ჟურნალი TheWrap: „ეს ჩვენი უსაზღვრო სიყვარულის უნარის შეხსენებაა“, – ამბობს ოსკაროსანი რეჟისორი თავის უახლეს ფილმზე, რომელმაც მაყურებელი ცრემლებამდე მიიყვანა. „ეს ის წამალია, რაც სამყაროს სჭირდება“. ოსკარის ნომინაციების გამოცხადების დილას, ქლოი ჟაომ ღამის გადაღება დილის 4 საათზე დაასრულა, შემდეგ კი LAX-ისკენ გაემართა, რათა 7 საათზე სანდენსის ფესტივალზე გაფრენილიყო, სადაც მას „პიონერის ჯილდო“ გადასცეს. ძილნარევი თვალებით, მან შეიტყო, რომ ფილმმა „ჰამნეტი“, რომლის რეჟისორი და თანასცენარისტი რომანის ავტორ მეგი ო’ფარელთან ერთად თავად იყო, რვა ნომინაცია მოიპოვა, მათ შორის საუკეთესო სურათის, საუკეთესო რეჟისორის, საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისა და ჯესი ბაკლისთვის საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიებში. ფილმის ნომინანტებისგან მადლობის განცხადებები უწყვეტად მოედინებოდა, მაგრამ საკუთარი წერილობითი მადლობის ნაცვლად, ჟაომ ვიდეო გააზიარა. ეს იყო იმ ვიდეოზე მინიშნება, რომელიც ცოტა ხნის წინ გავრცელდა ონლაინში, სადაც ის და „ჰამნეტის“ მთელი სამსახიობო გუნდი, კოსტიუმებში, „გლობუსის თეატრის“ სცენაზე, რიანას სიმღერაზე „We Found Love“ ექსტაზურად ცეკვავენ. ახალ ვიდეოში ჟაო კამერისკენ ატრიალებს თავისი iPhone-ის ეკრანს, აჭერს დაკვრის ღილაკს იმავე რიანას ჰიტზე და ცეკვავს აეროპორტის მოსაცდელში, ხელები მუსიკის რიტმზე უცეცავს, რომელსაც მხოლოდ ის ესმის თავისი იასამნისფერი ყურსასმენებით. „უბრალოდ სიტყვები არ მქონდა“, – თქვა ჟაომ Zoom-ის საშუალებით მომდევნო კვირას, უკვე ლოს-ანჯელესში დაბრუნებულმა. „ყველას მიმართ ისეთი მადლიერი და ბედნიერი ვიყავი. ის შეგრძნება, რაც „გლობუსის თეატრში გვქონდა, ამ ვიდეოში ცეკვისას – სიტყვებით შეუძლებელია აღწერა. ასე რომ, როდესაც მსგავსი რამ ხდება… მე იმავე სახის სოფელს ვგრძნობ. ყველაფერი, რისი გამოხატვაც შემეძლო, იყო ჩემი სხეულით – ყველაზე მკაფიოდ, რაც იმ მომენტში შემეძლო“. ჟაოს, როგორც წესი, არ უჭირს აზრების გადმოცემა. (მასთან საუბრები მდიდარია და ხშირად მოიცავს კარლ იუნგის, იინ-იანგის დაოსისტურ პრინციპსა და მრავალ მეტაფორას, რომლებიც ადამიანის შემოქმედებითი ბაღის ოთხ სეზონს უკავშირდება). მაგრამ არის რაღაც სრულყოფილი იმაში, რომ ფილმის რეჟისორი, რომელიც ადამიანის ემოციების ასე პირველყოფილ შესწავლას ეძღვნება, უსიტყვოდ ახერხებს კომუნიკაციას. „ჰამნეტი“ არის ისტორია იმის შესახებ, თუ როგორ გლოვობენ აგნესი (ჯესი ბაკლი) და უილიამ შექსპირი (პოლ მესკალი) თავიანთი 11 წლის ვაჟის, ჰამნეტის (ჯაკობი ჯუპი) სიკვდილს ელისაბედისდროინდელ ინგლისში – აგნესი თავის განადგურებას გარედან გამოხატავს, ხოლო შექსპირი შინაგანად იყურება და თავის ტკივილს ინგლისურ ენაზე დაწერილ ერთ-ერთ უდიდეს პიესად, „ჰამლეტად“ აქცევს. ფილმი გვთხოვს, ღრმა გულწრფელობით განვიხილოთ შემოქმედებითი კათარზისის ძალა და გასულ შემოდგომაზე ტელურაიდის კინოფესტივალზე პრემიერის შემდეგ, მან მაყურებელი ატირა. ბევრ ჩვენგანს გულში ტკივილი დღეების