დაწერა Element Pictures-დან. „ეს აბსოლუტურად ასე იყო „პილიონის“ (Pillion) შემთხვევაშიც, რომელსაც კლერი და მისი გუნდი თავიდანვე მხარს უჭერდნენ, დაეხმარნენ დაფინანსებაში და შემდეგ დიდი ბრიტანეთის სალაროებში საოცარი შედეგის მიღწევაში წარუძღვინენ – რისთვისაც ჩვენ სამუდამოდ მადლობელი ვართ.“ პროდიუსერი სტივენ ვული, რომლის კარიერაც მოიცავს ოსკარზე ნომინირებულ „მონა ლიზას“ (Mona Lisa), ოსკაროსან „ცრემლიან თამაშს“ (The Crying Game), ოსკარზე ნომინირებულ „მაიკლ კოლინზს“ (Michael Collins) და ოსკარზე ნომინირებულ „ქეროლს“ (Carol), სხვა ფილმებს შორის, უყვება „ვერიეთის“: „ეს ასეთი ბრძოლაა და ყოველთვის ასე იყო ჩვენი 40-წლიანი მოღვაწეობის განმავლობაში, დამოუკიდებლად დაფინანსებული ფილმების გამოშვება დიდ ბრიტანეთში, და კლერი იყო შესანიშნავი მოკავშირე და ენთუზიასტი მრავალი ფილმისთვის, რომლებიც ჩვენ ვაწარმოეთ. ის მუდმივად გვეხმარება ჩვენი ფილმების წინასწარ ჩვენებაში და მხარს უჭერს საუკეთესო ბრიტანულ და საერთაშორისო ფილმებს, როდესაც ისინი ფესტივალებზე და გამოსვლის კალენდარში ჩნდებიან. ის არ არის მხოლოდ დიდი გულშემატკივარი ჩვენი ფილმების, არამედ ყველა გაერთიანებული სამეფოს პროდიუსერის. მან ხელი შეუწყო Picturehouse-ის ბრენდის შექმნას ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში ფილმების, განსაკუთრებით დიდი ინდი კინოსადმი მისი მგზნებარე ერთგულებით.“ **„სტაფილოს ნამცხვრის გაყიდვა Ritzy-ში“** ბინსის კინოსადმი სიყვარული ცნობილია იმ დროიდან, როდესაც ის 1980-იანი წლების დასაწყისში ბილეთიორი იყო Ritzy-ში, დამოუკიდებელ კინოთეატრში სამხრეთ ლონდონის ბრიქსტონში. შემდეგ ის დაწინაურდა კინომექანიკოსად და მენეჯერად. ამიტომ, „ვერიეთიმ“ მას ჰკითხა, რამდენად იმოქმედა ამ გამოცდილებამ მის მიდგომაზე, ჯერ ექსჰიბიტორის და ახლა დისტრიბუტორისა და კინო-დამფინანსებლის როლებში. „დიახ, აბსოლუტურად, სრულად. ეს ნამდვილად არის ყველაფრის საფუძველი, რაც კი გამიკეთებია მრავალი თვალსაზრისით: მომხმარებლებთან საუბარი, მათთან ურთიერთობა, მომხმარებლებზე დაკვირვება, ფილმების ყურება, მათი რეაქცია ფილმებზე, იმის დანახვის შესაძლებლობა, თუ რა სახის ფილმებს ვხედავდი იქ, რამდენი ფილმი ვნახე. შესაძლოა, ფილმი ერთი კვირა გვქონოდა და მე მას ოთხ-ხუთჯერ მენახა, რათა შემეღწია იმიტომ, რომ მისი გარკვეული სექციები მომწონდა, ან მეყურებინა, როგორ რეაგირებდნენ ადამიანები ფილმებზე, ასევე კულტურულსა და კომერციულს შორის ბალანსი და რამდენად მნიშვნელოვანი იყო, რომ თქვენ გაგეყიდათ სტაფილოს ნამცხვრის ნაჭრები და ბილეთები და სხვა, მაგრამ გქონდათ ნდობა და რწმენა, რომ ამის გაკეთება შეგეძლოთ აზრობრივი გზით. ასე რომ, იცით, ეს ყველაფერი. და ასევე, ახლა ვიცი, რამდენად რთულია კინოთეატრში მუშაობა.“ **„რა ასწავლა COVID-მა კინოგამოფენის სექტორს“** COVID-ის შემდგომ წლებში, Picturehouse-ს – ისევე როგორც სხვა კინოთეატრების ქსელებს – მოუწია ხალხის დარწმუნება, რომ დაბრუნებულიყვნენ კინოთეატრებში. როგორ შეცვალა ამან მისი პერსპექტივა, თუ რა არის ბარიერები ხალხისთვის კინოთეატრში მოსასვლელად და როგორ შეუძლიათ ქსელებს შეცვალონ რაღაცები, რათა წაახალისონ ისინი ამისკენ? „ცხადია, ჩვენ გვქონდა აღმართზე ბრძოლა...