განმავლობაში რჩება. ჟაოსთვის, რომელიც 2021 წელს გახდა ისტორიაში მეორე ქალი, რომელმაც ოსკარი მოიგო საუკეთესო რეჟისორისთვის („ნომადლენდი“), ასეთი რეაქციები ყველაზე დიდი კომპლიმენტია, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინოს. „იმედი მაქვს, ყველა მაყურებელი, რომელიც თეატრს ტოვებს იმავე გრძნობებით, რასაც თქვენ განიცდით, მიხვდება, რომ ეს ჩვენი უსაზღვრო სიყვარულის უნარის შეხსენებაა“, – თქვა მან. „ეს მართლაც შესანიშნავია. ეს ის წამალია, რაც სამყაროს სჭირდება – ეს თანაგრძნობისა და სიყვარულის უნარი. სამწუხაროდ, ამის მეორე მხარეს გლოვაა. მაგრამ ერთი მეორის გარეშე არ არსებობს.“ თქვენ უკვე იყავით ამ პოზიციაში, ჯილდოებისთვის ბრძოლაში აღიარებულ ფილმთან ერთად. მაგრამ „ნომადლენდი“ 2020 წელს, პანდემიის დროს გამოვიდა, და ჯილდოების სეზონი თითქმის მთლიანად ვირტუალური იყო, სანამ Union Station-ზე ოსკარის შემცირებული ცერემონია გაიმართა. ეს ალბათ განსხვავებული გამოცდილებაა. „ეს სრულიად განსხვავებულია. მე არასოდეს ვყოფილვარ არც ერთ დაჯილდოების ცერემონიაზე Union Station-ის ოსკარის გარდა. ამიტომ, ყველა დაჯილდოება, რომელზეც ახლა მივდივარ, ჩემთვის პირველია. არასოდეს ვყოფილვარ გარშემორტყმული ამდენი ნაცნობი ადამიანით; არასოდეს ვყოფილვარ ოთახში, სადაც ამგვარი ენერგია ტრიალებდა. ვერ ვიტყვი, რომ ეს უფრო ადვილია ან ნაკლებად ამაღელვებელი, რადგან არასოდეს გამიკეთებია ეს ადრე. ეს ყველაფერი ჩემთვის სრულიად ახალია.“ კულტურული კლიმატი ნამდვილად განსხვავებულია. „ჰამნეტი“ მაშინ გამოვიდა, როცა გგონია, რომ სამყარო ინგრევა— „აბა, „ნომადლენდი“… (იცინის) ეს ნგრევის სხვა სახეობაა, რადგან (პანდემიით), უცნაურია, მაგრამ ბუნებრივი კატასტროფა გვქონდა. ასე რომ, ჩვენ ვიპოვეთ საერთო ჰუმანურობა, როდესაც რაღაც ჩვენზე დიდს ვებრძოდით. ახლა კი სხვაგვარადაა. არსებობს პოლარიზაცია, განხეთქილება და სიმწვავე ჩვენს შორის. ზოგიერთი თვალსაზრისით, ალბათ, უფრო რთულია. „ჰამნეტმა“ კი მაყურებელს კომფორტის განცდა შესთავაზა ხელოვნების საერთო გამოცდილებით. „გლობუსის“ თეატრში ის მომენტი, როდესაც აგნესი სცენაზე თავისი გარდაცვლილი შვილის ვერსიის შემსრულებელ მსახიობს ხელს უწვდის, ბევრი ადამიანისთვის შუქურა გახდა. ფიქრობთ, რომ ეს ჟესტი ახლა უფრო საჭიროა, ვიდრე მაშინ, როცა ფილმს იღებდით? „ჩემთვის არასოდეს არ არის საუბარი იმაზე, „კარგი, ვნახოთ, რა სჭირდება სამყაროს“. ჩემს სულიერ მასწავლებელს, კარლ იუნგს, ნამდვილად სჯეროდა, რომ ნამუშევარი პირველ რიგში შინაგანი უნდა იყოს. ვგრძნობ, როგორც ხელოვანი, ზოგჯერ უფრო ადვილია გარეთ ყურება: „რა სჭირდება გარე სამყაროს? მოდით, ეს შევქმნათ“. იმიტომ, რომ შინაგანად ჩახედვა ძალიან რთულია. მაგრამ ის, რაც შინაგანად გვჭირდება, არის ის წამალი, რომელიც გარე სამყაროს სჭირდება. ამიტომ, მე ვხელმძღვანელობდი ამ შინაგანი კითხვებით: „რა მჭირდება? რა ტკივილია აქ? რას ვგრძნობ? როგორ შემიძლია ამის გამოხატვა და კავშირის დამყარება?“ როდესაც ფილმი გამოვიდა, ეს თითქმის ის სურვილი იყო, ის...